Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 1:24

Δεν εξουσιάζουμε την πίστη σας, αγαπητοί, ούτε σας τα προστάζουμε αυτά με τρόπο δεσποτικό· διότι έχουμε οριστεί για τη διδασκαλία του λόγου, όχι για την άσκηση εξουσίας ούτε για την επιβολή αυθεντίας· κατέχουμε θέση συμβούλων που προτρέπουν. Εκείνος που συμβουλεύει εκφράζει τις απόψεις του, χωρίς να εξαναγκάζει τον ακροατή, αλλά τον αφήνει απόλυτο κύριο της επιλογής των όσων λέγονται· φέρει ευθύνη μόνο σε τούτο: εάν δεν πει αυτά που οφείλει να πει. Γι' αυτόν τον λόγο και εμείς αυτά τονίζουμε, αυτά λέμε, ώστε να μην έχετε το δικαίωμα κατά την ημέρα εκείνη να πείτε: «Κανείς δεν μας μίλησε, κανείς δεν μας προειδοποίησε, είχαμε άγνοια, δεν θεωρούσαμε καθόλου ότι αυτό είναι αμάρτημα». Γι' αυτό λέγω και διαμαρτύρομαι εντόνως, ότι το να προκαλέσει κανείς σχίσμα στην Εκκλησία δεν είναι μικρότερο κακό από το να πέσει σε αίρεση. Πες μου, εάν κάποιος, ο οποίος είναι υπήκοος κάποιου βασιλιά, δεν προσχωρήσει σε άλλον βασιλιά, ούτε παραδώσει τον εαυτό του σε άλλον, αλλά αφού πιάσει και κρατήσει σφιχτά την πορφύρα αυτού του ίδιου του βασιλιά του, την τραβήξει ολόκληρη από την πόρπη και την κατασχίσει σε πολλά κομμάτια, άραγε θα τιμωρηθεί λιγότερο από εκείνους που προσχώρησαν στον άλλον;

Επειδή λοιπόν η φράση αυτή έδινε την εντύπωση μεγάλης εξουσίας (διότι κάποιος λυπάται εκείνους τους οποίους έχει την εξουσία να τιμωρήσει), θέλοντας να τους παρηγορήσει για αυτό ακριβώς και να απαλύνει αυτό που φαινόταν σκληρό, λέει: «Όχι ότι εξουσιάζουμε την πίστη σας». Δηλαδή: Δεν το είπα για αυτόν τον λόγο το ότι «επειδή σας λυπόμουν δεν ήλθα», με την έννοια ότι σας εξουσιάζω. Και δεν είπε «εσάς», αλλά «της πίστεώς σας»· πράγμα που ήταν και πιο πράο και πιο αληθινό. Διότι, αυτόν που δεν θέλει να πιστέψει, ποιος έχει την εξουσία να τον αναγκάσει; «Αλλά είμαστε συνεργοί της χαράς σας». Επειδή λοιπόν, λέει, η δική σας χαρά είναι και δική μας, δεν ήλθα, για να μη σας προκαλέσω λύπη και αυξήσω τη δική μου στενοχώρια· αλλά παρέμεινα, ώστε, αφού διορθωθείτε μέσω της απειλής, να ευφρανθείτε.

Διότι τα πάντα τα πράττουμε για τη δική σας χαρά, και γι' αυτό σπεύδουμε, επειδή και εμείς οι ίδιοι συμμετέχουμε σε αυτήν. Διότι παραμένετε σταθεροί στην πίστη. Πρόσεξε πάλι πόσο συγκρατημένα ομιλεί. Διότι φοβάται να τους επιπλήξει πάλι, επειδή τους ήλεγξε με σφοδρότητα στην προηγούμενη Επιστολή και εκείνοι επέδειξαν κάποια μεταστροφή· και αυτό θα τους κλόνιζε, εάν, παρότι είχαν μεταστραφεί, υπέμεναν πάλι την ίδια επίπληξη. Γι' αυτό, η επιστολή αυτή είναι πολύ πιο ήπια από την προηγούμενη. «Έκρινα δε μέσα μου τούτο, να μην έλθω πάλι προς εσάς με λύπη».

