Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄ 28:6

Εξέστη η ψυχή του και η ψυχή του λαού του, όπως ακριβώς όταν στο δάσος ένα δέντρο σαλεύεται από τον άνεμο. Τη λέξη «εξέστη» την τοποθετεί με την κοινή της έννοια, αντί του «κατεπλάγη», και πως έχασε κάπως ακόμη και τα λογικά του. Διότι τα πλέον φοβερά από τα τρομακτικά γεγονότα είναι αρκετά ικανά στο να μπορούν να συνταράξουν τον νου και να συγκλονίσουν την ψυχή, και να την κάνουν να φαίνεται πως υφίσταται κάτι τέτοιο, όπως αυτό που θα πάθαινε το δέντρο στα δάση, ριπτόμενο εδώ κι εκεί από τις προσβολές άγριων ανέμων. Αιτία δε της δειλίας του, δηλαδή της ταραχής του, υπήρξε το γεγονός που του συνέβη. Διότι ήδη ανέφερα ότι κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, ο Φακεέ είχε πολεμήσει εναντίον του Ιούδα και σκότωσε από τον λαό σε μία ημέρα εκατόν είκοσι χιλιάδες. Όταν λοιπόν μόνος του ο Φακεέ έγινε τόσο ισχυρός, ώστε να κατισχύσει εύκολα των Ιεροσολύμων, πώς δεν έπρεπε να επιδείξουν τον έσχατο φόβο, και ο ίδιος ο Άχαζ και ο λαός που βρισκόταν υπό την εξουσία του, εφόσον ο Σύρος είχε συμφωνήσει και εξοπλιζόταν μαζί με τον Εφραίμ εναντίον των Ιεροσολύμων; <Και είπε ο Κύριος προς τον Ησαΐα: Έξελθε σε συνάντηση του Άχαζ, εσύ και ο Ιασούν ο γιος σου που έχει απομείνει, προς τη δεξαμενή της άνω οδού του αγρού του γναφέα. Και θα του πεις: Πρόσεξε να μείνεις ήσυχος και μη φοβάσαι, ούτε να αποθαρρύνεται η ψυχή σου από αυτά τα δύο ξύλα, τους δαυλούς που καπνίζουν.>

Διότι, όπως ακριβώς το ξύλο ή ο δαυλός, όταν βγει από τη φωτιά, καπνίζει μεν, αλλά οδεύει προς το τέλος του, παρόλο που έχει ακόμη τη φωτιά μέσα του· κατά τον ίδιο, νομίζω, τρόπο, και ο άνθρωπος που πρόκειται να φτάσει στο τέλος είτε της ζωής του είτε κάποιας υπόθεσης, θα μπορούσε εύλογα να ονομαστεί δαυλός ή ξύλο που καπνίζει ακόμη. Επειδή δε γνώριζε ότι είχαν κυριευθεί από μεγάλο φόβο και πολλή κατήφεια, εξαιτίας του ότι ηττήθηκαν πολεμώντας εναντίον του Φακεέ, όταν και έπεσαν, όπως είπα, εκατόν είκοσι χιλιάδες από τον Ιούδα σε μία ημέρα· τους απαλλάσσει και από αυτούς τους φόβους και λέει: «Διότι όταν εκδηλωθεί η οργή του θυμού μου, πάλι θα θεραπεύσω»· δηλαδή, ούτε εκείνοι θα είχαν πέσει, εάν δεν τους είχε παραδώσει στα χέρια των εχθρών ο θυμός μου. Αλλά εάν, λέει, επέλθουν τα αποτελέσματα της οργής εναντίον κάποιων, θα θεραπεύσω πάλι αυτούς που τα υπέστησαν.

