Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄ 26:18

Μετά από αυτά, όμως, ο Αμεσίας, αφού πάταξε τους κατοίκους της Σηείρ, υπερηφανεύθηκε, λάτρευσε τα είδωλα της Σηείρ, και πατάχθηκε παραδιδόμενος στους εχθρούς. Ο Αζαρίας, ο οποίος είναι ο Οζίας, βασίλευσε πενήντα δύο έτη· και έπραξε στην αρχή το ευθές, όπως ο πατέρας του· όμως δεν κατήργησε τα υψηλά. Όταν ευοδώθηκε, επάρθηκε και θέλησε να προσφέρει ο ίδιος θυμίαμα στον ναό, πράγμα το οποίο επιτρέπεται μόνο στους ιερείς. Γι’ αυτό και προσβλήθηκε από λέπρα, αφού άκουσε: «Δεν ανήκει σε εσένα, Οζία, να προσφέρεις θυμίαμα στον Κύριο, αλλά στους ιερείς, τους υιούς του Ααρών, οι οποίοι είναι αγιασμένοι». Επί των ημερών του προφήτευσε ο Ησαΐας. Ο Ιωάθαμ, ο υιός του, βασίλευσε δεκαέξι έτη· και έπραξε το ευθές, όπως ο πατέρας του· όμως δεν κατήργησε τα υψηλά. Και επί των ημερών αυτού έδρασε ο Ησαΐας. Ο Άχαζ, ο υιός του, βασίλευσε δεκαέξι έτη· και έπραξε το πονηρό. Και επί των ημερών του ήταν προφήτες ο Ησαΐας και ο Ωδήδ. Ο Εζεκίας, ο υιός του, βασίλευσε είκοσι εννέα έτη· και έπραξε τελείως το ευθές, όπως ο Δαβίδ. Αυτός κατέστρεψε το χάλκινο φίδι, το οποίο είχε κρεμάσει ο Μωυσής. Και επί των ημερών του έδρασε ο Ησαΐας. Επί των ημερών του, ο Σενναχηρείμ και ο Ραψάκης, οι Ασσύριοι, επειδή βλασφημούσαν, πατάχθηκαν μεν οι ίδιοι αργότερα, ενώ μέσα σε μία νύχτα άγγελος εξήλθε και εξολόθρευσε εκατόν ογδόντα πέντε χιλιάδες. Όταν αρρώστησε ο Εζεκίας και επρόκειτο να πεθάνει, έλαβε προσθήκη δεκαπέντε ετών στη ζωή του. Ο Μανασσής, ο υιός του, βασίλευσε πενήντα πέντε έτη· και έπραξε το πονηρό. Διότι όσα είχε κατεδαφίσει ο Εζεκίας, αυτός τα ανοικοδόμησε· και έγινε άλλος Ιεροβοάμ για τον Ιούδα, ώστε εξαιτίας του να πάθει η Ιερουσαλήμ ό,τι και η Σαμάρεια.

Και έπραξε το ευθές ενώπιον του Κυρίου, σύμφωνα με όλα όσα είχε πράξει ο Αμαζίας ο πατέρας του. Όμως, δεν κατήργησε τους υψηλούς τόπους· ο λαός εξακολουθούσε να προσφέρει θυσίες και θυμίαμα στους υψηλούς τόπους. Και ο Κύριος έπληξε τον βασιλιά. Και ήταν λεπρός μέχρι την ημέρα του θανάτου του.» Και αυτά μεν αναφέρονται στο βιβλίο των Βασιλειών. Στο δε βιβλίο των Παραλειπομένων, όπως ανέφερα: «Και όταν ενδυναμώθηκε, λέγει, υπερηφανεύτηκε η καρδιά του μέχρι καταστροφής. Και αμάρτησε απέναντι στον Κύριο τον Θεό του· και εισήλθε στον ναό του Κυρίου για να προσφέρει θυμίαμα πάνω στο θυσιαστήριο των θυμιαμάτων. Και εισήλθε πίσω του ο Αζαρίας ο ιερέας, και μαζί του ογδόντα ιερείς του Κυρίου, και δύο γενναίοι άνδρες· και στάθηκαν απέναντι στον βασιλιά Οζία και του είπαν: Δεν ανήκει σε σένα, Οζία, να προσφέρεις θυμίαμα στον Κύριο, αλλά σε εμάς τους ιερείς, τους γιους του Ααρών, που είμαστε αγιασμένοι για να προσφέρουμε θυμίαμα. Έξελθε από το αγιαστήριο, διότι αποστάτησες από τον Κύριο. Και αυτό δεν θα σου φέρει δόξα από τον Κύριο τον Θεό. Και ο Οζίας θύμωσε· και στο χέρι του κρατούσε το θυμιατό για να προσφέρει θυμίαμα στον ναό· και καθώς οργιζόταν εναντίον των ιερέων, εμφανίστηκε λέπρα στο μέτωπό του, ενώπιον των ιερέων μέσα στον οίκο του Κυρίου, πάνω από το θυσιαστήριο των θυμιαμάτων. Και στράφηκε προς αυτόν ο αρχιερέας και οι ιερείς, και ιδού, ήταν λεπρός στο μέτωπο. Και τον απομάκρυναν βιαστικά από εκεί, αλλά και ο ίδιος έσπευσε να εξέλθει, διότι τον έπληξε ο Κύριος.»

