Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ 5:10

Διότι, λέει, μένουν η πίστη, η ελπίδα, η αγάπη, αυτά τα τρία. Έπειτα, αφού είπε «ενδυθείτε και περιβληθείτε», ο ίδιος λοιπόν κατασκευάζει τα όπλα, και δείχνει από πού μπορούν να γεννηθούν η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη, και πώς τα όπλα θα γίνουν ισχυρότερα, προσθέτοντας και λέγοντας: «Επειδή ο Θεός δεν μας προόρισε για την οργή, αλλά για την απόκτηση της σωτηρίας μέσω του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο οποίος πέθανε για εμάς».

Διότι δεν θα φοβόμασταν, ακόμη και αν επρόκειτο να παρουσιαστούμε σε δικαστή που έμελλε να μας κρίνει, εάν αυτός είχε επιδείξει τόση αγάπη για εμάς, ώστε να σφαγιάσει τον Υιό του. Ας τρέφουμε λοιπόν αγαθές και μεγάλες ελπίδες· διότι το σπουδαιότερο το έχουμε λάβει, αρκεί να πιστεύουμε. Επειδή είδαμε το παράδειγμα, ας αγαπήσουμε· διότι αποτελεί έσχατη ανοησία να μην αγαπήσουμε Εκείνον που επέδειξε τέτοια διάθεση απέναντί μας. «Ώστε», λέει, «είτε γρηγορούμε είτε κοιμόμαστε, να ζήσουμε μαζί Του».

«Εμείς όμως, επειδή ανήκουμε στην ημέρα, ας είμαστε νηφάλιοι, έχοντας ντυθεί τον θώρακα της πίστης και της αγάπης, και ως περικεφαλαία, την ελπίδα της σωτηρίας· διότι ο Θεός δεν μας προόρισε για την οργή, αλλά για την απόκτηση της σωτηρίας μέσω του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο οποίος πέθανε για εμάς, ώστε είτε αγρυπνούμε είτε κοιμόμαστε, να ζήσουμε μαζί του. Γι' αυτό να παρηγορείτε ο ένας τον άλλον και να οικοδομείτε ο ένας τον άλλον, όπως άλλωστε και κάνετε». Επίκαιρα εισάγει τον λόγο περί του κόπου, υποδεικνύοντας σε αυτόν τον λόγο περί του μυστηρίου, και τον λόγο για τον οποίο συνέβη ο θάνατος του Χριστού. «Σας παρακαλούμε δε, αδελφοί, να αναγνωρίζετε εκείνους που κοπιάζουν ανάμεσά σας και σας καθοδηγούν εν Κυρίω και σας νουθετούν, και να τους τρέφετε υπερβολική εκτίμηση με αγάπη εξαιτίας του έργου τους. Να ειρηνεύετε μεταξύ σας». Διδάσκει τα περί των διδασκάλων, προτρέποντας για το πώς πρέπει να είναι. «Σας παρακαλούμε δε, αδελφοί, να νουθετείτε τους άτακτους, να παρηγορείτε τους ολιγόψυχους, να περιθάλπετε τους ασθενείς, να μακροθυμείτε προς όλους.

«Εσείς όμως, αδελφοί, δεν βρίσκεστε στο σκοτάδι, για να σας καταλάβει η ημέρα σαν κλέφτης· όλοι εσείς είστε υιοί του φωτός και υιοί της ημέρας. Δεν ανήκουμε στη νύχτα ούτε στο σκοτάδι· άρα λοιπόν, ας μην κοιμόμαστε όπως και οι υπόλοιποι, αλλά ας γρηγορούμε και ας νήφουμε». Και λίγο πιο κάτω: «Διότι ο Θεός δεν μας προόρισε για οργή, αλλά για την απόκτηση της σωτηρίας, ώστε, είτε γρηγορούμε είτε κοιμόμαστε, να ζήσουμε μαζί του». Ακούγοντας λοιπόν για υιούς του φωτός και υιούς της ημέρας, αγαπητέ, μην πεις μέσα στην καρδιά σου ότι, όσοι βαπτιστήκαμε στον Χριστό και πιστεύουμε σε εκείνον και τον προσκυνούμε ως Θεό, αυτόν έχουμε και ενδυθεί και είμαστε οπωσδήποτε υιοί της ημέρας και υιοί του φωτός χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, και όχι της νύχτας ούτε του σκοταδιού.