Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β΄ 32:33

Και έθαψαν τον Εζεκία στην ανάβαση των τάφων των υιών του Δαβίδ, και όλος ο Ιούδας και οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ του απέδωσαν δόξα και τιμή κατά τον θάνατό του. Το όνομα Δαβίδ ερμηνεύεται αφενός ως εξουδένωση, αφετέρου δε και ως δυνατός στο χέρι. Τέτοιος θα μπορούσε να είναι ο Χριστός, τον οποίο, αφού αποδοκίμασαν, εξουδένωσαν οι ιερείς και οι άρχοντες των Ιουδαίων, ο οποίος έγινε για χάρη μας όνειδος από ανθρώπους που απιστούσαν στην αλήθεια, και αντικείμενο εξουδένωσης από έναν λαό γεμάτο αμαρτίες. Ο καλός ποιμένας, αυτός που θυσιάζει τη ζωή του υπέρ ημών, των προβάτων του· αυτός που σκότωσε το λιοντάρι και την αρκούδα, εννοώ τον θυμό και την επιθυμία, αυτά που κατασπαράσσουν την ομορφιά της θείας εικόνας μέσα μας. Ο κοκκινωπός, εξαιτίας του πάθους της σφαγής. Με ομορφιά οφθαλμών, δηλαδή, με τη δόξα των υψηλότερων λόγων σχετικά με την πρόνοια και την κρίση. Διότι οφθαλμοί του Λόγου θα μπορούσαν να θεωρηθούν η πρόνοια και η κρίση, μέσω των οποίων ασκεί την επίβλεψη του παντός.

Αναβάσεις δε των τάφων αυτών είναι τα ύψη των κατορθωμάτων που περιέχονται σε αυτές τις μνήμες, μέσω των οποίων εκείνοι ανέβηκαν προς τον Θεό· στους οποίους ενταφιάζουν αυτοί που εγκαθιδρύουν, δηλαδή οι πρακτικοί τρόποι και οι θεωρητικοί λόγοι· στους οποίους αναλαμβάνονται από όλον τον Ιούδα και τους κατοίκους της Ιερουσαλήμ, ο νους που πέθανε αξιέπαινα ως προς όλα τα όντα· ως προς τα αισθητά, με την απόθεση της αισθητηριακής ενέργειας· ενώ ως προς τα νοητά, με την κατάπαυση της νοερής κίνησης. Τον Εζεκία, λοιπόν, που μνημονεύεται ως κράτος Θεού, ως νου κραταιό στην πράξη και λαμπρότατο στη γνώση, τον θάβουν όταν πεθαίνει· δηλαδή, αφού αποχωρίστηκε θεληματικά από όλα τα όντα, και ενώθηκε με Εκείνον που είναι υπεράνω των όντων. Όλος ο Ιούδας και οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ, δηλαδή η ενάρετη πράξη του και η αληθής θεωρία της γνώσης, στην ανάβαση των τάφων των υιών του Δαβίδ, στο ύψος, λέγω, της μνήμης των απ' αιώνος αγίων, του απέδωσαν δόξα και τιμή· δόξα μεν λόγω του κατ' εικόνα κάλλους, τιμή δε λόγω της καθ' ομοίωσιν μίμησης. Διότι το πρώτο το κατεργάζεται η αληθής θεωρία των πνευματικών λόγων· ενώ το δεύτερο πάλι, η ακριβής εφαρμογή των θείων εντολών. Το ρήμα «έθαψαν», εξάλλου, θα το εννοήσεις αντί του «τοποθέτησαν». Πρέπει δε να παρατηρηθεί ότι κανείς δεν αναφέρεται πως ετάφη στους τάφους του Δαβίδ, ή στην ανάβαση των τάφων του Δαβίδ. Διότι η ένσαρκη ζωή του Σωτήρος ημών Χριστού είναι ασύγκριτη και αχώρητη, τόσο ως προς τον τρόπο όσο και ως προς τον λόγο. «

ΝΒ΄ Περί του ότι ο Εζεκίας δεν ανταπέδωσε σύμφωνα με την ανταπόδοση που του έκανε ο Θεός ΝΓ΄ Περί του «και τον έθαψαν στην ανάβαση των τάφων των υιών του Δαβίδ» ΝΔ΄ Περί του Ζοροβάβελ και της προσευχής του ΝΕ΄ Περί του αριθμού των ανθρώπων και των κτηνών που εξήλθαν από τη Βαβυλώνα

ΕΡΩΤΗΣΗ ΝΓʹ Πάλι σχετικά με τον Εζεκία λέει: «Και τον έθαψαν στην ανάβαση των τάφων των υιών του Δαβίδ, και δόξα και τιμή του απέδωσαν κατά τον θάνατό του όλος ο Ιούδας και οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ». Τι σημαίνει το «στην ανάβαση των τάφων των υιών του Δαβίδ» και τα υπόλοιπα;

Υιοί, λοιπόν, αυτού του Δαβίδ τυγχάνουν να είναι όλοι οι άγιοι ανά τους αιώνες, οι οποίοι γεννήθηκαν από αυτόν πνευματικά. Τάφοι δε αυτών των υιών είναι οι αναμνήσεις της κατά Θεόν πολιτείας τους επάνω στη γη. Και ανάβαση αυτών των τάφων είναι το ύψος της περί Θεού γνώσης και αγάπης τους, εκεί όπου ολόκληρος ο Ιούδας και οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ θάβουν, εγκαθιδρύοντας στον αρμόζοντα τόπο της μακάριας κατοικίας, τόσο οι τρόποι της πρακτικής αρετής όσο και οι λόγοι της γνώσης που ενοικούν στην αληθινή θεωρία, τον νου που έχει αξιέπαινα πεθάνει ως προς όλα τα όντα: ως προς μεν τα αισθητά με την απόθεση της αισθητής ενέργειας, ως προς δε τα νοητά με την κατάπαυση της νοερής κίνησης.

