Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ 4:7

Διότι αυτά και τα παρόμοια με αυτά είναι αξιοκατάκριτα και αθέμιτα και ξένα προς τους Χριστιανούς, και καθένας που αναστρέφεται με αυτά προετοιμάζει για τον εαυτό του σκληρή και βαριά την καταδίκη της οργής· διότι δεν μας κάλεσε ο Θεός στην ακαθαρσία, αλλά στον αγιασμό. Δεν έχουμε ακόμη αντισταθεί μέχρι αίματος αγωνιζόμενοι ενάντια στην αμαρτία· δεν έχουμε ακόμη οδηγηθεί μπροστά σε ηγεμόνες και βασιλιάδες για τον Σωτήρα μας Ιησού Χριστό. Τολμώ να πω ότι τα Σόδομα έχουν δικαιωθεί σε σύγκριση με εμάς. Δεν έχουμε ακόμη προσαχθεί σε βήμα δικαστού και δεν υπομείναμε τα βασανιστήρια για την ευσέβεια· δεν έχουμε ακόμη αντικρίσει καμίνι να καίει με σφοδρό πυρ· δεν έχουμε ακόμη δει τηγάνια να πυρώνονται, αιχμηρές σούβλες πυρωμένες στο πυρ, και λέβητες με κερί και πίσσα να αναβράζουν· δεν έχουμε ακόμη ριχτεί στα θηρία για χάρη της ευσέβειας και να το υπομείνουμε· δεν μας άγγιξε ακόμη χέρι δημίων, το βλέμμα των οποίων λυγίζει την καρδιά εκείνου που βρίσκεται ενώπιόν τους· δεν έχουμε ακόμη δει ακονισμένα ξίφη να στρέφονται εναντίον μας, και να φοβηθούμε. Δεν τα υπέμειναν όλα αυτά οι μάρτυρες του Χριστού;

Διότι, εάν εκείνους που έχουν κυριευθεί από αυτήν την αισχρότητα και δεν έχουν μετανοήσει, δεν πρόκειται να τους κρίνει ο Θεός, σύμφωνα με τον ανόητο ισχυρισμό τους, τότε θα πάψει να υπάρχει κάθε δίκαιη κρίση του Θεού. Δεν συμβαίνει όμως έτσι, δεν είναι έτσι. Μη γένοιτο! Διότι ο Κύριος είναι πιστός σε όλα τα λόγια Του, και όσιος σε όλα τα έργα Του. Διότι, αν πρόκειται να δώσουμε λόγο για κάθε ανωφελή λόγο την ημέρα της κρίσεως, πολύ περισσότερο θα λογοδοτήσουμε για τις βέβηλες πράξεις, εάν βέβαια δεν εξευμενίσουμε μέσω της μετάνοιας τον δίκαιο και αλάνθαστο Κριτή. Και πώς, όταν ακούνε τα λόγια του Αποστόλου, δεν κοκκινίζουν από ντροπή, τα οποία λένε: «Διότι δεν μας κάλεσε ο Θεός στην ακαθαρσία, αλλά στον αγιασμό»; Δικαίως έχει ειπωθεί για αυτούς: «Γι' αυτό τους παρέδωσε ο Θεός, μέσω των επιθυμιών της καρδιάς τους, στην ακαθαρσία, ώστε να ατιμάζονται τα σώματά τους μεταξύ τους». Και πάλι λέει: «Γι' αυτό τους παρέδωσε ο Θεός σε ατιμωτικά πάθη· διότι και οι γυναίκες τους αντάλλαξαν τη φυσική σχέση με την παρά φύση· ομοίως και οι άνδρες, αφού εγκατέλειψαν τη φυσική σχέση με τη γυναίκα, φλέγονταν από το πάθος τους ο ένας για τον άλλον, άνδρες με άνδρες διαπράττοντας την ασχημοσύνη, και λαμβάνοντας στον ίδιο τους τον εαυτό την οφειλόμενη ανταπόδοση της πλάνης τους».