«Σε ηλικία δεκαέξι ετών βασίλευσε ο Οζίας, και βασίλευσε πενήντα δύο έτη στην Ιερουσαλήμ, και το όνομα της μητέρας του ήταν Ιεχελία από την Ιερουσαλήμ. Και έπραξε το ευθές ενώπιον του Κυρίου σύμφωνα με όλα όσα έπραξε ο Αμεσίας ο πατέρας του. Και αναζητούσε τον Κύριο κατά τις ημέρες του Ζαχαρία, ο οποίος είχε σύνεση με φόβο Κυρίου· κατά τις ημέρες του αναζήτησε τον Κύριο, και ο Κύριος τον ευόδωσε. Και εξήλθε και πολέμησε εναντίον των αλλοφύλων, και κατεδάφισε τα τείχη της Γεθ και τα τείχη της Ιαμνίας και τα τείχη της Αζώτου, και ανοικοδόμησε πόλεις στην Άζωτο, και τον ενδυνάμωσε ο Κύριος, εναντίον των αλλοφύλων και εναντίον των Αράβων που κατοικούσαν πάνω στην Πέτρα, και εναντίον των Μιναίων. Και οι Μιναίοι έδωσαν δώρα στον Οζία, και το όνομά του ακούστηκε μέχρι την είσοδο της Αιγύπτου, διότι έγινε υπερβολικά ισχυρός.» Έπειτα λέει στη συνέχεια για αυτόν: «Και αμάρτησε ενώπιον του Κυρίου του Θεού του, και εισήλθε στον ναό του Κυρίου για να προσφέρει θυμίαμα στο θυσιαστήριο των θυμιαμάτων. Και εισήλθε πίσω του ο Αζαρίας ο ιερέας, και μαζί του ογδόντα ιερείς του Κυρίου, άνδρες δυνατοί. Και στάθηκαν απέναντι στον βασιλιά Οζία και του είπαν: Δεν ανήκει σε εσένα, Οζία, να προσφέρεις θυμίαμα στον Κύριο, αλλά στους ιερείς, τους υιούς του Ααρών, που είναι καθαγιασμένοι για να προσφέρουν θυμίαμα. Έξελθε από το αγιαστήριο, διότι αποστάτησες από τον Κύριο, και αυτό δεν θα σου αποβεί προς δόξαν παρά του Κυρίου του Θεού.»

Επειδή δε ο Προφήτης πρόσθεσε το «Δύο χρόνια πριν από τον σεισμό», αναγκαίως κάναμε μνεία και στο ότι ο Οζίας προσβλήθηκε από λέπρα. Διότι, επειδή τόλμησε παράνομα να ασκήσει ιερατικά καθήκοντα, χτυπήθηκε από λέπρα ως ελεγκτική τιμωρία από τον Θεό, ενώ τα Ιεροσόλυμα συγκλονίστηκαν από σεισμό, και με αυτόν τον τρόπο ο Θεός υποδήλωνε σαφώς την οργή Του στους ανθρώπους εκείνης της εποχής. <Και είπε: Ο Κύριος βροντοφώναξε από τη Σιών, και από την Ιερουσαλήμ ύψωσε τη φωνή Του, και πένθησαν τα βοσκοτόπια των ποιμένων, και ξεράθηκε η κορυφή του Καρμήλου.> Σε αυτά διαφαίνεται σε εμάς όλος ο σκοπός της προφητείας, και η ουσία του προκειμένου εδαφίου θα μπορούσε ευλόγως να θεωρηθεί ως ένα είδος ορισμού και προαφήγησης ολόκληρου του προφητικού λόγου, ο οποίος επισκιάζεται από πολλή ασάφεια. Διότι ο λόγος έχει διατυπωθεί με παρομοίωση και μεταφορά, και με βάση αυτό που εκ φύσεως συμβαίνει στις κατάφυτες κορυφές των βουνών, ή μερικές φορές και στις αποψιλωμένες πεδιάδες. Διότι τα βουνά, αν και είναι σκεπασμένα με δάση και δέντρα, και η πεδιάδα πάλι είναι στολισμένη με πολλή και πυκνή χλόη, όταν προκύψει κάποια φθορά ή τυχόν λοιμός, ή κάποια άλλη ασθένεια της ατμόσφαιρας, ξεραίνονται αναπάντεχα. Έτσι καταρρέουν και τα ανθρώπινα, και μερικές φορές ενσκήπτουν σε πόλεις και χώρες πικρές και δυσβάσταχτες συμφορές, που αφανίζουν και καταστρέφουν μικρούς και μεγάλους.

