Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄ 26:5

«Σε ηλικία δεκαέξι ετών βασίλευσε ο Οζίας, και βασίλευσε πενήντα δύο έτη στην Ιερουσαλήμ, και το όνομα της μητέρας του ήταν Ιεχελία από την Ιερουσαλήμ. Και έπραξε το ευθές ενώπιον του Κυρίου σύμφωνα με όλα όσα έπραξε ο Αμεσίας ο πατέρας του. Και αναζητούσε τον Κύριο κατά τις ημέρες του Ζαχαρία, ο οποίος είχε σύνεση με φόβο Κυρίου· κατά τις ημέρες του αναζήτησε τον Κύριο, και ο Κύριος τον ευόδωσε. Και εξήλθε και πολέμησε εναντίον των αλλοφύλων, και κατεδάφισε τα τείχη της Γεθ και τα τείχη της Ιαμνίας και τα τείχη της Αζώτου, και ανοικοδόμησε πόλεις στην Άζωτο, και τον ενδυνάμωσε ο Κύριος, εναντίον των αλλοφύλων και εναντίον των Αράβων που κατοικούσαν πάνω στην Πέτρα, και εναντίον των Μιναίων. Και οι Μιναίοι έδωσαν δώρα στον Οζία, και το όνομά του ακούστηκε μέχρι την είσοδο της Αιγύπτου, διότι έγινε υπερβολικά ισχυρός.» Έπειτα λέει στη συνέχεια για αυτόν: «Και αμάρτησε ενώπιον του Κυρίου του Θεού του, και εισήλθε στον ναό του Κυρίου για να προσφέρει θυμίαμα στο θυσιαστήριο των θυμιαμάτων. Και εισήλθε πίσω του ο Αζαρίας ο ιερέας, και μαζί του ογδόντα ιερείς του Κυρίου, άνδρες δυνατοί. Και στάθηκαν απέναντι στον βασιλιά Οζία και του είπαν: Δεν ανήκει σε εσένα, Οζία, να προσφέρεις θυμίαμα στον Κύριο, αλλά στους ιερείς, τους υιούς του Ααρών, που είναι καθαγιασμένοι για να προσφέρουν θυμίαμα. Έξελθε από το αγιαστήριο, διότι αποστάτησες από τον Κύριο, και αυτό δεν θα σου αποβεί προς δόξαν παρά του Κυρίου του Θεού.»

Και ο Οζίας αναζητούσε τον Κύριο κατά τις ημέρες του Ζαχαρία, ο οποίος συνετιζόταν με τον φόβο του Κυρίου· και ο Κύριος τον κατευόδωσε. Επειδή το όνομα Οζίας ερμηνεύεται ως «ισχύς Θεού», συνεπώς κάθε νους, αφού λάβει ισχύ από τον Θεό για να φτάσει στη θεωρία, εκζητεί τον Θεό μέσω αυτής. Και δεν τον εκζητεί απλώς, αλλά κατά τις ημέρες της μνήμης του Θεού, κατά τις οποίες μνημονεύει τον Θεό. Διότι το όνομα Ζαχαρίας ερμηνεύεται ως «μνήμη Θεού»· η οποία μνήμη συνετίζει όσους την κατέχουν.

Η ιστορία κάνει μνεία για τον «ιερέα Ουρία», ότι υπηρετούσε τον Θεό ως ιερέας κατά τους χρόνους του προφήτη Ησαΐα, κάνει δε μνεία και για τον «Ζαχαρία», που έζησε επί του βασιλέως Εζεκία. Λέγει, λοιπόν, το βιβλίο των Παραλειπομένων: «και ο Εζεκίας εκζητούσε τον Κύριο κατά τις ημέρες του Ζαχαρία, ο οποίος είχε σύνεση με φόβο Κυρίου». Αυτούς, επομένως, τους δύο άνδρες λέγει, «κατάστησέ τους μάρτυρες για εμένα, αφού λάβεις τον νέο τόμο», και ενώ επρόκειτο να «γράψεις σε αυτόν με γραφίδα ανθρώπου», υπό την παρουσία των «μαρτύρων» που δίνουν μαρτυρία σε εμένα. Από εδώ και στο εξής «γράφε» αυτά τα λόγια στον προαναφερθέντα «τόμο: και προσήλθα στην προφήτιδα, και συνέλαβε και έτεκε υιό». Αυτά δε τα λέγει ο Κύριος που αποκαλύπτει τους χρησμούς· διότι πρέπει να προσέχουμε επιμελώς τη διατύπωση ολόκληρης της Γραφής: «και είπε ο Κύριος προς εμένα», συνδέοντας απευθείας από το δικό Του πρόσωπο το: «και προσήλθα στην προφήτιδα, και συνέλαβε και έτεκε υιό». Αυτά ακριβώς πρόσταξε τον προφήτη ο αποκαλύπτων Κύριος να «εγγράψει στον νέο τόμο», διότι, εφόσον είχε ειπωθεί πιο πάνω το: «ιδού η παρθένος θα συλλάβει και θα τέξει υιό» και τα εξής, τώρα αναγκαστικά, στο παρόν σημείο, ο ίδιος ο Κύριος διασαφηνίζει πώς θα γινόταν αυτό, λέγοντας: «και προσήλθα στην προφήτιδα», αντί του: εγώ ο ίδιος «θα προσέλθω στην προφήτιδα».

