Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 1:18

ΤΟΜΟΣ Α ΛΟΓΟΣ Β. «Πιστός δε ο Θεός, ότι ο λόγος μας προς εσάς δεν έγινε ναι και όχι». Κανείς δεν λέει «Κύριος Ιησούς, παρά μόνο εν Πνεύματι Αγίω»· το δε πνεύμα είναι η αλήθεια, σύμφωνα με τα γεγραμμένα· έχοντας λοιπόν τη διάνοιά τους γεμάτη από την αλήθεια, δηλαδή από το Άγιο Πνεύμα, οι κήρυκες των ευαγγελικών θεσπισμάτων δεν θα μπορούσαν να θεωρηθούν ψευδολόγοι· και όσα έλεγαν για τον Χριστό, αυτά οπωσδήποτε είναι ορθά και ακλόνητα. Και αυτό το βεβαιώνει ο ίδιος ο Χριστός λέγοντας: «Διότι δεν είστε εσείς εκείνοι που μιλούν, αλλά το πνεύμα του Πατέρα σας είναι εκείνο που μιλάει μέσα σας». Γι' αυτό, το νόημα αυτού που λέει απευθύνεται σε εκείνους που προσπαθούν να τον διαβάλουν ότι λέει πράγματα αντίθετα με τον εαυτό του, επειδή άλλοτε μεν κηρύττει τον Ιησού ως Θεό κατά φύση, άλλοτε δε και ως άνθρωπο. Αναγκαστικά, λοιπόν, αποκρούοντας κατά κάποιον τρόπο τις απρέπειές τους και επιβεβαιώνοντας ότι ο λόγος του δεν ήταν διφορούμενος και ασαφής, αλλά μάλλον απλός και αληθινός, τους πληροφορεί λέγοντας: Ο λόγος μας προς εσάς δεν έγινε ναι και όχι· δηλαδή δεν βρίσκεται σε σύγκρουση με τον εαυτό του ούτε πάσχει από ασυμβατότητα, ώστε άλλοτε μεν να επαινεί κάτι και άλλοτε να το κατακρίνει, αλλά λέει την αλήθεια μέσα στο κήρυγμα. Πιστός λοιπόν είναι ο Θεός, δηλαδή αψευδής και αληθινός.

ΑΛΛΟ. «Είναι δε πιστός ο Θεός, ότι ο λόγος μας προς εσάς δεν είναι ναι και όχι. Διότι ο Υιός του Θεού, ο Ιησούς Χριστός, που κηρύχθηκε ανάμεσά σας από εμάς, από εμένα και τον Σιλουανό και τον Τιμόθεο, δεν έγινε ναι και όχι, αλλά σε αυτόν έχει γίνει το ναι.» Όταν λοιπόν κηρύττεται αφενός ως Υιός, με τον Πατέρα να λέει γι' αυτόν: «Αυτός είναι ο Υιός μου», και πάλι: «Από τη γαστέρα πριν από τον εωσφόρο σε γέννησα», αλλά αφετέρου ονομάζεται από κάποιους ποίημα και κτίσμα, πώς δεν είναι ναι και όχι;

Πού λοιπόν είχε άγνοια; Όταν παρακαλούσε να απαλλαγεί από τους πειρασμούς, λέγοντας: «Μου δόθηκε σκόλοπας στη σάρκα, άγγελος του σατανά, για να με ραπίζει. Γι' αυτό παρακάλεσα τρεις φορές τον Κύριο, και μου είπε: Σου αρκεί η χάρη μου· διότι η δύναμή μου ολοκληρώνεται μέσα στην ασθένεια». Είδες πώς δεν γνώριζε να ζητήσει όσα τον συνέφεραν; Γι' αυτό και δεν τα έλαβε, αν και τα ζήτησε πολλές φορές. «Αξιόπιστος δε είναι ο Θεός, ότι ο λόγος μας προς εσάς δεν έγινε Ναι και Όχι». Πολύ σωστά ανααιρεί την αντίρρηση που προκύπτει. Διότι, εάν, λέει, ενώ υποσχέθηκες να παρευρεθείς, το ανέβαλες, και δεν ισχύει σε σένα το Ναι να είναι ναι, και το Όχι όχι, αλλά αυτά που λες τώρα, έπειτα τα ανατρέπεις, όπως ακριβώς έκανες και με την επίσκεψή σου· αλίμονό μας, μήπως τυχόν συνέβη αυτό και στο κήρυγμα. Για να μη σκέφτονται, λοιπόν, αυτά και ταράζονται, λέει: «Αξιόπιστος δε είναι ο Θεός, ότι ο λόγος μας προς εσάς δεν έγινε Ναι και Όχι». Διότι στο κήρυγμα, λέει, δεν συνέβη αυτό, παρά μόνο στις οδοιπορίες και στις μετακινήσεις. Στο κήρυγμα, όμως, παραμένουν σταθερά και αμετακίνητα όσα έχουμε πει.

Διότι εδώ αποκαλεί «λόγο» το κήρυγμα. Έπειτα παρέχει αναντίρρητη απόδειξη για αυτό, ανάγοντας τα πάντα στον Θεό. Αυτό δε που λέει είναι το εξής: Η υπόσχεση της παρουσίας μου ήταν δική μου, και εγώ με δική μου πρωτοβουλία το υποσχέθηκα αυτό· το κήρυγμα όμως δεν είναι δικό μου ούτε ανθρώπινο, αλλά του Θεού· και είναι αδύνατον τα του Θεού να διαψευσθούν. Γι' αυτό και είπε: «Πιστός δε ο Θεός»· δηλαδή, αληθινός. Μην υποπτεύεσθε, λοιπόν, τα δικά Του· διότι δεν υπάρχει τίποτα το ανθρώπινο σε αυτά. Και επειδή ανέφερε τη λέξη «λόγος», συνεχίζει δείχνοντας για ποιον λόγο ομιλεί.

«Ως προς αυτό το μέρος», λέει· όπως και αλλού έλεγε: «Για να μην καταισχυνθούμε»· και πρόσθετε: «Σε αυτήν την πεποίθηση της καυχήσεως». Και αλλού πάλι, αφού είπε: «Ή αυτά που αποφασίζω, τα αποφασίζω κατά σάρκα, ώστε να υπάρχει σε μένα το "Ναι, ναι" και το "Όχι, όχι";», και αφού έδειξε ότι δεν μπορεί πάντοτε να εκπληρώνει όσα υπόσχεται, επειδή δεν αποφασίζει κατά σάρκα, για να μην επεκτείνουν κάποιοι αυτήν την υπόνοια και στο δόγμα, λέει: «Πιστός όμως είναι ο Θεός, ότι ο λόγος μας προς εσάς δεν έγινε "Ναι" και "Όχι"».

Αυτό δε είναι γραμμένο και στις Πράξεις των Αποστόλων. Διότι, ενώ προαιρούνταν να πάει αλλού, το Πνεύμα τον διέταξε να κατευθυνθεί αλλού. Επομένως, το ότι δεν ήρθα δεν αποτελεί δείγμα δικής μου ελαφρότητας, δηλαδή επιπολαιότητας, αλλά του ότι, υποτασσόμενος στο Πνεύμα, υπακούω σε Εκείνο. «Αξιόπιστος δε είναι ο Θεός, ότι ο λόγος μας προς εσάς δεν έγινε Ναι, και, Όχι.» Εδώ λύνει μια αντίρρηση που προκύπτει. Εάν δεν ισχύει σε εσένα, λέει, το Ναι, και το Όχι, αλλά αυτά που λες τώρα τα ανατρέπεις στη συνέχεια, όπως έκανες και με την άφιξή σου, αλίμονό μας μήπως έχει συμβεί αυτό και στο κήρυγμα. Για να μην ταράσσονται λοιπόν κάνοντας τέτοιες σκέψεις, λέει ότι δεν συνέβη έτσι στο κήρυγμα. Διότι τα μεν ανθρώπινα είναι ενδεχόμενο να διαψευστούν, τα του Θεού όμως δεν είναι έτσι. Γι' αυτό λέει: «Πιστός είναι ο Θεός», δηλαδή αληθινός. Μην υποπτεύεσαι, λοιπόν, τα δικά Του πράγματα με αυτόν τον τρόπο· διότι δεν υπάρχει σε αυτά τίποτα το ανθρώπινο. «Διότι ο Υιός του Θεού, ο Ιησούς Χριστός, που κηρύχθηκε ανάμεσά σας από εμάς, από εμένα και τον Σιλουανό και τον Τιμόθεο, δεν έγινε ναι, και, όχι.» Επειδή μίλησε για λόγο, διευκρινίζει στη συνέχεια για ποιον λόγο μιλάει. Το δε «ναι, και, όχι» σημαίνει το εξής: Δεν ανέτρεψα, λέει, αυτά που είχα πει προηγουμένως στο κήρυγμα.

Ότι, όταν οι οπαδοί του Σεβήρου ελέγχονται από τα λόγια των θεοφόρων πατέρων μας, οι οποίοι διέπρεψαν πριν από τη Σύνοδο της Χαλκηδόνας και κήρυξαν τις δύο φύσεις στην καθ' υπόστασιν ένωση του Λόγου, τρέπονται αμέσως στη συκοφάντησή τους, προσδίδοντας μεν στη συκοφαντία (όπως νομίζουν) ένα ευπρόσωπο σχήμα, αλλά στην πραγματικότητα τους διακωμωδούν βαθύτερα από όσους τους υβρίζουν απροσχημάτιστα. Διότι ισχυρίζονται πως η δυαδικότητα των φύσεων ειπώθηκε μεν από αυτούς, όχι όμως από πεποίθηση, ούτε εκούσια, ούτε ως ομολογία πίστεως, αλλά σε αντιπαράθεση προς την ψευδώνυμη γνώση, κατ' οικονομίαν, περιστασιακά και επειδή εξαναγκάστηκαν από κάποια αιρετική πίεση. Και τι άλλο θα ήταν αυτό παρά το να παρουσιάζουν τους διδασκάλους υποκριτές, δειλούς και προδότες της αλήθειας, να προτιμούν το αλλότριο και αιρετικό δόγμα από την πατροπαράδοτη ευσέβεια, και ότι παρασύρθηκαν μάλλον προς το βάραθρο εκείνων αντί να ανελκύσουν κάποιους από εκεί; Πώς είναι δυνατόν τέτοιοι άνθρωποι να λένε μαζί με τον Παύλο: «Ο λόγος μας προς εσάς δεν έγινε ναι και όχι, αλλά έγινε σε αυτόν ναι», όταν αλλάζουν στάση με χίλιους τρόπους στη ζωή τους και μιμούνται τις μεταβολές του Ευρίπου;