Αναζητώντας δε μέσα μου και ερευνώντας τις θείες Γραφές, εάν ποτέ «στις ημέρες του Οζία» η φάραγγα που αναφέρεται εδώ «έφραξε εξαιτίας του σεισμού», στα μεν ιστορικά βιβλία των Βασιλειών δεν έβρισκα τίποτα· διότι ούτε έχει καταγραφεί σε αυτά να έχει γίνει κάποιος αισθητός σεισμός στην εποχή του, ούτε έχει ειπωθεί κάτι τέτοιο περί φάραγγας. Εξιστορείται βεβαίως ότι ο Οζίας στην αρχή υπήρξε δίκαιος, έπειτα όμως κατακρίνεται ότι κυριεύθηκε από έπαρση στον νου και τόλμησε να προσφέρει ο ίδιος θυσία στον Θεό, εξαιτίας του οποίου και εξάνθησε λέπρα στο πρόσωπό του. Αυτό λοιπόν το παρουσιάζει το βιβλίο των Βασιλειών· ο Ιώσηπος όμως, έχοντας ερευνήσει με ακρίβεια και τις εξωβιβλικές ιουδαϊκές παραδόσεις, όντας «Εβραίος εξ Εβραίων», άκουσε τι δηλώνει ότι συνέβη κατά τους χρόνους εκείνους, λέγοντας ότι, ενώ οι ιερείς πίεζαν τον Οζία «να βγει από το ιερό και να μην παρανομεί ενώπιον του Θεού, αυτός οργισμένος τους απείλησε με θάνατο, εάν δεν ησυχάσουν. Εν τω μεταξύ όμως, ένας σεισμός συγκλόνισε τη γη, και καθώς άνοιξε ρήγμα στον ναό, εξέλαμψε μια λαμπρή λάμψη που έπεσε στο πρόσωπο του βασιλιά, με αποτέλεσμα σε αυτόν μεν να απλωθεί αμέσως λέπρα, ενώ μπροστά από την πόλη, στην τοποθεσία του βουνού που ονομάζεται Ερωγή, αποκόπηκε το δυτικό μισό μέρος και αφού κυλίστηκε τέσσερα στάδια, σταμάτησε πάνω στο ανατολικό βουνό, έτσι ώστε να φραχτούν και τα περάσματα και οι βασιλικοί κήποι.»