ΕΡΩΤΗΣΗ ΜΗʹ Σχετικά με τον Οζία, το δεύτερο βιβλίο των Παραλειπομένων αναφέρει ότι έπραξε το ευθές ενώπιον του Κυρίου, και αναζητούσε τον Κύριο κατά τις ημέρες του Ζαχαρία, ο οποίος είχε σύνεση στον φόβο του Κυρίου. Και ο Κύριος τον κατεύοδωσε. Και ο Οζίας οικοδόμησε πύργους στην Ιερουσαλήμ, και πάνω στην πύλη της γωνίας και στη γωνία της φάραγγας και πάνω στις γωνίες, και τους οχύρωσε.

Αλλά, όπως φαίνεται, ο λόγος, για να διεγείρει τη νωθρότητα της διανοίας μας προς την έρευνα της αλήθειας, ανέμειξε στο ύφος της ιστορίας αυτό που δεν υπάρχει καθόλου. Ο Οζίας, λοιπόν, είναι ο νους που έχει αποκτήσει τη θεία ισχύ σχετικά με την πράξη και τη θεωρία· διότι ερμηνεύεται ως «ισχύς Θεού», όπως ανέφερα. Και λέει: «Ο Οζίας αναζητούσε τον Κύριο στις ημέρες του Ζαχαρία, ο οποίος είχε σύνεση με τον φόβο του Κυρίου». Ο Ζαχαρίας ερμηνεύεται ως «μνήμη Θεού». Επομένως ο νους, εφόσον έχει ζωντανή μέσα του τη μνήμη του Θεού, αναζητεί τον Κύριο διά της θεωρίας, και όχι απλώς, αλλά με φόβο Κυρίου, δηλαδή με την πράξη των εντολών. Διότι αυτός που αναζητεί τον Κύριο διά της θεωρίας χωρίς πράξη, δεν βρίσκει τον Κύριο, επειδή δεν αναζήτησε τον Κύριο με φόβο Κυρίου.

Και ο Κύριος τον κατευόδωσε. Διότι σε καθέναν που πράττει με γνώση ο Κύριος χαρίζει ευόδωση, διδάσκοντάς του τους τρόπους των εντολών και αποκαλύπτοντας τους αληθινούς λόγους των όντων. Και οικοδόμησε ο Οζίας πύργους στην Ιερουσαλήμ. Εκείνος που κατευοδώνεται καλώς στην εκζήτηση του Κυρίου μέσω της θεωρίας, μαζί με τον επιβεβλημένο φόβο, δηλαδή την έμπρακτη τήρηση των εντολών, οικοδομεί πύργους στην Ιερουσαλήμ, ανυψώνοντας δηλαδή τους λόγους περί της Θεότητος σύμφωνα με την απλή και γαλήνια κατάσταση της ψυχής.

Λέει δε ότι ο Οζίας είναι γεωργός, διότι κάθε νους που διαθέτει τη δύναμη του Θεού προς θεωρία είναι και αληθινός γεωργός, διαφυλάττοντας τους θείους σπόρους των αγαθών καθαρούς από τα ζιζάνια μέσω της δικής του προθυμίας και επιμέλειας, για όσο διάστημα έχει τη μνήμη του Θεού που τον συντηρεί. Διότι λέει: «και εκζητούσε τον Κύριο κατά τις ημέρες του Ζαχαρία με φόβο Κυρίου». Ο λόγος δε γνωρίζει ότι το όνομα Ζαχαρίας, όταν μεταφραστεί στην ελληνική γλώσσα, σημαίνει «μνήμη Θεού». Γι' αυτό, ας δεόμαστε πάντοτε προς τον Κύριο να διαφυλαχθεί μέσα μας η σωτήρια μνήμη Του, ώστε το κατόρθωμα να μη διαφθείρει την ψυχή, εάν αυτή ανυψωθεί υπεροπτικά και αποτολμήσει τα υπέρ φύσιν, όπως έπραξε ο Οζίας.