Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄ 32:26

Συμβαίνει, λοιπόν, στον προαναφερθέντα νου η σωτήρια οργή της εγκατάλειψης, προκειμένου να ταπεινωθεί και να αναγνωρίσει τον χορηγό των κατορθωμάτων· ώστε να μην επέλθει σε αυτόν άλλη οργή, αυτή της αφαίρεσης των χαρισμάτων που του δόθηκαν. Διότι είναι γραμμένο αμέσως μετά ότι: «Και ταπεινώθηκε ο Εζεκίας από το ύψος της καρδιάς του, καθώς και οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ, και δεν επήλθε εναντίον τους η οργή του Κυρίου κατά τις ημέρες του Εζεκία».

Τι είναι πιο φιλοσοφημένο από αυτά τα λόγια; «Ό,τι είναι αρεστό στον Θεό», λέει, «έτσι ας γίνει». Και πάλι προς τον Σαούλ έλεγε: «Εάν όμως ο Κύριος σε ξεσηκώνει εναντίον μου, ας οσφρανθεί τη θυσία σου». Και τότε μεν, ενώ βρισκόταν σε θλίψη, λυπόταν ακόμη και τους εχθρούς του· μετά από αυτά όμως, δεν λυπήθηκε ούτε τους φίλους του, ούτε εκείνους που δεν τον είχαν αδικήσει σε τίποτα. Πάλι ο Ιακώβ, όταν βρέθηκε σε θλίψη, έλεγε: «Εάν μου δώσει ο Κύριος άρτο να φάω και ιμάτιο να περιβληθώ». Και ο γιος του Νώε πριν μεν από αυτά δεν έκανε τίποτα τέτοιο· όταν όμως πήρε θάρρος για τη σωτηρία του, ακούς τι υβριστής έγινε. Και ο Εζεκίας όταν μεν βρισκόταν σε θλίψη, δες τι έκανε για τη σωτηρία του· διότι φόρεσε σάκκο και κάθισε στη γη· όταν όμως βρέθηκε σε καλοπέραση, έπεσε από την έπαρση της καρδιάς του. Γι' αυτό και ο Μωυσής συμβουλεύει λέγοντας: «Αφού φας και πιεις και χορτάσεις, να θυμηθείς τον Κύριο τον Θεό σου». Διότι απόκρημνος είναι ο τόπος της τρυφής και προκαλεί τη λήθη του Θεού. Όταν θλίβονταν οι Ισραηλίτες, γίνονταν πολύ περισσότεροι· όταν όμως τους άφησε ανενόχλητους, τότε όλοι χάθηκαν. Και γιατί αναφέρω παραδείγματα από τους παλαιούς; Ας δούμε από εμάς τους ίδιους, εάν θέλετε. Όταν οι περισσότεροι από εμάς βρίσκονται σε ευημερία, γίνονται αλαζόνες, εχθροί προς όλους, οργίλοι εφόσον κατέχουν εξουσία· όταν όμως αυτή τους αφαιρεθεί, γίνονται ήμεροι, ταπεινοί, πράοι, και έρχονται σε επίγνωση της δικής τους φύσης.

ΕΡΩΤΗΣΗ ΝΒʹ «Και δεν ανταπέδωσε ο Εζεκίας ανάλογα με την ευεργεσία που του ανταπέδωσε ο Θεός, αλλά υπερηφανεύτηκε η καρδιά του· και προκλήθηκε οργή εναντίον του και εναντίον του Ιούδα και της Ιερουσαλήμ. Και ταπεινώθηκε ο Εζεκίας από την υπερηφάνεια της καρδιάς του, καθώς και οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ, και δεν επήλθε εναντίον τους η οργή του Κυρίου κατά τις ημέρες του Εζεκία». Τι είναι η ανταπόδοση, και τα εξής;

«Και ξέσπασε οργή εναντίον του και εναντίον του Ιούδα και της Ιερουσαλήμ». Οργή Θεού είναι, κατά μία προσέγγιση, η επώδυνη αίσθηση εκείνων που παιδαγωγούνται. Και επώδυνη αίσθηση καθίσταται η επιβολή των ακούσιων πόνων· μέσω της οποίας ο Θεός πολλές φορές οδηγεί σε συστολή και ταπείνωση τον νου που υπερηφανεύεται για την αρετή και τη γνώση, επιτρέποντάς του να αποκτήσει επίγνωση του εαυτού του και συναίσθηση της δικής του ασθένειας· την οποία όταν αισθανθεί, αποβάλλει το μάταιο οίδημα της καρδιάς. Διότι λέει η Γραφή: «Μετά την εκδήλωση της οργής, ταπεινώθηκε ο Εζεκίας από την έπαρση της καρδιάς του, καθώς και οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ, και δεν επήλθε εναντίον τους η οργή του Κυρίου κατά τις ημέρες του Εζεκία».

Διότι λέει μετά το «και ξέσπασε οργή εναντίον του και εναντίον του Ιούδα και εναντίον της Ιερουσαλήμ»: «και ταπεινώθηκε ο Εζεκίας από την υπερηφάνεια της καρδιάς του και οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ, και δεν ήλθε επάνω τους η οργή του Κυρίου στις ημέρες του Εζεκία», δηλαδή η άλλη οργή, της αφαίρεσης των χαρισμάτων, επειδή η πρώτη εγκατάλειψη έγινε σε αυτόν δάσκαλος καλής επίγνωσης. Διότι εκείνος που δεν συνετίστηκε από το πρώτο είδος της οργής, δηλαδή της εγκατάλειψης, ώστε να οδηγηθεί στην ταπείνωση, δέχεται ξεκάθαρα την άλλη οργή που έρχεται εναντίον του, η οποία του αφαιρεί την ενέργεια των χαρισμάτων και τον καθιστά έρημο από τη δύναμη που μέχρι τότε τον φρουρούσε —«και θα αφαιρέσω τον φράχτη του», λέει ο Θεός για τον αγνώμονα Ισραήλ, λέγοντας «και θα παραδοθεί σε διαρπαγή, και θα γκρεμίσω τον τοίχο του και θα καταπατηθεί, και θα εγκαταλείψω τον αμπελώνα μου και δεν θα κλαδευτεί ούτε θα σκαφτεί, και θα φυτρώσουν σε αυτόν αγκάθια σαν σε χέρσο χωράφι· και θα διατάξω τα σύννεφα να μη ρίξουν βροχή πάνω του»—, όπως ακριβώς αναφέρεται ότι έπαθε και ο Σαούλ, ο πρώτος βασιλιάς του Ισραήλ. Διότι εκείνος, αφού έλαβε μαζί με τη βασιλεία, μέσω του χρίσματος, και τη χάρη της προφητείας, επειδή δεν τη διαφύλαξε, δέχεται ως πρώτη οργή την ενέργεια του πονηρού πνεύματος· και μη έχοντας καμία συναίσθηση αυτής, παραδόθηκε στην άλλη οργή και κατέληξε, μένοντας γυμνός, εξαιτίας της αφροσύνης του, από κάθε θεοσέβεια πριν από τον θάνατό του.