Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ 4:9

ΑΛΛΟ. «Πιστός είναι ο λόγος και άξιος κάθε αποδοχής· διότι γι' αυτό κοπιάζουμε και αγωνιζόμαστε, επειδή έχουμε ελπίσει στον ζωντανό Θεό, ο οποίος είναι Σωτήρας όλων των ανθρώπων, και προπαντός των πιστών.» Ο μακάριος Ψαλμωδός, βλέποντας τα μέλλοντα δια του Αγίου Πνεύματος και διδασκόμενος τη χάρη της ελεύσεως του Σωτήρα μας, αναφωνούσε κράζοντας προς αυτόν: «Η ελπίδα όλων των περάτων της γης, και εκείνων που βρίσκονται μακριά στη θάλασσα.» Εφόσον, λοιπόν, η ελπίδα όλων είναι ο Χριστός, και σε αυτόν έχουμε ελπίσει όλοι εμείς που πιστεύουμε, και ο Παύλος τον αποκαλεί ζωντανό Θεό, γνωρίζοντας ότι είναι τέτοιος κατά φύση, πώς θα μπορούσε να είναι και αυτός ένας από τους κτιστούς, και όχι μάλλον ζωντανός Υιός από ζωντανό Πατέρα, αφού μεταβαίνει σε αυτόν φυσικά η ιδιότητα αυτού που τον γέννησε;

Έχουμε, λοιπόν, ανάγκη από άσκηση. Διότι, λέει, η σωματική άσκηση είναι ωφέλιμη για λίγο. Μερικοί λένε ότι αυτό ειπώθηκε για τη νηστεία· αλλά σε καμία περίπτωση, δεν είναι σωματική άσκηση, αλλά πνευματική. Διότι, αν ήταν σωματική, θα έτρεφε το σώμα· αν όμως το φθείρει, το λεπτύνει και το αδυνατίζει, δεν είναι σωματική. Άρα δεν μιλάει για τη σωματική άσκηση. Επομένως, εμείς έχουμε ανάγκη από την άσκηση της ψυχής· διότι εκείνη η σωματική δεν έχει κέρδος, παρά ελάχιστα ωφέλησε το σώμα· ενώ η άσκηση της ευσέβειας αποδίδει τον καρπό της και στο μέλλον, και προσφέρει αναψυχή και εδώ, και εκεί. «Πιστός ὁ λόγος». Δηλαδή, είναι αληθινός, ότι ισχύει και εδώ και εκεί. Δες πώς παντού το προσθέτει αυτό· δεν έχει ανάγκη από επιχειρήματα, αλλά το δηλώνει κατηγορηματικά· διότι ο λόγος του απευθυνόταν προς τον Τιμόθεο. Άρα, και εδώ (σε αυτήν τη ζωή) βρισκόμαστε με αγαθές ελπίδες. Διότι εκείνος που δεν έχει τη συνείδησή του βεβαρημένη με κανένα κακό, εκείνος που κατορθώνει αμέτρητα καλά, αγάλλεται και εδώ· όπως ακριβώς, λοιπόν, ο πονηρός δεν τιμωρείται μόνο εκεί, αλλά και εδώ, ζώντας διαρκώς με φόβο, χωρίς να τολμά να αντικρίσει κανέναν στα μάτια με παρρησία, τρέμοντας, ωχριώντας, αγωνιώντας. Ή μήπως δεν είναι τέτοιοι οι πλεονέκτες και οι κλέφτες, που δεν νιώθουν καμία ασφάλεια για όσα κατέχουν; Οι μοιχοί και οι φονιάδες, δεν ζουν την πιο βασανιστική ζωή, αντικρίζοντας με καχυποψία ακόμη και τον ίδιο τον ήλιο; Είναι, λοιπόν, αυτό ζωή; Σε καμία περίπτωση, αλλά πρόκειται για βαρύτατο θάνατο.

Φανερώνει την υπεροχή αυτής μέσα από τη σύγκριση, δείχνοντας ότι εκείνη μεν, αν και συνεπάγεται πολλούς κόπους, δεν προσφέρει κανένα κέρδος ούτε κάτι άξιο λόγου, ενώ τούτη έχει διαρκές και άφθονο. Όπως ακριβώς όταν λέει: «Να στολίζουν τον εαυτό τους όχι με περίτεχνες κομμώσεις, ή με χρυσό, ή με μαργαριτάρια, ή με πολυτελή ενδύματα, αλλά με ό,τι ταιριάζει σε γυναίκες που επαγγέλλονται θεοσέβεια, δηλαδή με καλά έργα». Πιστός είναι ο λόγος και άξιος κάθε αποδοχής. Διότι για τον σκοπό αυτό κοπιάζουμε και δεχόμαστε ονειδισμούς. Ο Παύλος δεχόταν ονειδισμούς, και εσύ δυσανασχετείς; Ο Παύλος κοπίαζε, και εσύ θέλεις να ζεις μέσα στην τρυφή;

Όπως ακριβώς και ο πονηρός τιμωρείται και εδώ. «Αξιόπιστος είναι ο λόγος και άξιος κάθε αποδοχής». Δηλαδή, είναι αληθινός και εδώ και εκεί. «Διότι για τον σκοπό αυτόν κοπιάζουμε και ονειδιζόμαστε, επειδή έχουμε στηρίξει την ελπίδα μας στον ζωντανό Θεό, ο οποίος είναι σωτήρας όλων των ανθρώπων, και προπάντων των πιστών. Αυτά να παραγγέλλεις και να διδάσκεις». Δηλαδή· για ποιον λόγο καταπονούμε τον εαυτό μας, αν δεν προσδοκούμε τα μέλλοντα; «Κανείς ας μην καταφρονεί τη νεότητά σου, αλλά να γίνεις πρότυπο των πιστών στα λόγια, στη συμπεριφορά, στην αγάπη, στο πνεύμα, στην πίστη, στην αγνότητα. Έως ότου έλθω, να προσέχεις στην ανάγνωση, στην παράκληση, στη διδασκαλία». Διότι, λέει, να επιδείξεις έργα άξια γεροντικής ηλικίας, όπως αναφέρει και στη συνέχεια. «Μην παραμελείς το χάρισμα που υπάρχει μέσα σου, το οποίο σου δόθηκε μέσω προφητείας, με την επίθεση των χειρών του πρεσβυτερίου.