Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 11:20

Διότι ποιος είναι ανώτερος, εκείνος που παρακάθεται στο δείπνο ή εκείνος που διακονεί; Δεν είναι εκείνος που παρακάθεται; Εγώ όμως βρίσκομαι ανάμεσά σας ως εκείνος που διακονεί. ΠΡΑΞΕΙΣ. Στέλνοντας δε ανθρώπους από τη Μίλητο στην Έφεσο, κάλεσε τους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας. Και όταν προσήλθαν σε αυτόν, τους είπε: Εσείς γνωρίζετε καλά, από την πρώτη ημέρα που έφτασα στην Ασία, πώς πέρασα όλο τον χρόνο μαζί σας, δουλεύοντας στον Κύριο με κάθε ταπεινοφροσύνη, και με πολλά δάκρυα και δοκιμασίες, που μου συνέβησαν από τις επιβουλές των Ιουδαίων. ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄. Διότι με ευχαρίστηση ανέχεστε τους άφρονες, αφού εσείς είστε φρόνιμοι. Ανέχεστε δηλαδή, αν κάποιος σας υποδουλώνει, αν κάποιος σας καταβροχθίζει, αν κάποιος σας εκμεταλλεύεται, αν κάποιος υπερηφανεύεται, αν κάποιος σας χτυπά στο πρόσωπο. Προς ντροπή μου το λέω, σαν να φανήκαμε εμείς αδύναμοι στο ζήτημα αυτό.

Για να λάβουν περισσότερα, για να χάσουν την ψυχή τους. Μάλλον όμως και αυτό είναι ψέμα· διότι και ελάμβαναν, αλλά το απέκρυπταν· και αυτό το αποδεικνύει σε όσα ακολουθούν. Διότι βέβαια ήδη το είχε υπαινιχθεί λέγοντας: «Για να βρεθούν, σε αυτό για το οποίο καυχώνται, όπως ακριβώς και εμείς»· πλην όμως αργότερα το υπαινίχθηκε σαφέστερα, λέγοντας ότι: «Εάν κάποιος σας κατατρώγει, εάν κάποιος παίρνει από εσάς, εάν κάποιος υπερηφανεύεται, αυτόν τον ανέχεστε». Τώρα όμως τους ελέγχει από άλλη πλευρά λέγοντας: «Μετασχηματιζόμενοι». Μόνο την εξωτερική εμφάνιση έχουν, έχουν φορέσει την προβιά του προβάτου. Και δεν είναι καθόλου παράξενο.

Διότι, με εκείνον τον τρόπο, θα φαινόταν ότι τους επιπλήττει επειδή τα στερείται αυτά· τώρα όμως, αποδεικνύοντας ότι ο ίδιος υπερέχει και σε αυτά, και θεωρώντας τα ως μηδαμινά, τους διορθώνει αποτελεσματικότερα. Προς το παρόν όμως, πριν προχωρήσει στα εγκώμια και στη σύγκριση, ελέγχει τους Κορινθίους και για τη μεγάλη δουλοπρέπειά τους, επειδή υποτάσσονταν σε εκείνους με υπερβολικό τρόπο. Και πρόσεξε πώς τους διακωμωδεί. Διότι ανέχεστε, λέγει, εάν κάποιος σας κατατρώγει.

Πώς λοιπόν έλεγες: «Για να βρεθούν, σε ό,τι καυχώνται, όπως ακριβώς και εμείς»; Βλέπεις ότι τους παρουσιάζει να λαμβάνουν, και όχι απλώς να λαμβάνουν, αλλά να το κάνουν και με υπερβολή; Διότι αυτό δηλώνει η λέξη «κατατρώγω». «Εάν κάποιος σας καταδουλώνει». Και τα χρήματά σας, λέει, και τα σώματα, και την ελευθερία σας παραδώσατε.

