Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ 3:6

Ομιλία Δ΄. Γι' αυτό κι εγώ, μην αντέχοντας πλέον, έστειλα να πληροφορηθώ για την πίστη σας, μήπως τυχόν σας έβαλε σε πειρασμό ο πειράζων και αποβεί μάταιος ο κόπος μας. Τώρα όμως, που ήλθε σε εμάς ο Τιμόθεος από εσάς και μας ευαγγελίσθηκε την πίστη και την αγάπη σας, και ότι διατηρείτε πάντοτε αγαθή ανάμνηση για εμάς, επιποθώντας να μας δείτε, όπως ακριβώς κι εμείς εσάς· γι' αυτό, αδελφοί, παρηγορηθήκαμε για εσάς μέσα σε κάθε θλίψη και ανάγκη μας, διαμέσου της δικής σας πίστης· διότι τώρα ζούμε, εάν εσείς στέκεστε σταθεροί στον Κύριο.

Διότι έλεγε προς τον Θεό εκείνος ο πονηρός δαίμονας: «Δεν τον περιέφραξες εσύ με προστασία και εσωτερικά και εξωτερικά; Αφαίρεσέ του τα υπάρχοντα, και στα αλήθεια κατά πρόσωπο θα σε βλασφημήσει». Βάζει σε πειρασμό. Αν δει κάτι αδύναμο, επιτίθεται· αν δει κάτι ισχυρό, απομακρύνεται. «Και μήπως αποβεί εις μάτην», λέει, «ο κόπος μας». Ας ακούσουμε όλοι πόσο κοπίαζε ο Παύλος. Δεν είπε «το έργο», αλλά «ο κόπος»· δεν είπε «και εσείς θα χαθείτε», αλλά «ο κόπος μας». Ώστε και αν συνέβαινε κάτι, θα ήταν φυσικό· επειδή όμως δεν συνέβη, το θαύμα είναι μεγάλο. Αυτά βέβαια περιμέναμε, λέει, συνέβησαν όμως τα αντίθετα· διότι όχι μόνο δεν λάβαμε από εσάς καμία πρόσθετη θλίψη, αλλά μάλλον παρηγοριά. «Τώρα όμως που ήλθε», λέει, «ο Τιμόθεος σε εμάς από εσάς, και μας έφερε τη χαρμόσυνη είδηση για την πίστη και την αγάπη σας». «Και μας έφερε τη χαρμόσυνη είδηση», λέει. Βλέπεις τη μεγάλη χαρά του Παύλου; Δεν είπε «αναγγέλλοντας», αλλά «φέροντας χαρμόσυνη είδηση»· τόσο μεγάλο αγαθό θεωρούσε τη σταθερότητά τους και την αγάπη τους. Διότι είναι ανάγκη, όταν η πρώτη παραμένει σταθερή, να είναι στηριγμένη και η δεύτερη. Και για την αγάπη τους επίσης χαιρόταν, επειδή αποτελούσε σημάδι της πίστεως. «Και ότι διατηρείτε», λέει, «πάντοτε καλή ανάμνηση για εμάς, επιθυμώντας πολύ να μας δείτε, όπως ακριβώς και εμείς εσάς». Δηλαδή, με επαίνους. Όχι μόνο όταν ήμασταν παρόντες, ούτε μόνο όταν κάναμε θαύματα, αλλά και τώρα, που βρισκόμαστε μακριά και μαστιγωνόμαστε και υποφέρουμε μύρια δεινά, διατηρείτε καλή ανάμνηση για εμάς.

«Επειδή επιθυμείτε πολύ να μας δείτε», λέει, «όπως ακριβώς κι εμείς εσάς». Και αυτό επίσης τους χαροποίησε. Διότι το να μάθει αυτός που αγαπά ότι ο αγαπώμενος γνωρίζει τούτο, δηλαδή ότι αγαπιέται, αποτελεί μεγάλη παρηγοριά και ενίσχυση. Γι' αυτό, «παρηγορηθήκαμε, αδελφοί, για εσάς σε κάθε θλίψη και ανάγκη μας μέσω της πίστης σας· διότι τώρα ζούμε, εάν εσείς στέκεστε σταθεροί στον Κύριο». Τι θα μπορούσε να συγκριθεί με τον Παύλο, ο οποίος θεωρούσε τη σωτηρία των πλησίον ως δική του σωτηρία, έχοντας τέτοια διάθεση προς όλους, όπως ακριβώς το σώμα προς τα μέλη του; Ποιος θα μπορέσει να αρθρώσει αυτή τη φωνή σήμερα; Ή μάλλον, ποιος θα μπορέσει ποτέ να σκεφτεί με αυτόν τον τρόπο; Δεν απαιτούσε από αυτούς να του χρωστούν ευγνωμοσύνη για τους πειρασμούς που υπέμεινε για χάρη τους, αλλά εκείνος τους ήταν ευγνώμων, επειδή δεν κλονίστηκαν εξαιτίας των δικών του πειρασμών· σαν να έλεγε: Σε εσάς μάλλον, παρά σε εμάς προκλήθηκε βλάβη από τους πειρασμούς· εσείς δοκιμαστείκατε περισσότερο από εμάς, εσείς που δεν πάθατε τίποτα, σε σχέση με εμάς που τα υποφέραμε. Επειδή αυτά τα χαρμόσυνα νέα μας έφερε, λέει, ο Τιμόθεος, δεν αισθανόμαστε τίποτα από τα λυπηρά, αλλά «Παρηγορηθήκαμε σε κάθε θλίψη»· και όχι μόνο σε αυτήν, αλλά και «Στην ανάγκη μας», λέει. Και δικαιολογημένα. Διότι τίποτα δεν θα μπορούσε πλέον να επηρεάσει αρνητικά έναν αγαθό δάσκαλο, εφόσον η προκοπή των μαθητών του προχωρά σύμφωνα με την επιθυμία του. «Μέσω εσάς», λέει, «παρηγορηθήκαμε»· δηλαδή, εσείς μας στερεώσατε.

Γι' αυτό κι εγώ, μη μπορώντας πλέον να υπομείνω, έστειλα να πληροφορηθώ για την πίστη σας, μήπως τυχόν σας έβαλε σε πειρασμό ο πειραστής και ο κόπος μας αποβεί μάταιος. Τώρα όμως που ήλθε σε εμάς ο Τιμόθεος από εσάς και μας έφερε τα χαρμόσυνα νέα για την πίστη και την αγάπη σας, και ότι πάντοτε διατηρείτε αγαθή ανάμνηση για εμάς, επιθυμώντας διακαώς να μας δείτε, όπως ακριβώς κι εμείς εσάς, γι' αυτό, αδελφοί, παρηγορηθήκαμε για εσάς, μέσα σε όλη τη θλίψη και την ανάγκη μας, εξαιτίας της δικής σας πίστης· διότι τώρα πραγματικά ζούμε, εφόσον εσείς στέκεστε σταθεροί στον Κύριο.