Επομένως, τον Εζεκία, του οποίου το όνομα ερμηνεύεται ως «δύναμη Θεού», ως νου κραταιό στην πράξη και λαμπρότατο στη γνώση, όταν πεθαίνει —δηλαδή όταν έχει απομακρυνθεί κατά τη θέλησή του από όλα τα όντα και έχει ανυψωθεί προς Εκείνον που βρίσκεται υπεράνω των όντων— τον θάβει όλος ο Ιούδας και οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ (δηλαδή η ενάρετη πρακτική του και η αληθινή πνευματική θεωρία σύμφωνα με τη γνώση), στην ανάβαση των τάφων των υιών του Δαυίδ, στο ύψος δηλαδή της μνήμης των απ' αιώνος αγίων, αποδίδοντάς του δόξα και τιμή· δόξα μεν, διότι βρέθηκε υπεράνω όλων μέσω της νοερής γνώσης των πνευματικών λόγων που ενυπάρχουν στα όντα, τιμή δε, διότι κατέστη καθαρός από όλα τα πάθη και απέκτησε την κίνηση της αίσθησης αδέσμευτη από τους φυσικούς νόμους που διέπουν τα όντα.

Ενδεχομένως δε, κάποιος από τους σφόδρα φιλοκάλους, φιλοτιμούμενος, να πει ότι δόξα μεν είναι η ύψιστη ομορφιά του «κατ' εικόνα», τιμή δε το απαράλλακτο μίμημα του «καθ' ομοίωσιν»· διότι το μεν πρώτο εκ φύσεως το δημιουργεί η αληθής θεωρία των πνευματικών λόγων, ενώ το δεύτερο η ακριβής και ανόθευτη πράξη των εντολών. Αυτά έχοντας αποκτήσει ο μέγας Εζεκίας, ετάφη στην ανάβαση των τάφων των υιών του Δαυίδ, όπως θα μπορούσε κάποιος να πει αποδίδοντας το ρητό σαφέστερα, αντί του «τον έθαψαν στην ανάβαση των τάφων των υιών του Δαυίδ», 〈και τοποθέτησαν τη μνήμη του Εζεκία στο ύψος της μνήμης των απ' αιώνος αγίων.〉 Ας παρατηρήσουμε δε ότι δεν έχει λεχθεί 〈στους τάφους του Δαυίδ ή στην ανάβαση των τάφων του Δαυίδ·〉 διότι είναι ασύγκριτος με τα όντα, όχι μόνο με τους ανθρώπους, αλλά και με τους αγγέλους, και παντελώς αχώρητος, τόσο ο ίδιος ο κατά σάρκα λόγος του Κυρίου όσο και ο τρόπος του βίου Του, πόσο μάλλον η ανέφικτη έννοια της άπειρης θεότητάς Του. Επομένως, είναι επιθυμητό για καθέναν που έχει αισθανθεί έντονα τη μεγαλειότητα, το να βρεθεί έστω 〈στους τάφους των υιών του Δαυίδ,〉 ή το κράτιστο, στην ανάβαση των τάφων των υιών του Δαυίδ. Διότι στους τάφους του Δαυίδ κανείς δεν αναφέρεται στην Γραφή ότι έχει ταφεί, πόσο μάλλον στην ανάβαση των τάφων του Δαυίδ· διότι ο κατά σάρκα βίος του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών είναι ασύγκριτος, όπως ανέφερα, κατά πάντα, και ως προς τον λόγο και ως προς τον τρόπο.

να΄ Περί του ότι «δεν ανταπέδωσε ο Εζεκίας σύμφωνα με την ανταπόδοση που του έκανε ο Θεός» και τα εξής. νβ΄ Περί του Εζεκία πάλι, ότι «τον έθαψαν στην ανάβαση των υιών του Δαβίδ» και τα εξής. νγ΄ Περί του χωρίου στο πρώτο βιβλίο του Έσδρα, όπου γράφεται για τον Ζοροβάβελ «σήκωσε το πρόσωπο προς τον ουρανό ενώπιον του Ισραήλ», και περί της προσευχής του. νδ΄ Περί του «όλοι δε οι Ισραηλίτες από δώδεκα ετών, εκτός από τα παιδιά και τις γυναίκες, ήταν τέσσερις μυριάδες τρεις χιλιάδες τριακόσιοι εξήντα» και τα εξής. νε΄ Περί του γραμμένου στο δεύτερο βιβλίο του Έσδρα «και αφού άκουσαν οι εχθροί της φυλής του Ιούδα και του Βενιαμίν, ήλθαν να μάθουν τι είναι η φωνή των σαλπίγγων» και τα εξής. νστ΄ Τι σημαίνει «πολύ ισχύει η δέηση του δικαίου όταν ενεργείται». νζ΄ Περί του «στο οποίο αγαλλιάσθε τώρα για λίγο, αν είναι ανάγκη να λυπηθούμε» και τα εξής, και πώς κάποιος που λυπείται μέσα στους πειρασμούς μπορεί να αγαλλιάται. νη΄ Περί της σωτηρίας την οποία αναζήτησαν και ερεύνησαν οι προφήτες. νθ΄ Περί του «ως αμνού αμώμου και ασπίλου, του Χριστού, που είχε προγνωσθεί», και από ποιον είχε προγνωσθεί. ξ΄ Τι σημαίνει «ότι είναι καιρός να αρχίσει η κρίση από τον οίκο του Θεού» και τα εξής.