Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 10:11

Γι' αυτό και λέει: «Δεν θα ντροπιαστώ»· δηλαδή, δεν θα αποδειχθώ ψεύτης, ούτε αλαζόνας. Και για να μη φανεί ότι προσπαθώ να σας εκφοβίσω, διότι, όπως λέει, «οι μεν επιστολές του είναι βαρυσήμαντες και ισχυρές, η δε σωματική του παρουσία ασθενική και ο λόγος του περιφρονημένος»· αυτός που τα λέει αυτά ας αναλογιστεί τούτο, ότι όπως ακριβώς είμαστε μέσω των επιστολών όταν απουσιάζουμε, τέτοιοι είμαστε και στα έργα όταν είμαστε παρόντες. Αυτό δε που εννοεί, είναι το εξής: Θα μπορούσα βέβαια να καυχηθώ· για να μη λένε όμως πάλι τα ίδια, ότι δηλαδή κομπάζω όταν γράφω, ενώ όταν είμαι παρών είμαι ευκαταφρόνητος, δεν πρόκειται να πω τίποτα το σπουδαίο. Και βέβαια αργότερα μίλησε, αλλά όχι για την εξουσία αυτή με την οποία γινόταν φοβερός, παρά για αποκαλύψεις, και κατά κύριο λόγο για πειρασμούς. Προκειμένου λοιπόν να μη φανεί ότι σας εκφοβίζω, «αυτός ας αναλογιστεί τούτο, ότι όπως ακριβώς είμαστε μέσω των επιστολών όταν απουσιάζουμε, τέτοιοι είμαστε και στα έργα όταν είμαστε παρόντες». Διότι, επειδή έλεγαν ότι γράφει μεγάλα πράγματα για τον εαυτό του στις επιστολές, ενώ όταν είναι παρών δεν είναι άξιος λόγου, γι' αυτό ακριβώς λέει αυτά τα λόγια, και μάλιστα πάλι με συστολή.

Έπειτα, επικρίνοντας τους ίδιους τους Κορινθίους που παρασύρονταν, λέει: «Ή μήπως έκανα αμαρτία ταπεινώνοντας τον εαυτό μου, για να υψωθείτε εσείς;» Και αποκρούοντας αυτήν ακριβώς την κατηγορία λέει πάλι: «Ότι, τέτοιοι που είμαστε μέσω των επιστολών όταν απουσιάζουμε, τέτοιοι θα είμαστε και στο έργο όταν θα είμαστε παρόντες». Επειδή, λοιπόν, υπήρχαν ανάμεσά τους πολλοί ψευδαπόστολοι, τους οποίους ονομάζει και δόλιους εργάτες, λέγει τα εξής: «Διότι οι τέτοιοι είναι ψευδαπόστολοι, εργάτες δόλιοι, οι οποίοι μετασχηματίζονται σε αποστόλους του Χριστού. Και δεν είναι καθόλου παράξενο· διότι και ο ίδιος ο Σατανάς μετασχηματίζεται σε άγγελο φωτός. Δεν είναι, επομένως, σπουδαίο αν και οι διάκονοί του μετασχηματίζονται σαν διάκονοι δικαιοσύνης». Επειδή, λοιπόν, αυτοί, εφευρίσκοντας μύριες συκοφαντίες εναντίον του, έβλαπταν τους μαθητές, πείθοντάς τους να μην έχουν την πρέπουσα γνώμη για εκείνον, αναγκάζεται τελικά να καταφύγει στην έκθεση των δικών του εγκωμίων· διότι πλέον δεν ήταν ασφαλές να σιωπά.

Δεν θα ντραπώ, για να μη φανώ ότι τάχα θέλω να σας εκφοβίσω μέσω των επιστολών. Διότι «οι μεν επιστολές του», λέει κάποιος, «είναι βαρυσήμαντες και αυστηρές, η δε σωματική του παρουσία είναι ασθενική και ο λόγος του περιφρονητέος». Ας αναλογιστεί ο άνθρωπος αυτός το εξής: ότι, τέτοιοι που είμαστε στα λόγια μέσω επιστολών όταν απουσιάζουμε, τέτοιοι θα είμαστε και στα έργα όταν είμαστε παρόντες.

Εάν όμως τολμούσαμε να προβάλλουμε τον εαυτό μας όπως εκείνοι, δεν θα συνέβαινε ώστε, όπως είμαστε με τον λόγο μέσω των επιστολών όταν απουσιάζουμε, τέτοιοι να είμαστε και όταν είμαστε παρόντες, αλλά θα μεταβαλλόμασταν εδώ κι εκεί, και στις επιστολές θα ήμασταν άλλοι και άλλοι ως παρόντες, αλλοιούμενοι σύμφωνα με τις ανάγκες και τις περιστάσεις, και πότε κόλακες, πότε δε φοβεροί, και των μεν ισχυρών δούλοι ως υπηρέτες του θελήματός τους, των δε ταπεινών δεσπότες και νομοθέτες. Διότι αυτός που προβάλλει τον εαυτό του πράττει τα πάντα αποβλέποντας στο δικό του κέρδος, διαρκώς αλλοιούμενος και μεταμορφούμενος προς το δικό του συμφέρον. Αλλά ούτε είμαστε σαν έναν από αυτούς, ούτε έχουμε καμία κοινωνία ή ομοιότητα με αυτούς. διότι δεν τολμούμε να γίνουμε τέτοιοι. Πώς λοιπόν είμαστε άλλοι στις επιστολές όταν απουσιάζουμε, και άλλοι όταν είμαστε παρόντες; Διότι αυτό δεν είναι δικό μας γνώρισμα, αλλά εκείνων που προβάλλουν τους εαυτούς τους. Εμείς όμως δεν προβάλλουμε τον εαυτό μας, αλλά τον μετρούμε εμείς οι ίδιοι, δηλαδή εξετάζουμε με ακρίβεια, ελέγχουμε, καθιστώντας την ίδια τη συνείδησή μας εξεταστή, μήπως έχει πραχθεί κάτι από όσα δεν επιτρέπεται, μήπως έχει διανοηθεί κάτι το απρεπές. Και συγκρίνουμε τους εαυτούς μας, μήπως τυχόν πράττουμε κάτι αντίθετο προς αυτά που κηρύσσουμε, προς όσα υποσχεθήκαμε, μήπως υπάρχει κάτι ασύμφωνο με τον προηγούμενο βίο μας.