Παρρησία καὶ γέλως, μέθη καὶ ἀπώλεια ψυχῆς ἡ συνάφεια αὐτῶν. Ὁ δεινὸς Ὄφις λαλεῖ δι᾽ αὐτῶν. Σὺ δέ, ὦ ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ, ταῦτα φεῦγε· δίωκε δικαιοσύνην, εὐσέβειαν, πίστιν, ἀγάπην, ὑπομονήν, πραϋπάθειαν. Ἀγωνίζου τὸν καλὸν ἀγῶνα τῆς πίστεως· ἐπιλαβοῦ τῆς αἰωνίου ζωῆς, εἰς ἣν ἐκλήθης καὶ ὡμολόγησας τὴν καλὴν ὁμολογίαν. Ὅρα, ἀγαπητὲ δοῦλε τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, μὴ δελεασθῇς ἐν τῇ προσκαίρῳ ἀπάτῃ, ἵνα μὴ στερηθῇς τῆς αἰωνίου ζωῆς. Νῆφε καλῶς. Ἔμπορος ἐκλήθης, μὴ ἀπολέσῃς τὸν μαργαρίτην, μὴ ἀποσυλήσῃ ὁ Ἐχθρὸς τὸν θησαυρόν σου, μὴ βυθίσῃ τὸ πλοῖον σὺν τῷ γόμῳ καὶ ἐπιστρέψῃς κενὸς εἰς τὰ ἴδια. Ὁ Ἐχθρὸς ἐπιστάμενος οἵαν δόξαν κομιεῖται παρὰ τῷ Θεῷ ὁ ἑαυτὸν ἄσπιλον διατηρῶν ἐκ τῶν μολυσμάτων τῆς σαρκός, σφοδρῶς πολεμεῖ διὰ τῶν λογισμῶν κυλίσαι τὸν ἄνθρωπον ἐν αὐτοῖς βουλόμενος, ὅπως μὴ ἐπιτύχῃ τῆς μελλούσης δόξης· καὶ ἐὰν εὕρῃ ψυχὴν ἀποθεμένην τοὺς ἀνωφελεῖς λογισμούς, οὐ πυκνάζει αὐτήν, ἀλλ᾽ οὐδὲ ἀφίσταται εἰς τέλος· πορεύεται δὲ μᾶλλον ἔνθα, κρούσαντος αὐτοῦ εὐθὺς ἀνοίξουσι, καὶ καταμολύνας τὸ σῶμα σὺν τῇ ψυχῇ ἐν ῥυπαρωτάταις ἐπιθυμίαις, τῷ οὐκ ἀνθισταμένῳ αὐτῷ, ἔσχατον ὡς ἀγαθὸς σύμβουλος αὐτῷ δῆθεν ὑποβάλλει· κρεῖσσόν σοι εἰς τὸν κόσμον πορευθέντα σύμβιον λαβεῖν, ἢ οὕτως καταφθείρειν σου τὸ σαρκίον. Ἀπὸ δὲ τοῦ νήφοντος ταῦτα πάντα ἀποστήσονται.
Μετάφραση
Η αθυροστομία και τα γέλια, η μέθη και η απώλεια της ψυχής είναι το αποτέλεσμα της συναναστροφής τους. Ο φοβερός Όφις μιλάει μέσα από αυτούς. Εσύ όμως, ω άνθρωπε του Θεού, να τα αποφεύγεις αυτά· να επιδιώκεις τη δικαιοσύνη, την ευσέβεια, την πίστη, την αγάπη, την υπομονή, την πραότητα. Να αγωνίζεσαι τον καλό αγώνα της πίστεως· να κρατήσεις γερά την αιώνια ζωή, στην οποία προσκλήθηκες και για την οποία ομολόγησες την καλή ομολογία. Πρόσεχε, αγαπητέ δούλε του Κυρίου και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού, μην παρασυρθείς από την πρόσκαιρη απάτη, για να μη στερηθείς την αιώνια ζωή. Να αγρυπνείς πνευματικά. Κλήθηκες να γίνεις έμπορος, μην χάσεις το μαργαριτάρι, μην σου κλέψει ο Εχθρός τον θησαυρό, μην βυθίσει το πλοίο μαζί με το φορτίο του και επιστρέψεις άδειος στα δικά σου. Ο Εχθρός, γνωρίζοντας ποια δόξα θα λάβει από τον Θεό εκείνος που διατηρεί τον εαυτό του αμόλυντο από τους μολυσμούς της σάρκας, πολεμάει σφοδρά μέσω των λογισμών, θέλοντας να κυλήσει τον άνθρωπο σε αυτούς, ώστε να μην επιτύχει τη μέλλουσα δόξα. Και αν βρει ψυχή που έχει αποβάλει τους ανωφελείς λογισμούς, δεν της επιτίθεται συχνά, αλλά ούτε και απομακρύνεται εντελώς· κατευθύνεται μάλλον εκεί όπου, μόλις χτυπήσει, του ανοίγουν αμέσως, και αφού μολύνει το σώμα μαζί με την ψυχή με τις πιο ρυπαρές επιθυμίες, σε εκείνον που δεν του αντιστέκεται, στο τέλος, δήθεν σαν καλός σύμβουλος, του υποβάλλει τη σκέψη: είναι καλύτερο για σένα να πας στον κόσμο και να πάρεις σύζυγο, παρά να καταστρέφεις έτσι το σώμα σου. Από εκείνον όμως που αγρυπνεί, όλα αυτά θα απομακρυνθούν.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες