Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ 3:1

Κεφάλαιο 16. Ιωάννης. Και άλλα πρόβατα έχω, τα οποία δεν είναι από την αυλή αυτή· πρέπει και εκείνα να τα οδηγήσω· και θα ακούσουν τη φωνή μου· και θα γίνει ένα ποίμνιο, ένας ποιμένας. Προς Θεσσαλονικείς Α΄. Γι' αυτό, μην αντέχοντας πλέον, κρίναμε καλό να παραμείνουμε μόνοι στην Αθήνα, και στείλαμε τον αδελφό μας τον Τιμόθεο, ο οποίος είναι και διάκονος του Θεού στο Ευαγγέλιο του Χριστού, για να σας στηρίξει και να σας ενθαρρύνει σχετικά με την πίστη σας.

Γι' αυτό θελήσαμε να έλθουμε προς εσάς, εγώ βέβαια ο Παύλος, και μία και δύο φορές, αλλά μας εμπόδισε ο σατανάς. Και λίγο παρακάτω: Γι' αυτό, μη μπορώντας πλέον να υπομείνουμε, αποφασίσαμε να παραμείνουμε μόνοι στην Αθήνα· και στείλαμε τον Τιμόθεο, τον αδελφό μας και διάκονο του Θεού στο Ευαγγέλιο του Χριστού, για να σας στηρίξει και να σας ενθαρρύνει σχετικά με την πίστη σας, ώστε να μην κλονίζεται κανείς μέσα σε αυτές τις θλίψεις· διότι και οι ίδιοι γνωρίζετε ότι για αυτόν ακριβώς τον σκοπό έχουμε ταχθεί.

Έπειτα τους φόβισε κιόλας λέγοντας: Κινδυνεύουμε να κατηγορηθούμε για στάση. Αλλά ας δούμε από την αρχή τα όσα ειπώθηκαν. «Όταν δε ολοκληρώθηκαν αυτά», λέει, «έβαλε σκοπό ο Παύλος εν Πνεύματι, αφού διασχίσει τη Μακεδονία και την Αχαΐα, να πορευθεί στα Ιεροσόλυμα». Εδώ πλέον δεν ενεργεί ανθρώπινα, αλλά με το Πνεύμα, με το οποίο και αποφάσισε να διέλθει. Διότι αυτό σημαίνει το «έβαλε σκοπό», και τέτοια έννοια έχει ο λόγος. Το γιατί όμως αποστέλλει τον Τιμόθεο και τον Έραστο, δεν το αναφέρει· εμένα όμως μου φαίνεται ότι και για αυτό ειπώθηκε το «εν Πνεύματι». «Γι' αυτό, μη μπορώντας πλέον να υπομείνουμε, κρίναμε εύλογο να παραμείνουμε μόνοι μας στην Αθήνα».

«Τον οποίο έστειλα σε εσάς ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο». Εδώ δείχνει την πολλή του αγάπη, εφόσον γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο τον έστειλε, και αυτή υπήρξε η αιτία της αποδημίας του· αυτό άλλωστε έλεγε γράφοντας και στους Θεσσαλονικείς: «Γι' αυτό, μη μπορώντας πλέον να υπομείνουμε, αποφασίσαμε να μείνουμε μόνοι στην Αθήνα, και στείλαμε τον Τιμόθεο, τον αδελφό μας». Και στους Εφεσίους επίσης στέλνει αυτόν τον ίδιο, και για την ίδια αιτία: «Για να μάθει», λέει, «τα σχετικά με εσάς, και να παρηγορήσει τις καρδιές σας». Πρόσεξε τι λέει: Όχι για να μάθετε εσείς τα δικά μου, αλλά για να μάθω εγώ τα δικά σας· έτσι πουθενά δεν προτάσσει το δικό του. Δείχνει, επιπλέον, ότι βρίσκονταν και σε πειρασμούς (θλίψεις) με το να πει: «Για να παρηγορήσει τις καρδιές σας».

Ώστε ούτε αυτό αποτελεί κολακεία. Διότι δεν είπε απλώς «Εσείς», αλλά «Και εσείς», μαζί με τους άλλους. «Διότι εσείς είστε η δόξα μας και η χαρά μας. Γι' αυτό, μην υπομένοντας πλέον, ευδοκήσαμε να απομείνουμε μόνοι στην Αθήνα». Αυτό το είπε αντί του «προτιμήσαμε».

Του εν αγίοις πατρός ημών Ιωάννου, αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου, Υπόμνημα στη Δεύτερη προς Θεσσαλονικείς Επιστολή. Υπόθεση. Ομιλία Α΄. 1. Λέγοντας στην προηγούμενη επιστολή ότι «προσευχόμαστε νύχτα και μέρα να σας δούμε», και ότι «μην αντέχοντας άλλο, παραμείναμε μόνοι στην Αθήνα», καθώς και ότι «έστειλα τον Τιμόθεο», μέσα από όλα αυτά φανερώνει τον πόθο που είχε να βρεθεί κοντά τους.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ΄. «Γι' αυτό, μην αντέχοντας πλέον, θεωρήσαμε καλό. Η φράση αυτή είναι δηλωτική μεγάλου πόθου. »Να μείνουμε μόνοι στην Αθήνα, και στείλαμε τον Τιμόθεο, τον αδελφό σας, και διάκονο του Θεού, και συνεργάτη μας στο Ευαγγέλιο του Χριστού, για να σας στηρίξει και να σας παρηγορήσει σχετικά με την πίστη σας, ώστε να μην κλονιστεί κανείς μέσα σε αυτές τις θλίψεις». Αυτό αποτελεί γνώρισμα της ταπεινοφροσύνης του Αποστόλου.