Επειδή, πόσοι ιατροί έγιναν δήμιοι και έδωσαν δηλητήρια αντί για φάρμακα; Όμως δεν κατηγορώ την τέχνη, αλλά εκείνον που έκανε κακή χρήση της τέχνης. Πόσοι ναυτικοί καταπόντισαν πλοία; Όμως δεν φταίει η ναυτική τέχνη, αλλά η δική τους κακή προαίρεση. Εάν κάποιος Χριστιανός είναι φαύλος, μην κατηγορείς το δόγμα και την ιεροσύνη, αλλά να μέμφεσαι εκείνον που έγινε φαύλος από ραθυμία· ή μάλλον, μην τον μέμφεσαι, αλλά να προσεύχεσαι και να χύνεις δάκρυα για να μεταστραφεί. Στον βασιλιά εμπιστεύονται σώματα, ενώ στον ιερέα ψυχές· ο βασιλιάς διαγράφει οφειλές χρημάτων, ενώ ο ιερέας οφειλές αμαρτημάτων· εκείνος εξαναγκάζει, τούτος παρακαλεί· [εκείνος ενεργεί με καταναγκασμό, τούτος με ελεύθερη βούληση·] εκείνος διαθέτει όπλα αισθητά, τούτος όπλα πνευματικά· εκείνος πολεμά εναντίον των βαρβάρων, ενώ ο δικός μου πόλεμος είναι εναντίον των δαιμόνων. Ανώτερη είναι τούτη η εξουσία· γι' αυτό ο βασιλιάς υποκλίνει την κεφαλή του κάτω από τα χέρια του ιερέα, και παντού στην Παλαιά Διαθήκη οι ιερείς έχριαν τους βασιλείς. Όμως εκείνος ο βασιλιάς, ξεπερνώντας τα δικά του όρια και υπερβαίνοντας το μέτρο της βασιλικής εξουσίας, επιχείρησε να σφετεριστεί περισσότερα και εισήλθε στο ιερό αυταρχικά, θέλοντας να προσφέρει θυμίαμα. Τι έπραξε λοιπόν ο ιερέας; «Δεν σου επιτρέπεται, Οζία, να προσφέρεις θυμίαμα». Δες παρρησία, φρόνημα αδούλωτο, γλώσσα που αγγίζει τον ουρανό, ελευθερία ακατανίκητη, σώμα ανθρώπου και φρόνημα αγγέλου, να βαδίζει στη γη και να πολιτεύεται στον ουρανό.

Σχετικά με τα υπόλοιπα γεγονότα του Οζία Εμπρός λοιπόν, σήμερα ας δώσουμε το τέλος στις διηγήσεις σχετικά με τον Οζία και ας τοποθετήσουμε πλέον τη στέγη στον λόγο μας, για να μη γίνουμε και εμείς περίγελος, όπως εκείνος που στα Ευαγγέλια επιχείρησε μεν να οικοδομήσει πύργο, αλλά δεν τα κατάφερε, και μήπως πει κάποιος από τους παρευρισκομένους και για εμάς: «Αυτός ο άνθρωπος άρχισε μεν να χτίζει, αλλά δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει». Και για να σας γίνουν σαφέστερα τα όσα λέγονται, ας επαναλάβουμε εν συντομία λίγα από όσα έχουν ειπωθεί προηγουμένως, ώστε ο λόγος μας να μην εισέλθει ακέφαλος στο πνευματικό τούτο θέατρο, αλλά, αφού ανακτήσει τη γνώριμη όψη του, να γίνει αναγνωρίσιμος στους θεατές. Διότι τα ίδια αυτά πράγματα θα αποτελέσουν υπενθύμιση για όσους τα έχουν ακούσει, και διδασκαλία για όσους δεν τα άκουσαν. Τις προάλλες λοιπόν αναφέραμε πόσο ευσεβής ήταν ο Οζίας, πώς έγινε φαύλος, από πού ξεκίνησε και μέχρι ποιο σημείο έπαρσης ολίσθησε. Σήμερα όμως είναι αναγκαίο να πούμε πώς εισήλθε στο ιερό, πώς επιχείρησε να προσφέρει θυμίαμα, πώς τον εμπόδισε ο ιερέας, πώς εκείνος δεν υποχώρησε, πώς επέσυρε πάνω του την οργή του Θεού, πώς τελείωσε τη ζωή του χτυπημένος από τη λέπρα και για ποιον λόγο ο προφήτης, παραλείποντας τις ημέρες της ζωής του, μνημόνευσε τον θάνατό του, λέγοντας τα εξής: «Το έτος κατά το οποίο πέθανε ο βασιλιάς Οζίας». Διότι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ανακινήσαμε εξ αρχής ολόκληρη την ιστορία· αλλά παρακαλώ να προσέξετε με μεγάλη προσοχή. «