Φαίνεται, πάλι, ότι ο προφητικός λόγος μάς υποδηλώνει κάτι τέτοιο. Διότι ο Μιχαίας προφητεύει στις ημέρες του Ιωάθαμ, του Άχαζ και του Εζεκία. Όμως, ενώ ο Ιωάθαμ υπήρξε άνθρωπος ευσεβής, ο Άχαζ ήταν βδελυρός, μισητός και από εκείνους που είχαν κατηγορηθεί τα μέγιστα για ασέβεια. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, ο Φακεέ ο γιος του Ρομελίου, ο οποίος ήταν τότε βασιλιάς της Σαμάρειας, πολέμησε τον Ιούδα, έχοντας ως σύμμαχο στα όπλα τον Ραασσών, τον βασιλιά της Δαμασκού, και σκότωσε πάρα πολλούς μέσα σε μία μόνο ημέρα. Διότι έχει γραφτεί ως εξής στο Δεύτερο Βιβλίο των Παραλειπομένων σχετικά με τον Άχαζ: «Και τον παρέδωσε ο Κύριος ο Θεός του στα χέρια του βασιλιά της Συρίας, και τον πάταξε, και πήρε από αυτούς πολλούς αιχμαλώτους, και τους οδήγησε στη Δαμασκό, και τον παρέδωσε στα χέρια του βασιλιά του Ισραήλ, και του κατάφερε μεγάλο πλήγμα, και ο Φακεέ, ο γιος του Ρομελίου, βασιλιάς του Ισραήλ, σκότωσε στον Ιούδα, μέσα σε μία ημέρα, εκατόν είκοσι χιλιάδες άνδρες δυνατούς στην ισχύ, επειδή είχαν εγκαταλείψει τον Κύριο, τον Θεό τους.» Πρέπει λοιπόν να γνωρίζουμε, ότι όταν προσκρούουμε στον Θεό, θα βρεθούμε αμέσως σε στέρηση κάθε αγαθού, και ένας φοβερός λιμός θείων και πνευματικών αγαθών θα μας καταβάλει, και σαν να δαγκώνουμε ο ένας τον άλλον, θα αλληλοεξοντωθούμε.

Επί των ημερών του έπεσαν «σε μία ημέρα εκατόν είκοσι χιλιάδες» από αυτούς που προέρχονταν από τη φυλή Ιούδα και Βενιαμίν. Πρέπει δε να γνωρίζουμε, ότι εκείνο τον καιρό και ο ίδιος ο Ισραήλ τιμωρήθηκε. Διότι, όταν βασίλευε ο Φακεέ, ανέβηκε ο Θεγλαφαλασάρ, ο βασιλιάς των Ασσυρίων, εναντίον της Σαμάρειας, και εξολόθρευσε πάρα πολλές από τις πόλεις της, κατέλαβε δε και τη Δαμασκό, και σκότωσε τον ίδιο τον Ραασσών, ώστε κατά την ίδια εποχή συνέβη να εξολοθρευτούν ο Ιούδας και ο Βενιαμίν από τις δέκα φυλές που βρίσκονταν στη Σαμάρεια, και οι ίδιοι που βρίσκονταν στη Σαμάρεια να πάθουν αυτό που έπραξαν από τον Βαβυλώνιο. Βλέπεις λοιπόν, πώς σχεδόν διατρέχοντας τον κανόνα της οργής, εκείνον κατά τον καιρό του βουνού ή της σκοπιάς, τιμώρησε όσους είχαν αμαρτήσει.

όντας ηγέτης των φυλών του ιουδαϊκού έθνους, αλλά τον μεν 〈Άχαζ〉 παραδίδει ο Θεός, εξαιτίας των πάρα πολλών ασεβειών του, όπως και τον λαό υπό την εξουσία του, στους προαναφερθέντες βασιλείς, με αποτέλεσμα να εξοντώσουν από αυτούς ‹δέκα και δύο μυριάδες άνδρες›, και να οδηγήσουν στην αιχμαλωσία όχι λιγότερους από ‹είκοσι μυριάδες›. Αφού λοιπόν επήλθε τέτοια συντριβή κατά την πρώτη σύγκρουση, έπειτα από όχι πολύ καιρό πάλι οι προαναφερθέντες βασιλείς, δηλαδή της Δαμασκού και της Σαμάρειας, εξοπλίζονται εναντίον του 〈Άχαζ〉, έχοντας θέσει ως σκοπό να καταλάβουν την Ιερουσαλήμ με πολιορκία και τον μεν 〈Άχαζ〉 να τον εξοντώσουν, να εγκαταστήσουν δε αντ' αυτού άλλον βασιλιά, τον λεγόμενο «υιό Ταβεήλ».