Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 1:2

Από το γεγονός ότι ονομάζει τον εαυτό του απόστολο του Ιησού, κηρύττει τον Ιησού ως κατά φύση και αληθινό Θεό· διότι κανείς δεν θα μπορούσε να είναι απόστολος ανθρώπων, αλλά μάλλον του κατά φύση Θεού. Και αποδεικνύει ότι δεν κλήθηκε στην αποστολή παρά τη θέληση του Πατέρα, ούτε μιλάει από δική του επινόηση όπως οι ψευδομάντεις, αλλά διακονεί τα λόγια του Θεού. Καθιστά δε συμμέτοχο της επιστολής τον Τιμόθεο, ως δόκιμο και ως κάποιον που ακολουθεί τα ίχνη του, για να πείσει γρηγορότερα μέσω της συμφωνίας τους, επειδή ο νόμος λέει: «Με το στόμα δύο και τριών μαρτύρων θα στηριχθεί κάθε λόγος». <Στην εκκλησία του Θεού που βρίσκεται στην Κόρινθο.> Γράφουν στην εκκλησία του Θεού που βρίσκεται στην Κόρινθο, αν και η Εκκλησία λέγεται ότι ανήκει στον Χριστό· διότι αυτός την παρουσίασε στον εαυτό του ως αγνή παρθένο. Εάν λοιπόν η Εκκλησία είναι του Θεού, και ο Χριστός είναι αυτός που την παρουσίασε στον εαυτό του, άρα είναι κατά φύση Θεός αυτός που προήλθε από την αγία και Θεοτόκο Μαρία. <Χάρη σε σας και ειρήνη από τον Θεό Πατέρα μας και τον Κύριο Ιησού Χριστό.> Εάν γνώριζε ότι ο Υιός δεν είναι κατά φύση Θεός, πώς δεν θα έπρεπε μάλλον να πει: Χάρη σε σας και ειρήνη μόνο από τον Θεό και Πατέρα;

Του εν αγίοις πατρός ημών Ιωάννου, αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, του Χρυσοστόμου, Υπόμνημα στη Δεύτερη προς Κορινθίους Επιστολή. Ομιλία Αʹ. Ο Παύλος, απόστολος του Ιησού Χριστού με το θέλημα του Θεού, και ο αδελφός Τιμόθεος, προς την Εκκλησία του Θεού που βρίσκεται στην Κόρινθο, μαζί με όλους τους αγίους που βρίσκονται σε ολόκληρη την Αχαΐα· χάρη να είναι σε σας και ειρήνη από τον Θεό Πατέρα και τον Κύριο Ιησού Χριστό. Ευλογημένος ο Θεός και Πατέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο Πατέρας των οικτιρμών και Θεός κάθε παρηγοριάς, ο οποίος μας παρηγορεί σε κάθε μας θλίψη, ώστε να μπορούμε εμείς να παρηγορούμε εκείνους που βρίσκονται σε κάθε θλίψη, διαμέσου της παρηγοριάς με την οποία παρηγορούμαστε και εμείς οι ίδιοι από τον Θεό.

Διότι και όλοι οι Γαλάτες ασθενούσαν πνευματικά, και οι Εβραίοι· νομίζω δε ότι και αυτοί. Αφού, λοιπόν, συγκέντρωσε όλο το έθνος και τους απηύθυνε χαιρετισμό, όπως συνήθιζε να χαιρετά τους πάντες, λέγοντας: «Χάρις σε εσάς και ειρήνη από τον Θεό τον Πατέρα μας, και από τον Κύριο Ιησού Χριστό»· άκουσε πόσο κατάλληλα αρχίζει σύμφωνα με το προκείμενο θέμα: «Ευλογητός ο Θεός και Πατέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο Πατέρας των οικτιρμών και Θεός κάθε παρακλήσεως». Και πού είναι αυτό κατάλληλο για το προκείμενο θέμα, θα πει κάποιος; Και μάλιστα πάρα πολύ. Πρόσεξε δε: Τους λυπούσε πάρα πολύ και τους θορυβούσε το γεγονός ότι δεν μετέβη εκεί ο Απόστολος, παρόλο που το είχε υποσχεθεί, αλλά ανάλωσε όλο τον χρόνο του στη Μακεδονία, και φαινόταν ότι είχε προτιμήσει άλλους αντί για αυτούς. Γι' αυτόν τον λόγο, εστιάζοντας σε αυτό που τους θορυβούσε, αναφέρει την αιτία για την οποία δεν παρουσιάστηκε. Βέβαια, δεν την εκθέτει ευθέως, ούτε λέει: «Γνωρίζω μεν ότι υποσχέθηκα πως θα έλθω, επειδή όμως εμποδίστηκα εξαιτίας των θλίψεων, συγχωρήστε με, και μην μας κατακρίνετε για κάποια υπεροψία ή αμέλεια»· αλλά το παρουσιάζει διαφορετικά, με τρόπο πιο μεγαλόπρεπο και πιο αξιόπιστο, εξυψώνοντας το γεγονός μέσω της παρηγοριάς, ώστε να μην τον ρωτούν πλέον για ποια αιτία καθυστέρησε.

ΣΤΗ Βʹ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ. ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ. «Παύλος, απόστολος του Ιησού Χριστού με το θέλημα του Θεού, και ο αδελφός Τιμόθεος.» Αιτία της δεύτερης επιστολής στάθηκε για τον Απόστολο το γεγονός ότι είχε υποσχεθεί στην προηγούμενη ότι θα τους επισκεφθεί γρήγορα, αλλά δεν κατέστη δυνατό να το πράξει. Μία άλλη αιτία ήταν ότι βελτιώθηκαν εξαιτίας της πρώτης Επιστολής. Γράφει, λοιπόν, στην αρχή αφενός απολογούμενος για την καθυστέρησή του, και αφετέρου επιδοκιμάζοντας τη διόρθωση που προήλθε από την προηγούμενη Επιστολή. «Στην Εκκλησία του Θεού.» Πάλι τους ονομάζει Εκκλησία, συνενώνοντάς τους σε ένα. «Που βρίσκεται στην Κόρινθο, μαζί με όλους τους αγίους που βρίσκονται σε όλη την Αχαΐα· χάρη σε εσάς και ειρήνη από τον Θεό τον Πατέρα μας και τον Κύριο Ιησού Χριστό.»