Και όταν πλέον γίνει φανερή, τότε του προκαλεί μεγαλύτερη δυσκολία· διότι δεν είναι δυνατόν να θεραπεύει κανείς όλους τους ανθρώπους με την ίδια εξουσία με την οποία ο ποιμένας θεραπεύει το πρόβατο. Διότι, βεβαίως, και εδώ είναι δυνατόν και να επιδέσει κανείς τις πληγές και να στερήσει την τροφή και να καυτηριάσει και να κόψει· όμως η εξουσία του να δεχθεί κάποιος τη θεραπεία δεν βρίσκεται σε εκείνον που προσφέρει το φάρμακο, αλλά στον ασθενή. Έχοντας επίγνωση αυτού ακριβώς του πράγματος, ο θαυμάσιος εκείνος άνδρας έλεγε προς τους Κορινθίους: «Όχι ότι εξουσιάζουμε την πίστη σας, αλλά είμαστε συνεργάτες της χαράς σας». Διότι, περισσότερο από όλους, στους χριστιανούς δεν επιτρέπεται να διορθώνουν τα σφάλματα εκείνων που αμαρτάνουν με τη βία. Αλλά οι κοσμικοί δικαστές, όταν συλλάβουν τους κακούργους βάσει των νόμων, επιδεικνύουν μεγάλη εξουσία και τους εμποδίζουν παρά τη θέλησή τους να συνεχίσουν τους κακούς τους τρόπους. Εδώ, όμως, δεν πρέπει κανείς να κάνει τον αμαρτωλό καλύτερο με τον εξαναγκασμό, αλλά με την πειθώ. Διότι ούτε σε εμάς έχει δοθεί τόσο μεγάλη εξουσία από τους νόμους για να εμποδίζουμε αυτούς που αμαρτάνουν, ούτε, και αν ακόμη μας την είχαν δώσει, θα είχαμε πού να χρησιμοποιήσουμε αυτή τη δύναμη, αφού ο Θεός στεφανώνει όχι εκείνους που απέχουν από την κακία εξαιτίας κάποιου καταναγκασμού, αλλά εκείνους που απέχουν από αυτήν με τη δική τους ελεύθερη προαίρεση. Για τον λόγο αυτό χρειάζεται πολλή επιδεξιότητα, ώστε να πεισθούν οι ασθενείς να υποβάλουν με τη θέλησή τους τον εαυτό τους στις θεραπείες των ιερέων, και όχι μόνο αυτό, αλλά και για να τους χρωστούν ευγνωμοσύνη για τη θεραπεία.

«Εγώ δε επικαλούμαι τον Θεό ως μάρτυρα επί της ψυχής μου.» Δηλαδή, αυτός που δεν μας αφήνει να κλονιστούμε από την πίστη στον Χριστό, και αυτός που μας έχρισε και έδωσε το Πνεύμα στις καρδιές μας, πώς είναι δυνατόν να μη μας δώσει τα μελλοντικά αγαθά; Και το ότι μας έχρισε και μας σφράγισε, υποδηλώνει τη δωρεά του Πνεύματος. «Ότι, επειδή σας λυπόμουν, δεν ήλθα πλέον στην Κόρινθο· όχι διότι ασκούμε εξουσία επί της πίστεώς σας, αλλά διότι είμαστε συνεργοί της χαράς σας. Διότι παραμένετε σταθεροί στην πίστη.» ΚΕΦΑΛΑΙΟ Βʹ. «Έκρινα, λοιπόν, μέσα μου τούτο: να μην έλθω πάλι σε εσάς με λύπη. Διότι αν εγώ σας λυπώ...» Διότι θεώρησα καλύτερο να σας δώσω χρόνο για να μετανοήσετε, λέει, παρά να είμαι παρών, να σας ελέγξω και να παροξυνθώ περισσότερο. «...τότε ποιος είναι αυτός που θα με ευφράνει, ει μη μόνον εκείνος που λυπείται από εμένα;» Αν και επρόκειτο να βρίσκομαι σε λύπη, λέει, αναγκαζόμενος να σας επιτιμώ και να σας βλέπω να λυπάστε, εντούτοις, ακόμη και γι' αυτό το ίδιο πράγμα ευφραίνομαι. Διότι αυτό αποτελεί τεκμήριο μεγίστης αγάπης, το να θεωρούμαι από εσάς τόσο άξιος, ώστε να μπορώ να σας προκαλώ πόνο όταν σας αποστρέφομαι. «Και σας έγραψα ακριβώς αυτό, ώστε, όταν έλθω, να μην αισθανθώ λύπη εξαιτίας εκείνων από τους οποίους έπρεπε να αντλώ χαρά· έχοντας την πεποίθηση σε όλους σας ότι η δική μου χαρά είναι χαρά όλων σας.» Αυτό εννοεί με το να πει ότι: «Γι' αυτό τον λόγο δεν ήλθα, επειδή σας λυπόμουν». «Διότι μέσα από πολλή θλίψη και συνοχή καρδίας σας έγραψα με πολλά δάκρυα, όχι για να λυπηθείτε, αλλά για να γνωρίσετε την αγάπη την οποία τρέφω περίσσια για εσάς.»