Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄ 20:22

Του αγίου Ιγνατίου, από την προς Εφεσίους επιστολή. —Τίποτα δεν είναι ανώτερο από την ειρήνη, μέσα στην οποία καταργείται κάθε πόλεμος. ΤΙΤΛ. Β΄. —Περί βασιλέως χρηστού, και δικαίου, και μισοπονήρου. Παραλειπομένων Β΄. —Είπε ο Ιωσαφάτ προς τον λαό του ... και έφτασε η δέκατη τρίτη ημέρα που συνέλεγαν τα λάφυρα, διότι ήταν πολλά.

Βασιλιάς των Ιουδαίων ήταν και ο Ιωσαφάτ· και όταν κάποτε ένα ανάμεικτο πλήθος εθνών κινήθηκε εναντίον του, ετοιμάστηκε και ο ίδιος, παρακινημένος από την ανάγκη, για να τους αντιμετωπίσει, συγκεντρώνοντας και εξοπλίζοντας όπως έπρεπε τον λαό του και ρυθμίζοντας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα της πολεμικής συμπλοκής. Εντούτοις, δεν στηρίχθηκε ούτε στο πλήθος των υπηκόων του ούτε στα όπλα ούτε στην πολεμική εμπειρία, αλλά κατέφυγε μόνο στον όντως κραταιό Βοηθό και παντοδύναμο Υπερασπιστή, και αφού Τον εξευμένισε με νηστεία και δάκρυα, προτρέποντας και όλους τους δικούς του να πράξουν το ίδιο, έτσι προχώρησε σε παράταξη μάχης, ενώ οι Λευίτες προηγούνταν ολόκληρου του στρατού ψάλλοντας ύμνους. Τι συνέβη έπειτα; Ο ίδιος συγκεντρώθηκε πάνω σε κάποιο λόφο, ενώ τα στρατεύματα των εχθρών όρμησαν το ένα εναντίον του άλλου· και αρχικά οι Ιδουμαίοι κατασφάζονται από τους Μωαβίτες και τους Αμμανίτες, και στη συνέχεια αυτά τα έθνη αλληλοεξοντώνονται μεταξύ τους, και ο βασιλιάς, παρατεταγμένος σε ένα ύψωμα μαζί με τους υπηκόους του, έβλεπε απλώς τη σφαγή των εχθρών. Και αφού έπεσε νεκρό όλο το σμήνος των αλλοφύλων και λαφυραγωγήθηκε μέσα σε τρεις ημέρες, και αφού αποκομίστηκε όλη η λεία, Εκείνος που χορήγησε μια τόσο μεγάλη νίκη χωρίς να δοθεί μάχη υμνήθηκε, και η πεδιάδα, όπου επιτελέστηκε το θαυμαστό αυτό έργο, έλαβε την ονομασία της Ευλογίας.