Δεν θα φοβηθούμε, έστω και αργά, αν μη τι άλλο, τουλάχιστον τις θεομηνίες, αυτές από τα κάτω, αυτές από τα πάνω, εκείνες που έχουν ήδη συμβεί, εκείνες που απειλούνται και είναι αιώνιες; Δεν θα νιώσουμε δέος για την ένσαρκη επιφάνεια του Ήλιου της Δικαιοσύνης, του Χριστού, ώστε να πολιτευθούμε ευσχημόνως όπως την ημέρα; Δεν θα φρίξουμε με τις αποστολικές επιπλήξεις, αποφάσεις και παραινέσεις, όταν λέει: «Δεν γνωρίζετε ότι είστε ναός του Θεού, και ότι το Πνεύμα του Θεού κατοικεί μέσα σας; Αν κάποιος φθείρει τον ναό του Θεού, θα τον φθείρει ο Θεός»; Και πάλι, «Είναι φανερά τα έργα της σάρκας, τα οποία είναι πορνεία, ακαθαρσία, ασέλγεια και τα εξής, για τα οποία σας προειδοποιώ, όπως και ήδη έχω προείπει, ότι όσοι πράττουν τέτοια πράγματα δεν θα κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού». Και πάλι, «Αυτό πρέπει να γνωρίζετε, ότι κάθε πόρνος ή ακάθαρτος ή πλεονέκτης, που είναι ειδωλολάτρης, δεν έχει κληρονομιά στη βασιλεία του Χριστού και του Θεού». Και πάλι, «Αυτό είναι το θέλημα του Θεού, ο αγιασμός μας, να απέχουμε από την πορνεία· διότι δεν μας κάλεσε ο Θεός στην ακαθαρσία, αλλά στον αγιασμό· επομένως, αυτός που τα αθετεί, δεν αθετεί άνθρωπο, αλλά τον Θεό, ο οποίος μας έδωσε το Άγιό Του Πνεύμα».

Πρώτα παρακάλεσε, και τους έκανε να ντραπούν λέγοντας «όπως ακριβώς και τα έθνη»· έπειτα, με λογικά επιχειρήματα, απέδειξε το άτοπο. Και το άτοπο αυτό ήταν «το να πλεονεκτεί κάποιος εις βάρος του αδελφού». Εισάγει, λοιπόν, το κυριότερο σημείο· γι' αυτό λέει: «Ο Κύριος είναι εκδικητής για όλα αυτά, όπως ακριβώς σας προείπαμε και σας διαβεβαιώσαμε». Διότι ούτε θα πράξουμε αυτά ατιμώρητα, ούτε θα απολαύσουμε τόση ηδονή, όση κόλαση πρόκειται να υποστούμε. «Διότι δεν μας κάλεσε ο Θεός σε ακαθαρσία, αλλά σε αγιασμό». Επειδή ανέφερε «τον αδελφό» και πρόσθεσε ότι ο Θεός εκδικείται, θέλοντας να δείξει ότι, ακόμη κι αν ένας άπιστος το υποστεί αυτό, εκείνος που το έπραξε θα τιμωρηθεί, γι' αυτό μίλησε έτσι. Αυτό, λοιπόν, που λέει είναι το εξής: Δεν σε τιμωρεί για να εκδικήσει εκείνον, αλλά επειδή εξύβρισες τον Ίδιο τον Θεό· Εκείνος σε κάλεσε, και εσύ εξύβρισες Αυτόν που σε κάλεσε. Γι' αυτό πρόσθεσε: «Επομένως, εκείνος που αθετεί, δεν αθετεί άνθρωπο, αλλά τον Θεό, ο οποίος έδωσε σε εμάς το Άγιο Πνεύμα Του».

«Διότι δεν μας κάλεσε ο Θεός στην ακαθαρσία, αλλά στον αγιασμό.» Δες πώς αμέσως έθεσε την τιμωρία γι' αυτά. «Επομένως, εκείνος που αθετεί, δεν αθετεί άνθρωπο, αλλά τον Θεό, ο οποίος και έδωσε το Άγιο Πνεύμα Του σε εσάς». Όσον αφορά δε τη φιλαδελφία, δεν έχετε ανάγκη να σας γράφω. Διότι εσείς οι ίδιοι είστε θεοδίδακτοι στο να αγαπάτε ο ένας τον άλλον. Και πράγματι το κάνετε αυτό προς όλους τους αδελφούς σε ολόκληρη τη Μακεδονία.