Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 11:30

Διότι όχι μόνο αυτοί που πίστευαν ήταν απλοϊκοί, ούτε μόνο αυτός που μιλούσε ήταν απλοϊκός, ούτε μόνο ο τρόπος της διδασκαλίας ήταν γεμάτος απλοϊκότητα, ούτε μόνο το ίδιο το κήρυγμα ήταν ικανό να προκαλέσει ταραχή· διότι αυτό που κηρυσσόταν ήταν σταυρός και θάνατος· αλλά μαζί με αυτά υπήρχαν και άλλα εμπόδια, οι κίνδυνοι και οι επιβουλές και ο καθημερινός φόβος και οι καταδιώξεις. Διότι σε πολλά σημεία τους διωγμούς τους ονομάζει ασθένεια, όπως ακριβώς και αλλού λέει: «Την ασθένεια που υπήρχε στη σάρκα μου δεν την περιφρονήσατε»· και πάλι: «Αν πρέπει να καυχιέμαι, θα καυχηθώ για όσα αφορούν την ασθένειά μου». Ποια ασθένεια; «Ο εθνάρχης του βασιλιά Αρέτα φρουρούσε την πόλη των Δαμασκηνών, θέλοντας να με συλλάβει». Και πάλι: «Γι' αυτό ευαρεστούμαι στις ασθένειες». Έπειτα, εξηγώντας σε ποιες, πρόσθεσε: «Στις ύβρεις, στις ανάγκες και στις στενοχώριες».

Γι' αυτό και έλεγε: «Ποιος ασθενεί;», δηλώνοντας όποιον και αν αφορούσε· και, σαν να ήταν ο ίδιος η ανά την οικουμένη Εκκλησία, έτσι ακριβώς πονούσε για το κάθε ένα μέλος της. «Εάν πρέπει να καυχώμαι, θα καυχηθώ για όσα αφορούν την αδυναμία μου». Βλέπεις ότι πουθενά δεν καυχάται για τα θαύματα, αλλά για τους διωγμούς και τους πειρασμούς; Διότι αυτό, λέει, είναι γνώρισμα της αδυναμίας. Και δείχνει ότι ο πόλεμος είναι πολύμορφος. Διότι και οι Ιουδαίοι τον πολεμούσαν, και οι εθνικοί τάσσονταν εναντίον του, και οι ψευδάδελφοι τον χτυπούσαν, αλλά και οι αδελφοί τον λυπούσαν, ασθενώντας και σκανδαλιζόμενοι· από παντού υπήρχε γύρω του θόρυβος και ταραχή, τόσο από τους δικούς του, όσο και από τους ξένους.

Από πού είναι αυτό φανερό; «Χαίρω για τα παθήματά μου», λέει, «και αναπληρώνω τα υστερήματα των θλίψεων του Χριστού στη σάρκα μου». Και πάλι: «Διότι σε εσάς χαρίστηκε από τον Χριστό όχι μόνο το να πιστεύετε σε αυτόν, αλλά και το να πάσχετε για αυτόν». Και πάλι: «Και όχι μόνο αυτό, αλλά και καυχόμαστε στις θλίψεις». Εάν λοιπόν χαίρεται και καυχάται, και ονομάζει το γεγονός χάρισμα, είναι ολοφάνερο ότι για αυτήν την αιτία τα έλεγε αυτά, όταν απευθυνόταν στον δικαστή. Επειδή, και όταν κάπου αλλού βρέθηκε ξανά στην ανάγκη να καυχηθεί, αυτό ακριβώς φανερώνει λέγοντας: «Με μεγάλη μου ευχαρίστηση λοιπόν θα καυχηθώ», λέει, «στις ασθένειές μου, στις ανάγκες, στις ύβρεις, στους διωγμούς, στις στενοχώριες, ώστε να σκηνώσει επάνω μου η δύναμη του Χριστού»· και πάλι: «Εάν πρέπει να καυχώμαι, θα καυχηθώ για τα της ασθένειάς μου».

