Ἀεὶ γὰρ ὁ Θεός, ὅταν ἁμάρτῃ ἡ ψυχή, τὸ σῶμα κολάζει. Οὕτω καὶ ἐπὶ τοῦ Κάϊν ἐποίησεν. Ἡ ψυχὴ ἥμαρτε φόνον ἐργασαμένη, καὶ τὸ σῶμα αὐτοῦ παρελύθη. Πῶς; Ἄκουε· «Στένων καὶ τρέμων, φησίν, ἔσῃ ἐπὶ τῆς γῆς.» Καὶ περιῄει ὁ Κάϊν πᾶσι διαλεγόμενος, σιγῇ φωνὴν ἀφιείς, ἀφωνίᾳ παιδεύων. Ἡ γλῶσσα ἐσίγα καὶ τὰ μέλη ἐβόα, καὶ πᾶσι διελέγετο διὰ τί στένει, διὰ τί τρέμει· Ἀδελφὸν ἀπέκτεινα, φόνον εἰργασάμην. Ὁ Μωϋσῆς μετὰ ταῦτα ἔλεγε διὰ γραμμάτων, ἐκεῖνος διὰ πραγμάτων περιῄει πᾶσι λέγων· «Οὐ φονεύσεις.» Εἶδες στόμα σιγῶν καὶ πρᾶγμα βοῶν; εἶδες νόμον ἔμψυχον περιφερόμενον; εἶδες στήλην περιερχομένην; εἶδες τιμωρίαν τιμήσεως ἀναίρεσιν; εἶδες κόλασιν παιδεύσεως ὑπόθεσιν γινομένην; εἶδες ψυχὴν ἁμαρτοῦσαν καὶ τὴν σάρκα κολαζομένην; Καὶ μάλα εἰκότως. Οὕτω δὴ καὶ ἐπὶ Ἰωάννην, ἡ ψυχὴ ἥμαρτε καὶ ἡ γλῶσσα ἐδέθη· τοῦ γὰρ ὀργάνου τῆς γλώττης ἀχρήστου λοιπὸν γεγονότος, ἐκεῖνος ὁ τὴν φωνὴν γεννήσας, Ζαχαρίας, ἐτιμωρεῖτο. Οὕτω δὴ καὶ Ὀζίας ἐλεπροῦτο τὸ μέτωπον ἁμαρτών, ἵνα ἐκεῖνος παιδευθῇ. Καὶ ἐξῄει λοιπὸν ὁ βασιλεὺς πᾶσιν ὑπόδειγμα γενόμενος καὶ ἐκαθάρθη τὸ ἱερὸν καὶ ἐξεβάλλετο, οὐδενὸς ὠθοῦντος, καὶ θέλων τὴν ἱερωσύνην προσλαβεῖν καὶ ὃ εἶχεν ἀπώλεσεν.
Μετάφραση
Διότι πάντοτε ο Θεός, όταν αμαρτάνει η ψυχή, τιμωρεί το σώμα. Έτσι έπραξε και στην περίπτωση του Κάιν. Η ψυχή αμάρτησε διαπράττοντας φόνο, και το σώμα του παρέλυσε. Πώς; Άκουσε: «Θα στενάζεις και θα τρέμεις», λέει, «πάνω στη γη». Και περιφερόταν ο Κάιν συνομιλώντας με όλους, βγάζοντας φωνή με τη σιωπή του και διδάσκοντας με την αφωνία του. Η γλώσσα σιωπούσε και τα μέλη του φώναζαν, και εξηγούσε σε όλους γιατί στενάζει, γιατί τρέμει: Σκότωσα τον αδελφό μου, διέπραξα φόνο. Ο Μωυσής αργότερα τα έλεγε αυτά με γράμματα, ενώ εκείνος περιφερόταν λέγοντας σε όλους μέσα από τα ίδια τα γεγονότα: «Ου φονεύσεις». Είδες στόμα που σιωπά και γεγονός που φωνάζει; Είδες έμψυχο νόμο να περιφέρεται; Είδες περιφερόμενη στήλη; Είδες τιμωρία που αποτελεί αφαίρεση της τιμής; Είδες την τιμωρία να γίνεται αφορμή παιδαγωγίας; Είδες ψυχή να αμαρτάνει και τη σάρκα να τιμωρείται; Και πολύ εύλογα. Έτσι ακριβώς και στην περίπτωση του Ιωάννη, η ψυχή αμάρτησε και η γλώσσα δέθηκε· διότι, καθώς το όργανο της γλώσσας είχε πλέον καταστεί άχρηστο, εκείνος που γέννησε τη φωνή, ο Ζαχαρίας, τιμωρούνταν. Έτσι ακριβώς και ο Οζίας χτυπήθηκε από λέπρα στο μέτωπο επειδή αμάρτησε, ώστε να παιδαγωγηθεί ο ίδιος. Και εξήλθε λοιπόν ο βασιλιάς γινόμενος παράδειγμα προς όλους, και το ιερό καθαρίστηκε και ο ίδιος εκδιωκόταν, χωρίς να τον σπρώχνει κανείς, και ενώ ήθελε να οικειοποιηθεί την ιεροσύνη, έχασε και αυτό που ήδη κατείχε.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες