Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 1:15

Διότι, όπως ακριβώς λέει εκεί: «Γνωρίζοντας ότι όπως είστε κοινωνοί των παθημάτων, έτσι είστε και της παρηγορίας»· έτσι και εδώ: «Είμαστε καύχημά σας, όπως ακριβώς και εσείς είστε δικό μας». Και με αυτήν την πεποίθηση ήθελα να έλθω πρώτα σε εσάς.

Με ποια πεποίθηση; Με το να έχω μεγάλο θάρρος απέναντί σας, με το να καυχώμαι για εσάς, με το να είμαι εγώ το καύχημά σας, με το να σας αγαπώ πάρα πολύ, με το να μην καταμαρτυρεί η συνείδησή μου τίποτα πονηρό για τον εαυτό μου, με το να είμαι βέβαιος ότι όλα τα δικά μας είναι πνευματικά και να έχω εσάς μάρτυρες για αυτά. «Ήθελα να έρθω σε εσάς, και μέσω υμών να μεταβώ στη Μακεδονία». Και όμως, στην προηγούμενη επιστολή του είχε υποσχεθεί το αντίθετο, λέγοντας τα εξής: «Θα έρθω σε εσάς, όταν περάσω από τη Μακεδονία· διότι θα περάσω από τη Μακεδονία». Πώς λοιπόν εδώ λέει τα αντίθετα; Δεν λέει τα αντίθετα, μη γένοιτο· διότι αυτά είναι μεν αντίθετα προς όσα έγραψε, δεν είναι όμως αντίθετα προς όσα επιθυμούσε. Γι’ αυτό και εδώ δεν είπε: «Έγραψα ότι θα αναχωρήσω μέσω υμών για τη Μακεδονία», αλλά: «Ήθελα». Διότι, λέει, έστω κι αν δεν τα έγραψα έτσι, εντούτοις το επιδίωκα και το ήθελα πριν καν έρθω σε εσάς· τόσο πολύ απείχα από το να θελήσω να καθυστερήσω την υπόσχεσή μου, ώστε ήθελα ακόμη και να την επισπεύσω. «Για να λάβετε δεύτερη χάρη». Τι σημαίνει «Δεύτερη»; Για να λάβετε διπλή χάρη, και αυτήν διά των επιστολών, και αυτήν διά της προσωπικής μου παρουσίας. Με τη λέξη «χάρη» εννοεί εδώ τη χαρά. «Και μέσω υμών να μεταβώ στη Μακεδονία, και πάλι από τη Μακεδονία να έρθω σε εσάς, και από εσάς να κατευοδωθώ προς την Ιουδαία. Έχοντας λοιπόν αυτήν τη βούληση, μήπως άραγε ενήργησα με ελαφρότητα;»

Από τα παρελθόντα επιβεβαιώνονται τα μέλλοντα. Έπειτα, δεν εξέφρασε απλώς αυτό, αλλά αναθέτοντας τα πάντα στον Θεό και στην ελπίδα σε Αυτόν, [προσέθεσε]: «Ότι είμαστε καύχημά σας, όπως και εσείς δικό μας, κατά την ημέρα του Κυρίου μας Ιησού». Εδώ αποκόπτει τον φθόνο ή τις έριδες που θα μπορούσαν να προκύψουν από τα λεγόμενα, καθιστώντας και εκείνους κοινωνούς της δόξας των δικών του κατορθωμάτων. Διότι δεν έφτασε μόνο μέχρι εμάς, λέει, αλλά μεταβαίνει και σε εσάς. «Και με αυτή την πεποίθηση ήθελα προηγουμένως να έλθω προς εσάς, ώστε να λάβετε δεύτερη χάρη, και μέσω υμών να αναχωρήσω για τη Μακεδονία, και πάλι από τη Μακεδονία να έλθω προς εσάς, και από εσάς να κατευοδωθώ προς την Ιουδαία. Έχοντας, λοιπόν, αυτή τη βούληση» —δηλαδή το να έχω μεγάλο θάρρος απέναντί σας, το να καυχώμαι για εσάς, και το να είστε εσείς το καύχημά μας— «μήπως, άραγε, φέρθηκα με ελαφρότητα; Ή μήπως αυτά που σχεδιάζω, τα σχεδιάζω κατά σάρκα, ώστε να υπάρχει σε εμένα το "Ναι, ναι" και το "Όχι, όχι";» Για ποιο λόγο δεν ήλθα, λέει; Άραγε επειδή είμαι επιπόλαιος και ευμετάβλητος; Σε καμία περίπτωση. Αλλά γιατί; Επειδή αυτά που σχεδιάζω, δεν τα σχεδιάζω κατά σάρκα. Αυτό που λέει έχει την εξής έννοια: Ο σαρκικός άνθρωπος, δηλαδή αυτός που είναι προσηλωμένος στα παρόντα πράγματα και βρίσκεται εκτός της ενέργειας του Πνεύματος, μπορεί να πηγαίνει παντού και να περιπλανάται όπου θέλει.