Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ 2:3

Διότι δεν είμαστε όπως οι πολλοί, που καπηλεύονται τον λόγο του Θεού, αλλά μιλάμε εν Χριστώ με ειλικρίνεια, ως προερχόμενοι από τον Θεό και ενώπιον του Θεού. Προς Θεσσαλονικείς Α΄: Διότι η παράκλησή μας δεν προέρχεται από πλάνη, ούτε από ακαθαρσία, ούτε γίνεται με δόλο· αλλά, όπως ακριβώς έχουμε κριθεί άξιοι από τον Θεό ώστε να μας εμπιστευθεί το Ευαγγέλιο, έτσι μιλάμε· όχι για να αρέσουμε σε ανθρώπους, αλλά στον Θεό, ο οποίος δοκιμάζει τις καρδιές μας. Διότι, όπως γνωρίζετε, ποτέ δεν χρησιμοποιήσαμε λόγια κολακείας απέναντί σας, ούτε προφάσεις πλεονεξίας —ο Θεός είναι μάρτυρας— ούτε αναζητήσαμε δόξα από ανθρώπους, ούτε από εσάς ούτε από άλλους, αν και θα μπορούσαμε να σας είμαστε βάρος, ως απόστολοι του Χριστού.

«Αλλά αφού προηγουμένως πάθαμε και υβριστήκαμε, όπως γνωρίζετε, στους Φιλίππους», λέει, «μιλήσαμε με παρρησία, με τη δύναμη του Θεού μας». Βλέπεις πώς και πάλι αποδίδει τα πάντα στον Θεό; «Για να σας κηρύξουμε το Ευαγγέλιο του Θεού εν μέσω μεγάλου αγώνα». Δεν μπορούμε, λέει, να πούμε, ότι εκεί μεν κινδυνεύσαμε, εδώ όμως όχι· γνωρίζετε και εσείς πόσος ήταν ο κίνδυνος, και με πόση αγωνία ήρθαμε σε εσάς. Το ίδιο ακριβώς λέει γράφοντας και στους Κορινθίους, ότι: «Ήρθα σε εσάς με αδυναμία και με πόνο και με φόβο και με πολύν τρόμο». Διότι το κήρυγμά μας δεν προέρχεται από πλάνη, ούτε από ακαθαρσία, ούτε γίνεται με δόλο· αλλά όπως έχουμε δοκιμαστεί από τον Θεό για να μας εμπιστευθεί το Ευαγγέλιο, έτσι μιλάμε, όχι για να αρέσουμε στους ανθρώπους, αλλά στον Θεό, ο οποίος δοκιμάζει τις καρδιές μας. Βλέπεις αυτό που έλεγα, ότι χρησιμοποιεί τη σταθερότητά τους ως τεκμήριο ότι το κήρυγμα είναι θεϊκό; Διότι, εάν δεν ήταν έτσι τα πράγματα, εάν δηλαδή ήταν απάτη, δεν θα είχαμε υπομείνει τόσους κινδύνους, οι οποίοι δεν μας άφηναν ούτε να αναπνεύσουμε. Τι συμβαίνει λοιπόν; Εάν δεν μας παρακινούσε κάτι από τα μέλλοντα αγαθά, εάν δεν ήμασταν πεπεισμένοι ότι υπάρχει αγαθή ελπίδα, δεν θα είχαμε μεγαλύτερη προθυμία καθώς υποφέραμε. Διότι, ποιος θα επέλεγε να υπομένει τόσα δεινά για τα επίγεια πράγματα, και να ζει ζωή γεμάτη αγωνία και κινδύνους; Και ποιον θα μπορούσαν να πείσουν; Διότι δεν αρκούν αυτά τα ίδια για να θορυβήσουν τους μαθητές, όταν βλέπουν τους δασκάλους τους σε κινδύνους;

