Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 11:7

Έπειτα, επειδή απολογήθηκε για τα όσα αφορούσαν τον εαυτό του, προσθέτει με βαρύτητα τα εξής, λέγοντας: «Μήπως έκανα αμαρτία ταπεινώνοντας τον εαυτό μου, για να υψωθείτε εσείς;». Και ερμηνεύοντας το αυτό, λέει: «Άλλες Εκκλησίες σύλησα, λαμβάνοντας μισθό για τη δική σας διακονία». Αυτό δε που εννοεί είναι τούτο: Έζησα μέσα σε στερήσεις· διότι αυτό σημαίνει το «ταπεινώνοντας τον εαυτό μου».

Έπειτα, επικρίνοντας τους ίδιους τους Κορινθίους που παρασύρονταν, λέει: «Ή μήπως έκανα αμαρτία ταπεινώνοντας τον εαυτό μου, για να υψωθείτε εσείς;» Και αποκρούοντας αυτήν ακριβώς την κατηγορία λέει πάλι: «Ότι, τέτοιοι που είμαστε μέσω των επιστολών όταν απουσιάζουμε, τέτοιοι θα είμαστε και στο έργο όταν θα είμαστε παρόντες». Επειδή, λοιπόν, υπήρχαν ανάμεσά τους πολλοί ψευδαπόστολοι, τους οποίους ονομάζει και δόλιους εργάτες, λέγει τα εξής: «Διότι οι τέτοιοι είναι ψευδαπόστολοι, εργάτες δόλιοι, οι οποίοι μετασχηματίζονται σε αποστόλους του Χριστού. Και δεν είναι καθόλου παράξενο· διότι και ο ίδιος ο Σατανάς μετασχηματίζεται σε άγγελο φωτός. Δεν είναι, επομένως, σπουδαίο αν και οι διάκονοί του μετασχηματίζονται σαν διάκονοι δικαιοσύνης». Επειδή, λοιπόν, αυτοί, εφευρίσκοντας μύριες συκοφαντίες εναντίον του, έβλαπταν τους μαθητές, πείθοντάς τους να μην έχουν την πρέπουσα γνώμη για εκείνον, αναγκάζεται τελικά να καταφύγει στην έκθεση των δικών του εγκωμίων· διότι πλέον δεν ήταν ασφαλές να σιωπά.

Τίποτα λοιπόν, λέει, τελειότερο δεν έχει εισαχθεί από αυτούς. Διότι, είτε κηρύττουν τον Ιησού, εμείς τον κηρύξαμε· είτε πάλι, αφού είπε «άλλο Πνεύμα», πρόσθεσε, «το οποίο δεν λάβατε»· ή πάλι, αφού είπε «άλλο Ευαγγέλιο», πρόσθεσε, «το οποίο δεν δεχθήκατε», δηλώνοντας με όλα αυτά ότι δεν πρέπει απλώς να προσέχετε αν λένε κάτι παραπάνω· αλλά εάν έλεγαν κάτι παραπάνω το οποίο έπρεπε να ειπωθεί και παραλείφθηκε από εμάς. Αν όμως δεν έπρεπε να ειπωθεί, γι' αυτόν τον λόγο δεν έχει ειπωθεί ούτε από εμάς· γιατί λοιπόν χάσκετε μπροστά σε εκείνους που λένε τέτοια πράγματα; «Αν όμως είμαι ακατέργαστος στον λόγο, δεν είμαι όμως στη γνώση.» Επειδή εκείνοι καυχιούνταν πολύ για την ελληνική σοφία, το θέτει έτσι αυτό, δείχνοντας ότι δεν ντρέπεται γι' αυτό, αλλά και σεμνύνεται. Διότι θεωρεί την έξωθεν σοφία όχι απλώς ανάξια λόγου, αλλά και μωρία. «Αλλά σε κάθε περίσταση και με κάθε τρόπο φανερωθήκαμε σε εσάς.» Κατηγορεί τους ψευδαποστόλους ως ανθρώπους που συμπεριφέρονται με πανουργία. «Ή μήπως διέπραξα αμαρτία ταπεινώνοντας τον εαυτό μου για να υψωθείτε εσείς, επειδή σας κήρυξα δωρεάν το Ευαγγέλιο του Θεού; Άλλες Εκκλησίες σύλησα, λαμβάνοντας μισθό για τη δική σας διακονία. Και όταν βρισκόμουν κοντά σας και είχα στερήσεις, δεν επιβάρυνα κανέναν. Διότι το υστέρημά μου το αναπλήρωσαν οι αδελφοί που ήλθαν από τη Μακεδονία, και σε όλα διατήρησα τον εαυτό μου χωρίς να σας επιβαρύνω, και θα τον διατηρήσω.» Αυτό που λέει είναι το εξής: Ζούσα σε στενοχώρια και σε έσχατη φτώχεια, ενώ βρισκόμουν κοντά σας και σας κήρυττα τον λόγο.