Γνωρίζοντας, λοιπόν, καλά το κέρδος που προκύπτει στην ψυχή από αυτές τις θλίψεις, έλεγε: «Όταν ασθενώ, τότε είμαι δυνατός»· έπειτα προσθέτει: «Γι' αυτό ευαρεστούμαι στις ασθένειες, στις ύβρεις, στις ανάγκες, στους διωγμούς, στα παθήματα, για να κατασκηνώσει επάνω μου η δύναμη του Χριστού». Γι' αυτόν τον λόγο, απευθυνόμενος σε κάποιους που διέμεναν στην Κόρινθο, οι οποίοι υπερηφανεύονταν για τον εαυτό τους και κατέκριναν τους υπολοίπους, διαμορφώνοντας τον χαρακτήρα της Επιστολής, αναγκάστηκε εξαιτίας αυτού να συνθέσει για εμάς την εικόνα των δικών του κατορθωμάτων, και αυτό όχι μέσα από τα σημεία, ούτε από τα θαύματα, ούτε από την τιμή, ούτε από την άνεση, αλλά μέσα από τα δεσμωτήρια, τα δικαστήρια, την πείνα, το ψύχος, τους πολέμους και τις επιβουλές, λέγοντάς τους τα εξής: «Διάκονοι του Χριστού είναι; Παραφρονώντας μιλώ, εγώ είμαι περισσότερο»· και αποδεικνύοντας το «περισσότερο» και την υπεροχή του, λέει: «Σε κόπους περισσότερο, σε πληγές υπερβολικά, σε φυλακές περισσότερο, σε θανάτους πολλές φορές», και τα εξής: «Αν πρέπει να καυχιέμαι, για όσα αφορούν την ασθένειά μου θα καυχηθώ».

Και πάλι: «Ποιος σκανδαλίζεται και εγώ δεν πυρπολούμαι;» Δεν είπε, τον απάλλαξα από το σκάνδαλο, αλλά συμμερίστηκα την αθυμία του. Έπειτα, δείχνοντας ότι αυτά προπάντων αποφέρουν τις αμοιβές, έλεγε: «Αν πρέπει να καυχώμαι, θα καυχηθώ για τα της ασθένειάς μου». Και πάλι προσθέτει κάτι άλλο παρόμοιο, τη φυγή μέσα από το παράθυρο, μέσα στο κοφίνι, μέσα από το τείχος. Και αυτό αποτελούσε δείγμα κακοπάθειας.

«Ποιος ασθενεί, και δεν ασθενώ; Ποιος σκανδαλίζεται, και εγώ δεν φλέγομαι; Εάν πρέπει να καυχώμαι, θα καυχηθώ για τις αδυναμίες μου. Ο Θεός και Πατέρας του Κυρίου Ιησού Χριστού, ο οποίος είναι ευλογητός στους αιώνες, γνωρίζει ότι δεν ψεύδομαι. Στη Δαμασκό, ο εθνάρχης του βασιλιά Αρέτα φρουρούσε την πόλη των Δαμασκηνών, θέλοντας να με συλλάβει, και μέσα από ένα παράθυρο με κατέβασαν με κοφίνι από το τείχος, και ξέφυγα από τα χέρια του.» ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΒʹ. «Το να καυχώμαι βέβαια δεν με συμφέρει· θα προχωρήσω όμως σε οπτασίες και αποκαλύψεις του Κυρίου.» Αυτό το λέει, όχι σαν να μην έχει πει τίποτα, αλλά επειδή πρόκειται να μεταβεί σε ένα άλλο είδος καύχησης, το οποίο τον αναδεικνύει λαμπρότερο και πιο επιφανή.

Ως «νύκτα» λέγει εδώ ο απόστολος τη διαβίωση στη σκοτεινή πλάνη πριν από την παρουσία του Χριστού, και ως «ημέρα» τη ζωή μέσα στο φωτεινό βάπτισμα μετά την παρουσία του Χριστού. (Β' Κορ. 12,1) «Το να καυχώμαι βεβαίως δεν με συμφέρει», αντί του: το να καυχώμαι για άλλα πράγματα εκτός από την ασθένειά μου δεν με συμφέρει. Διότι είπε λίγο πριν: «Αν πρέπει να καυχώμαι, θα καυχηθώ για όσα αφορούν την ασθένειά μου». Έπειτα, αφού έθεσε ενδιάμεσα ένα παράδειγμα της ασθένειας, συνεχίζει συνδέοντάς το με τα προηγούμενα, έχοντας την έννοια: Όσα όμως δεν αποτελούν στοιχείο ασθένειας, αλλά μάλλον ύψους και δυνάμεως, γι' αυτά, λέγει, δεν με συμφέρει. Πώς λοιπόν τα λέγει αυτά, ενώ προσθέτει: δεν το ήθελα; Για τη δική σας σωτηρία αναδέχομαι ακόμη και αυτά που δεν θέλω.