Αλλά εσείς δεν το πάθατε αυτό. Διότι η παράκλησή μας, δηλαδή η διδαχή, δεν προέρχεται από πλάνη. Δεν υπάρχει δόλος, λέει, στο ζήτημα, ούτε απάτη, ώστε να υποχωρήσουμε· δεν αφορά μυσαρά πράγματα, όπως συμβαίνει με τους αγύρτες και τους μάγους· διότι αυτό σημαίνει το «από ακαθαρσία». Ούτε γίνεται με δόλο, ούτε με κάποια εξέγερση, όπως έπραξε ο Θευδάς. Αλλά, όπως ακριβώς έχουμε δοκιμαστεί από τον Θεό ώστε να μας εμπιστευτεί το Ευαγγέλιο, έτσι μιλούμε, όχι για να αρέσουμε σε ανθρώπους, αλλά στον Θεό. Βλέπεις ότι δεν υπάρχει κενοδοξία; Αλλά στον Θεό, λέει, ο οποίος δοκιμάζει τις καρδιές μας. Δεν πράττουμε τίποτα για την αρέσκεια των ανθρώπων, λέει· διότι για ποιον λόγο θα πράτταμε κάτι τέτοιο; Έπειτα, αφού τους επαίνεσε με το να πει: «Όχι επειδή θέλουμε να αρέσουμε σε ανθρώπους, ούτε επειδή επιζητούμε τις τιμές των ανθρώπων», πρόσθεσε: «Αλλά όπως ακριβώς έχουμε δοκιμαστεί από τον Θεό ώστε να μας εμπιστευτεί το Ευαγγέλιο». Σαν να έλεγε: Αν δεν μας έβλεπε απαλλαγμένους από καθετί το βιοτικό, δεν θα μας είχε επιλέξει· όπως, λοιπόν, μας δοκίμασε, τέτοιοι και παραμένουμε. Έχουμε δοκιμαστεί, λέει, από τον Θεό· δηλαδή, μας δοκίμασε και μας εμπιστεύθηκε το Ευαγγέλιο. Όπως, λοιπόν, φανήκαμε δόκιμοι ενώπιον του Θεού, έτσι και παραμένουμε. Απόδειξη αυτής της αρετής είναι το ότι μας εμπιστεύθηκε το Ευαγγέλιο· διότι αν υπήρχε κάτι το φαύλο μέσα μας, ο Θεός δεν θα μας έκρινε δόκιμους.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Βʹ. «Διότι εσείς οι ίδιοι γνωρίζετε, αδελφοί, την είσοδό μας σε εσάς, ότι δεν υπήρξε κενή, αλλά, παρόλο που προηγουμένως πάθαμε και υβριστήκαμε, όπως γνωρίζετε, στους Φιλίππους, λάβαμε παρρησία μέσω του Θεού μας, ώστε να σας κηρύξουμε το Ευαγγέλιο του Θεού με πολύ αγώνα. Διότι η παράκλησή μας...» Τους ίδιους προς τους οποίους απευθύνεται ο λόγος καλεί ως μάρτυρες, επειδή ακριβώς θέλει αυτοί να γνωρίζουν, ότι η θλίψη που συνέβη στους Φιλίππους δεν τον έκανε πιο οκνηρό απέναντι στο δικό τους κήρυγμα. Αυτό δε αποτελεί μια έμμεση προτροπή στο να υπομένουν γενναία τις θλίψεις. «Δεν προέρχεται από πλάνη». Και απόδειξη αυτού είναι το ότι κήρυξαν μέσα σε θλίψη. Διότι αυτός που εξαπατά μέσω του κηρύγματος ποτέ δεν θα υπέμενε θλίψη χάριν του ίδιου του κηρύγματος, εφόσον γνωρίζει ότι αυτό το πράγμα αποτελεί καθ' εαυτό θλίψη. «Ούτε από ακαθαρσία, ούτε με δόλο, αλλά, όπως έχουμε δοκιμαστεί από τον Θεό ώστε να μας εμπιστευθεί το Ευαγγέλιο, έτσι μιλούμε, όχι για να αρέσουμε στους ανθρώπους, αλλά στον Θεό, ο οποίος δοκιμάζει τις καρδιές μας. Διότι ποτέ δεν μεταχειριστήκαμε λόγια κολακείας, όπως γνωρίζετε, ούτε προφάσεις πλεονεξίας· ο Θεός είναι μάρτυρας· ούτε ζητήσαμε δόξα από ανθρώπους, ούτε από εσάς, ούτε από άλλους». Δηλαδή, αντί του να σας λέμε όσα σας προξενούν ευχαρίστηση· αλλά έτσι κηρύξαμε, λέει, όπως ακριβώς μας δοκίμασε ο Θεός.