Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄ 26:20

Και έπραξε το ευθές ενώπιον του Κυρίου, σύμφωνα με όλα όσα είχε πράξει ο Αμαζίας ο πατέρας του. Όμως, δεν κατήργησε τους υψηλούς τόπους· ο λαός εξακολουθούσε να προσφέρει θυσίες και θυμίαμα στους υψηλούς τόπους. Και ο Κύριος έπληξε τον βασιλιά. Και ήταν λεπρός μέχρι την ημέρα του θανάτου του.» Και αυτά μεν αναφέρονται στο βιβλίο των Βασιλειών. Στο δε βιβλίο των Παραλειπομένων, όπως ανέφερα: «Και όταν ενδυναμώθηκε, λέγει, υπερηφανεύτηκε η καρδιά του μέχρι καταστροφής. Και αμάρτησε απέναντι στον Κύριο τον Θεό του· και εισήλθε στον ναό του Κυρίου για να προσφέρει θυμίαμα πάνω στο θυσιαστήριο των θυμιαμάτων. Και εισήλθε πίσω του ο Αζαρίας ο ιερέας, και μαζί του ογδόντα ιερείς του Κυρίου, και δύο γενναίοι άνδρες· και στάθηκαν απέναντι στον βασιλιά Οζία και του είπαν: Δεν ανήκει σε σένα, Οζία, να προσφέρεις θυμίαμα στον Κύριο, αλλά σε εμάς τους ιερείς, τους γιους του Ααρών, που είμαστε αγιασμένοι για να προσφέρουμε θυμίαμα. Έξελθε από το αγιαστήριο, διότι αποστάτησες από τον Κύριο. Και αυτό δεν θα σου φέρει δόξα από τον Κύριο τον Θεό. Και ο Οζίας θύμωσε· και στο χέρι του κρατούσε το θυμιατό για να προσφέρει θυμίαμα στον ναό· και καθώς οργιζόταν εναντίον των ιερέων, εμφανίστηκε λέπρα στο μέτωπό του, ενώπιον των ιερέων μέσα στον οίκο του Κυρίου, πάνω από το θυσιαστήριο των θυμιαμάτων. Και στράφηκε προς αυτόν ο αρχιερέας και οι ιερείς, και ιδού, ήταν λεπρός στο μέτωπο. Και τον απομάκρυναν βιαστικά από εκεί, αλλά και ο ίδιος έσπευσε να εξέλθει, διότι τον έπληξε ο Κύριος.»

Και θύμωσε ο Οζίας, και «στο χέρι του κρατούσε το θυμιατήριο για να θυμιάσει στον ναό. Και ενώ οργιζόταν εναντίον των ιερέων, η λέπρα εμφανίστηκε στο μέτωπό του μπροστά στους ιερείς μέσα στον οίκο του Κυρίου, πάνω από το θυσιαστήριο των θυμιαμάτων. Και στράφηκε προς αυτόν ο πρώτος ιερέας και οι ιερείς, και ιδού, αυτός ήταν λεπρός στο μέτωπό του, και τον απομάκρυναν βιαστικά από εκεί, ενώ και ο ίδιος βιάστηκε να βγει, διότι τον τιμώρησε ο Κύριος». Σχετικά, λοιπόν, με το ότι ο Οζίας προσβλήθηκε από λέπρα, αρκούν αυτά. Ότι, όμως, υπήρξε δυνατός άνδρας και εκστράτευσε στις χώρες των αλλοφύλων, και έφτασε σε τέτοια πολεμική ισχύ, ώστε και να χτίσει πόλεις στις περιοχές τους, και να επιβάλει φόρους, και να τους υποτάξει στο δικό του σκήπτρο, μολονότι κάποτε αυτοί υπερηφανεύονταν πολύ, μας το δίδαξε επαρκώς η ιερή Γραφή. Επομένως, επειδή ο προφητικός λόγος μάς παρουσίασε εξαρχής την επερχόμενη ερήμωση των αλλοφύλων, κατέστη αναγκαία η αναφορά στη βασιλεία του Οζία και του Ιεροβοάμ, διότι νικήθηκαν από αυτούς, όπως άλλωστε αναφέραμε προηγουμένως. Γνωρίζουμε, βέβαια, ότι και από τα χέρια των Ασσυρίων πυρπολήθηκε η Δαμασκός, και λεηλατήθηκαν εξίσου και τα έθνη των αλλοφύλων. Επειδή όμως εκείνα τα γεγονότα είναι μεταγενέστερα από αυτά, θα συνδέσουμε αναγκαστικά με την εποχή του Ιεροβοάμ και του Οζία τα όσα συνέβησαν στους αλλοφύλους, και εξίσου επίσης και στους ηγεμόνες των Ασσυρίων.

