Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 10:14

Δέξου πάλι ένα άλλο παρόμοιο χωρίο. Διότι μέχρι σήμερα, όταν διαβάζεται ο Μωυσής, κάλυμμα βρίσκεται πάνω στην καρδιά τους. Αυτό το «μέχρι σήμερα» άραγε ισχύει μόνο μέχρι τον Παύλο; Δεν ισχύει μέχρι σήμερα και έως τη συντέλεια; Και εάν λέει ο Παύλος στους Κορινθίους: διότι φθάσαμε μέχρι και σε εσάς με το ευαγγέλιο του Χριστού, έχοντας ελπίδα, καθώς αυξάνεται η πίστη σας, να κηρύξουμε το ευαγγέλιο και στα μέρη πέρα από εσάς· βλέπεις σαφώς ότι το «μέχρις» δεν είναι τέλος, αλλά έχει κάτι που το ακολουθεί. Πώς λοιπόν πρέπει να αντιληφθείς το «μέχρις ότου θέσει τους εχθρούς»; Όπως ακριβώς αλλού λέει ο ίδιος ο Παύλος: και να προτρέπετε ο ένας τον άλλον κάθε μέρα, μέχρις ότου το σήμερα ονομάζεται σήμερα, δηλαδή παντοτινά. Διότι, όπως ακριβώς δεν πρέπει να λέει κανείς ότι υπάρχει αρχή στις ημέρες του Χριστού, έτσι να μην ανεχθείς ποτέ κάποιον που λέει ότι υπάρχει τέλος στη βασιλεία του. Διότι η βασιλεία του είναι βασιλεία αιώνια, όπως έχει γραφτεί.

Ήδη, λοιπόν, θα μακάριζα τον εαυτό μου, πολυπόθητοι, διότι, αν και εμείς δεν είμαστε ικανοί για την ενάρετη πολιτεία των αγίων και σπουδαίων και εκείνων που έχουν αναλάβει τον ζήλο του Θεού, καταξιωνόμαστε να παρακινούμαστε από αυτούς, ώστε να διεγείρουμε τον νου και να τον προσανατολίζουμε προς το ωφέλιμο. Διότι το ταπεινό φρόνημα που υπάρχει πάντοτε μέσα μας, το οποίο φροντίζει να υπομένει εν ησυχία και να μην επεκτείνεται πέρα από εκείνους που τηρούν αυστηρά το αποστολικό ρητό «για να μην επεκτείνομαι πέρα από το μέτρο του κανόνα, του μέτρου που μας έδωσε ο Θεός», τώρα αναγκάζεται να φτάσει σε αυτό το σημείο. Επειδή οι προτροπές που επικράτησαν από παντού, θα λέγαμε, λόγω του θεόσδοτου ζήλου σας και των άλλων ομοδόξων, εννοώ βεβαίως εκείνων που έχουν ζήλο για την Ορθοδοξία, μεταξύ των οποίων είναι και ο Υπάτιος, το πνευματικό μας τέκνο, ο οποίος ήρθε σε εμένα από τη χώρα των Αιγυπτίων ακριβώς για αυτόν τον σκοπό, μας έκαναν να αποβάλουμε κάθε ραθυμία και κάθε δισταγμό. Και να μην σιωπούμε πλέον, ούτε να θέτουμε σε δεύτερη μοίρα το να σας γράψουμε για τα ζητήματα της πίστεως, εφόσον εσείς και οι αδελφοί μας αναζητάτε τα σχετικά με τη σωτηρία μας μέσα από τη θεία και αγία Γραφή, το στερεό θεμέλιο της πίστεως περί του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, και όλης της υπόλοιπης εν Χριστώ σωτηρίας, εννοώ την ανάσταση των νεκρών και την ένσαρκη παρουσία του Μονογενούς, και περί της αγίας Διαθήκης, Παλαιάς και Καινής, και γενικά όλων των άλλων συστατικών στοιχείων της τέλειας σωτηρίας.

Διότι ήταν αναμενόμενο αυτοί, κομπάζοντας, να λένε ότι μεταστρέψαμε την οικουμένη, φτάσαμε στα πέρατα της γης, και να μεγαλοστομούν για πολλά άλλα παρόμοια. Αλλά εμείς δεν ενεργούμε έτσι, λέει, αλλά σύμφωνα με το μέτρο του κανόνα τον οποίο μας μοίρασε ο Θεός ως μέτρο, ώστε να φτάσουμε μέχρι και σε εσάς. Ώστε και από τις δύο απόψεις είναι ολοφάνερη η ταπεινοφροσύνη του: και διότι δεν είπε τίποτε περισσότερο από όσα έπραξε, και διότι και αυτό το ίδιο το έργο το αποδίδει στον Θεό. Διότι, λέει, σύμφωνα με το μέτρο του κανόνα τον οποίο μας μοίρασε ο Θεός ως μέτρο, ώστε να φτάσουμε μέχρι και σε εσάς. Όπως ακριβώς διανέμει κανείς ένα αμπέλι στους γεωργούς, έτσι καθόρισε τα όρια και σε εμάς. Μέχρι εκεί, λοιπόν, όπου αξιωθήκαμε να φτάσουμε, μέχρι αυτό το σημείο καυχόμαστε. Διότι δεν υπερεκτείνουμε τους εαυτούς μας, σαν να μην είχαμε φτάσει σε εσάς· διότι φτάσαμε μέχρι και σε εσάς με το ευαγγέλιο του Χριστού. Δεν προσήλθαμε απλώς, αλλά καταγγείλαμε, κηρύξαμε, πείσαμε, επιτύχαμε.

«Διότι δεν τολμούμε να κατατάξουμε ή να συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με μερικούς από εκείνους που συνιστούν οι ίδιοι τον εαυτό τους· αλλά αυτοί, μετρώντας τους εαυτούς τους με τα δικά τους μέτρα και συγκρίνοντας τους εαυτούς τους με τους εαυτούς τους, δεν δείχνουν σύνεση.» Πρόσεξε πώς πάλι καταπραΰνει τον φθόνο. «Εμείς όμως δεν θα καυχηθούμε για πράγματα υπέρμετρα, αλλά σύμφωνα με το μέτρο του κανόνα, του μέτρου που μας καθόρισε ο Θεός, ώστε να φτάσουμε μέχρι και σε εσάς. Διότι δεν υπερεκτείνουμε τους εαυτούς μας, σαν να μην είχαμε φτάσει σε εσάς.»

«Διότι φθάσαμε μέχρι και σε εσάς με το Ευαγγέλιο του Χριστού· χωρίς να καυχιόμαστε πέρα από το μέτρο, αλλά σε ξένους τόπους». Επειδή αυτό ακριβώς έλεγαν και οι ψευδαπόστολοι, ότι δηλαδή μεταστρέψαμε την οικουμένη, φθάσαμε μέχρι τα πέρατα της γης· συγχρόνως όμως αυτό αποτελεί και απόδειξη της ταπεινοφροσύνης του. «Έχοντας δε την ελπίδα, καθώς θα αυξάνεται η πίστη σας, να μεγαλυνθούμε ανάμεσά σας σύμφωνα με τον κανόνα (τομέα δράσης) μας σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό, ώστε να κηρύξουμε το Ευαγγέλιο και στους τόπους που βρίσκονται πέρα από εσάς, χωρίς να καυχηθούμε για τα έτοιμα κατορθώματα μέσα στον κανόνα κάποιου άλλου».