«Δεν σου επιτρέπεται, Οζία, να προσφέρεις θυμίαμα στον Κύριο.» Δεν τον ονόμασε βασιλιά, ούτε τον προσφώνησε με τον τίτλο της εξουσίας του, επειδή ο ίδιος, προτρέχοντας, απέβαλε τον εαυτό του από αυτή την τιμή. Είδες την παρρησία του ιερέα; Κατανόησε λοιπόν και την πραότητα. Διότι δεν χρειαζόμαστε μόνο παρρησία όταν πρόκειται να ελέγξουμε, αλλά και πραότητα, και μάλιστα πραότητα περισσότερο από παρρησία. Επειδή αυτοί που αμαρτάνουν δεν αποστρέφονται ούτε μισούν κανέναν από τους ανθρώπους τόσο, όσο εκείνον που πρόκειται να τους ελέγξει, και επιθυμούν να βρουν κάποια πρόφαση ώστε να ξεφύγουν και να αποφύγουν την επίπληξη· πρέπει, επομένως, να τους συγκρατούμε με την πραότητα και την επιείκεια. Διότι ένας τέτοιος άνθρωπος, όχι μόνο όταν μιλάει, αλλά και μόνο που τον βλέπουν, γίνεται βαρύς σε όσους αμαρτάνουν· «Διότι μας είναι βαρύς», λέει η Γραφή, «και μόνο που τον βλέπουμε»· γι' αυτόν τον λόγο χρειάζεται να επιδεικνύεται πολλή πραότητα. Γι' αυτό και ο λόγος έφερε ενώπιόν σας τόσο εκείνον που έχει αμαρτήσει, όσο και εκείνον που επιθυμεί να τον διορθώσει.

Δεν σου επιτρέπεται, λέει, Οζία, να προσφέρεις θυμίαμα στον Κύριο. Δεν τον αποκάλεσε βασιλιά, επειδή ο ίδιος, προτρέχοντας, απέβαλε τον εαυτό του από την τιμή αυτή. Διότι αυτός που διαπράττει την αμαρτία είναι δούλος, ακόμη κι αν φέρει αναρίθμητα στέμματα στο κεφάλι του· ενώ εκείνος που εργάζεται τη δικαιοσύνη, ακόμη κι αν είναι ο έσχατος όλων, είναι πιο βασιλικός και από τον ίδιο τον βασιλιά. Και πρόσεξε αυτό που λέω: Παρέστη κάποτε η ανάγκη να αναδειχθεί βασιλιάς για τους Ιουδαίους, επειδή ο προηγούμενος είχε καταστεί ανάξιος. Στέλνεται λοιπόν ο Σαμουήλ στον Ιεσσαί και του λέει: Με έστειλε ο Θεός να χρίσω βασιλιά έναν από τους γιους σου. Ο Ιεσσαί, στο άκουσμα της λέξης βασιλιάς, θεωρώντας τον κατάλληλο για να λάβει το αξίωμα, φέρνει τον πρώτο του γιο. Πάρε τον από εδώ, λέει, δεν ευδόκησε ο Θεός σε αυτόν. Φέρνει τον δεύτερο· ούτε αυτός· φέρνει τον τρίτο· ούτε αυτός· τον τέταρτο, τον πέμπτο, τον έκτο· ούτε αυτός. Και εξαντλήθηκε η χορεία των παιδιών, και ο ζητούμενος δεν βρισκόταν. Του λέει: Έχεις άλλον γιο; Ντράπηκε ο πατέρας: Έχω έναν, λέει, μικρό, ασήμαντο, έναν βοσκό.

Επί των ημερών του υπήρξαν οι προφήτες Ηλίας, Ελισσαίος, Μιχαίας, και ο Ιού ο υιός του Ανεμί, και ο Οζιήλ ο υιός του Ζαχαρία, και ο Ελιάδαδ ο υιός του Αδιά από τη Μαρίσσα. Ο Ιωράμ ο υιός του, οκτώ έτη, και έπραξε το πονηρό. Διότι είχε ως γυναίκα του την κόρη του Αχαάβ. Και επί των ημερών του υπήρξαν ο Ηλίας και ο Ελισσαίος. Ο Οχοζίας ο υιός του, ένα έτος, και έπραξε το πονηρό. Μετά από αυτόν, η Γοθολία η μητέρα του, επτά έτη. Ο Ιωάς ο υιός του Οχοζία, σαράντα έτη. Αυτός φόνευσε τον Ζαχαρία, ενώ έπραξε το ευθές με όλη του την ψυχή όσο ζούσε ο συνετός Ιωδαέ και τον φώτιζε. Αυτόν τον σκότωσαν οι δούλοι του στον οίκο Μαελώθ. Επί των ημερών του προφήτευσε ο Ζαχαρίας ο υιός του Ιωδαέ. Ο Αμεσίας ο υιός του, δεκαεννέα έτη, και έπραξε το ευθές στην αρχή, αλλά όχι όπως ο Δαβίδ. Διότι ο λαός θυσίαζε ακόμη στους υψηλούς τόπους, και τα ειδωλολατρικά άλση δεν τα εξάλειψε. Και επί των ημερών του προφήτευσαν προφήτες, αλλά δεν γράφτηκαν τα ονόματά τους. Μετά από αυτά, όμως, ο Αμεσίας, αφού πάταξε εκείνους στη Σηείρ, υπερηφανεύθηκε, και λάτρευσε τα είδωλα της Σηείρ, και πατάχθηκε παραδιδόμενος στους εχθρούς. Ο Αζαρίας, ο οποίος λεγόταν και Οζίας, πενήντα δύο έτη, και έπραξε κατά την αρχή το ευθές, όπως ο πατέρας του· πλην όμως δεν εξάλειψε τους υψηλούς τόπους. Επειδή όμως ευοδωνόταν, υπερηφανεύθηκε, και θέλησε ο ίδιος να προσφέρει θυμίαμα στον ναό, πράγμα το οποίο επιτρέπεται μόνο στους ιερείς. Γι' αυτό και χτυπήθηκε από λέπρα αφού άκουσε: «Δεν επιτρέπεται σε εσένα, Οζία, να προσφέρεις θυμίαμα στον Κύριο, πράγμα το οποίο επιτρέπεται μόνο στους ιερείς». Επί των ημερών του ήταν προφήτης ο Ησαΐας.