Επειδή δε ο Προφήτης πρόσθεσε το «Δύο χρόνια πριν από τον σεισμό», αναγκαίως κάναμε μνεία και στο ότι ο Οζίας προσβλήθηκε από λέπρα. Διότι, επειδή τόλμησε παράνομα να ασκήσει ιερατικά καθήκοντα, χτυπήθηκε από λέπρα ως ελεγκτική τιμωρία από τον Θεό, ενώ τα Ιεροσόλυμα συγκλονίστηκαν από σεισμό, και με αυτόν τον τρόπο ο Θεός υποδήλωνε σαφώς την οργή Του στους ανθρώπους εκείνης της εποχής. <Και είπε: Ο Κύριος βροντοφώναξε από τη Σιών, και από την Ιερουσαλήμ ύψωσε τη φωνή Του, και πένθησαν τα βοσκοτόπια των ποιμένων, και ξεράθηκε η κορυφή του Καρμήλου.> Σε αυτά διαφαίνεται σε εμάς όλος ο σκοπός της προφητείας, και η ουσία του προκειμένου εδαφίου θα μπορούσε ευλόγως να θεωρηθεί ως ένα είδος ορισμού και προαφήγησης ολόκληρου του προφητικού λόγου, ο οποίος επισκιάζεται από πολλή ασάφεια. Διότι ο λόγος έχει διατυπωθεί με παρομοίωση και μεταφορά, και με βάση αυτό που εκ φύσεως συμβαίνει στις κατάφυτες κορυφές των βουνών, ή μερικές φορές και στις αποψιλωμένες πεδιάδες. Διότι τα βουνά, αν και είναι σκεπασμένα με δάση και δέντρα, και η πεδιάδα πάλι είναι στολισμένη με πολλή και πυκνή χλόη, όταν προκύψει κάποια φθορά ή τυχόν λοιμός, ή κάποια άλλη ασθένεια της ατμόσφαιρας, ξεραίνονται αναπάντεχα. Έτσι καταρρέουν και τα ανθρώπινα, και μερικές φορές ενσκήπτουν σε πόλεις και χώρες πικρές και δυσβάσταχτες συμφορές, που αφανίζουν και καταστρέφουν μικρούς και μεγάλους.