Διότι αυτό είναι σπουδαιότερο από το να λαμβάνουν, το να είναι δηλαδή κύριοι όχι μόνο των χρημάτων, αλλά και εσάς των ίδιων. Πράγμα που και προηγουμένως το φανερώνει λέγοντας: «Εάν άλλοι μετέχουν στην εξουσία επάνω σας, δεν πρέπει πολύ περισσότερο εμείς;». Έπειτα προσθέτει το χειρότερο λέγοντας: «Εάν κάποιος επαίρεται».

Διότι ούτε η δουλεία σας έχει μέτρο, ούτε οι αφέντες σας είναι ήμεροι, αλλά είναι φορτικοί και επαχθείς. «Εάν κάποιος σας χτυπά στο πρόσωπο». Είδες πάλι την κλιμάκωση της τυραννίας; Και τα έλεγε αυτά, όχι επειδή πράγματι δέχονταν χτυπήματα στο πρόσωπο, αλλά επειδή τους περιφρονούσαν και τους ατίμαζαν· γι' αυτό πρόσθεσε: «Προς ατιμίαν το λέω». Διότι δεν υποφέρετε λιγότερο από αυτούς που χτυπιούνται στο πρόσωπο. Τι λοιπόν θα μπορούσε να είναι σκληρότερο από αυτό; Και ποια δεσποτεία είναι πιο πικρή από αυτήν, όταν, αφού σας αφαίρεσαν και τα χρήματα και την ελευθερία και την τιμή, ούτε έτσι δεν γίνονται ήμεροι, ούτε σας αφήνουν να παραμείνετε έστω στην τάξη των δούλων, αλλά σας μεταχειρίζονται με τρόπο πιο υβριστικό και από τον κάθε αργυρώνητο δούλο; «Σαν να φανήκαμε εμείς αδύναμοι».

«Διότι με ευχαρίστηση ανέχεστε τους άφρονες, αφού εσείς είστε συνετοί. Διότι ανέχεστε αν κάποιος σας υποδουλώνει, αν κάποιος σας καταβροχθίζει, αν κάποιος σας αποσπά, αν κάποιος υπεραίρεται, αν κάποιος σας χτυπά στο πρόσωπο.» Δηλαδή, από τα εξωτερικά γνωρίσματα, από την ευγενική καταγωγή, από τον πλούτο, από τη σοφία, από το γεγονός ότι έχουν περιτομή και Ιουδαίους προγόνους. «Προς ντροπή μου το λέω.» Όχι ότι χτυπιέστε, αλλά διότι στην όψη αυτών που χτυπιούνται δεν υποφέρετε λιγότερα. «Σαν να φανήκαμε εμείς αδύναμοι· σε ό,τι όμως κανείς τολμά, μιλώ με αφροσύνη, τολμώ και εγώ. Είναι Εβραίοι; Το ίδιο και εγώ. Είναι Ισραηλίτες; Το ίδιο και εγώ. Είναι σπέρμα του Αβραάμ; Το ίδιο και εγώ. Είναι διάκονοι του Χριστού; Μιλώ σαν παράφρων, εγώ είμαι ανώτερος. Σε κόπους περισσότερο, σε πληγές υπερβολικά, σε φυλακές περισσότερο, σε κινδύνους θανάτου πολλές φορές. Από τους Ιουδαίους πέντε φορές έλαβα σαράντα.» Μήπως δεν μπορούσαμε, λέει, και εμείς να σας κάνουμε τα ίδια; Αλλά δεν τα κάνουμε. Για ποιον λόγο, λοιπόν, τους ανέχεστε, σαν να μην μπορούμε εμείς να κάνουμε τα ίδια; Διότι αποτελεί σφάλμα για εσάς και μόνο το ότι ανέχεστε τους άφρονες. Αλλά το να ανέχεστε αυτούς που σας αρπάζουν, σας καταφρονούν και σας χτυπούν, δεν έχει καμία δικαιολογία. «Παρά ένα έλαβα.» Γιατί παρά ένα; Υπήρχε παλαιός νόμος ότι αυτός που δεχόταν περισσότερα από σαράντα χτυπήματα, θεωρούνταν ατιμασμένος μεταξύ τους.