Είπε δε ο Παύλος: «Σήκω όρθιος στα πόδια σου», και εκείνος αναπήδησε και περπατούσε.» «Μία νεαρή δούλη που είχε μαντικό πνεύμα (πύθωνα), καθώς αυτοί περνούσαν, φώναζε λέγοντας: "Αυτοί οι άνθρωποι είναι δούλοι του Ύψιστου Θεού". Είπε δε ο Παύλος: "Σε προστάζω στο όνομα του Ιησού Χριστού, βγες από αυτήν".» «Συνέβη δε ο πατέρας του Πουπλίου να είναι κατακλιμένος, υποφέροντας από πυρετούς και δυσεντερία. Προς αυτόν μπήκε ο Παύλος και, αφού προσευχήθηκε, έθεσε πάνω του τα χέρια και τον θεράπευσε.» ΤΙΤΛΟΣ Βʹ. — Περί των ιερατικών· και ότι δεν επιτρέπεται σε λαϊκό να αγγίζει ιερατικό σκεύος. «Άπλωσε ο Οζά το χέρι του στην κιβωτό του Θεού, για να την κρατήσει, επειδή την ταρακούνησαν τα μοσχάρια· και οργίστηκε ο Κύριος με τον Οζά, και τον χτύπησε ο Θεός, και πέθανε εκεί, κοντά στην κιβωτό του Κυρίου.» «Είπε ο Δαβίδ: Δεν επιτρέπεται να σηκώνει την κιβωτό του Θεού κανείς άλλος, παρά μόνο οι Λευίτες, διότι αυτούς εξέλεξε ο Κύριος για να τον υπηρετούν εις τον αιώνα.» «Στάθηκαν οι ιερείς απέναντι στον βασιλιά Οζία και του είπαν: Δεν ανήκει σε σένα, Οζία, να προσφέρεις θυμίαμα. Βγες από το αγιαστήριο, διότι αποστάτησες από τον Κύριο, και αυτό δεν θα σου αποβεί προς δόξαν από τον Κύριο και Θεό.»

Εσύ όμως, άνθρωπε, είσαι τόσο τολμηρός απέναντι στον πράο και αγαθό και στην ιεραρχική του θεσμοθεσία; Και αυτά θα έπρεπε να λεχθούν, όταν κάποιος αναλαμβάνοντας έργα ανώτερα του αξιώματός του, φαινόταν παρόλα αυτά να πράττει τα πρέποντα· διότι ούτε και αυτό είναι επιτρεπτό σε κανέναν. Διότι, τι το άτοπο έκανε ο Οζίας προσφέροντας θυμίαμα στον Θεό; Ή τι το άτοπο έκανε ο Σαούλ προσφέροντας θυσία; Ή τι οι τυραννικοί δαίμονες όταν θεολογούσαν αληθώς για τον Ιησού; Αλλά είναι αποκηρυγμένος από τη θεολογία κάθε αλλοτριοεπίσκοπος, και ο καθένας θα παραμένει στην τάξη της δικής του λειτουργίας, και μόνο ο αρχιερέας θα εισέρχεται στα Άγια των Αγίων, και αυτό μία φορά τον χρόνο, και τούτο με όλη την κατά τον νόμο ιεραρχική καθαρότητα.