Διότι πάντοτε ο Θεός, όταν αμαρτάνει η ψυχή, τιμωρεί το σώμα. Έτσι έπραξε και στην περίπτωση του Κάιν. Η ψυχή αμάρτησε διαπράττοντας φόνο, και το σώμα του παρέλυσε. Πώς; Άκουσε: «Θα στενάζεις και θα τρέμεις», λέει, «πάνω στη γη». Και περιφερόταν ο Κάιν συνομιλώντας με όλους, βγάζοντας φωνή με τη σιωπή του και διδάσκοντας με την αφωνία του. Η γλώσσα σιωπούσε και τα μέλη του φώναζαν, και εξηγούσε σε όλους γιατί στενάζει, γιατί τρέμει: Σκότωσα τον αδελφό μου, διέπραξα φόνο. Ο Μωυσής αργότερα τα έλεγε αυτά με γράμματα, ενώ εκείνος περιφερόταν λέγοντας σε όλους μέσα από τα ίδια τα γεγονότα: «Ου φονεύσεις». Είδες στόμα που σιωπά και γεγονός που φωνάζει; Είδες έμψυχο νόμο να περιφέρεται; Είδες περιφερόμενη στήλη; Είδες τιμωρία που αποτελεί αφαίρεση της τιμής; Είδες την τιμωρία να γίνεται αφορμή παιδαγωγίας; Είδες ψυχή να αμαρτάνει και τη σάρκα να τιμωρείται; Και πολύ εύλογα. Έτσι ακριβώς και στην περίπτωση του Ιωάννη, η ψυχή αμάρτησε και η γλώσσα δέθηκε· διότι, καθώς το όργανο της γλώσσας είχε πλέον καταστεί άχρηστο, εκείνος που γέννησε τη φωνή, ο Ζαχαρίας, τιμωρούνταν. Έτσι ακριβώς και ο Οζίας χτυπήθηκε από λέπρα στο μέτωπο επειδή αμάρτησε, ώστε να παιδαγωγηθεί ο ίδιος. Και εξήλθε λοιπόν ο βασιλιάς γινόμενος παράδειγμα προς όλους, και το ιερό καθαρίστηκε και ο ίδιος εκδιωκόταν, χωρίς να τον σπρώχνει κανείς, και ενώ ήθελε να οικειοποιηθεί την ιεροσύνη, έχασε και αυτό που ήδη κατείχε.

Σχετικά με τα υπόλοιπα γεγονότα του Οζία Εμπρός λοιπόν, σήμερα ας δώσουμε το τέλος στις διηγήσεις σχετικά με τον Οζία και ας τοποθετήσουμε πλέον τη στέγη στον λόγο μας, για να μη γίνουμε και εμείς περίγελος, όπως εκείνος που στα Ευαγγέλια επιχείρησε μεν να οικοδομήσει πύργο, αλλά δεν τα κατάφερε, και μήπως πει κάποιος από τους παρευρισκομένους και για εμάς: «Αυτός ο άνθρωπος άρχισε μεν να χτίζει, αλλά δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει». Και για να σας γίνουν σαφέστερα τα όσα λέγονται, ας επαναλάβουμε εν συντομία λίγα από όσα έχουν ειπωθεί προηγουμένως, ώστε ο λόγος μας να μην εισέλθει ακέφαλος στο πνευματικό τούτο θέατρο, αλλά, αφού ανακτήσει τη γνώριμη όψη του, να γίνει αναγνωρίσιμος στους θεατές. Διότι τα ίδια αυτά πράγματα θα αποτελέσουν υπενθύμιση για όσους τα έχουν ακούσει, και διδασκαλία για όσους δεν τα άκουσαν. Τις προάλλες λοιπόν αναφέραμε πόσο ευσεβής ήταν ο Οζίας, πώς έγινε φαύλος, από πού ξεκίνησε και μέχρι ποιο σημείο έπαρσης ολίσθησε. Σήμερα όμως είναι αναγκαίο να πούμε πώς εισήλθε στο ιερό, πώς επιχείρησε να προσφέρει θυμίαμα, πώς τον εμπόδισε ο ιερέας, πώς εκείνος δεν υποχώρησε, πώς επέσυρε πάνω του την οργή του Θεού, πώς τελείωσε τη ζωή του χτυπημένος από τη λέπρα και για ποιον λόγο ο προφήτης, παραλείποντας τις ημέρες της ζωής του, μνημόνευσε τον θάνατό του, λέγοντας τα εξής: «Το έτος κατά το οποίο πέθανε ο βασιλιάς Οζίας». Διότι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ανακινήσαμε εξ αρχής ολόκληρη την ιστορία· αλλά παρακαλώ να προσέξετε με μεγάλη προσοχή. «