Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 12:18

ΟΜΙΛΙΑ ΚΗʹ. Ας υποθέσουμε όμως ότι εγώ προσωπικά δεν σας επιβάρυνα, αλλά όντας πανούργος, σας ξεγέλασα με δόλο. Μήπως σας εκμεταλλεύτηκα μέσω κανενός από εκείνους που σας έστειλα; Παρακάλεσα τον Τίτο και έστειλα μαζί του τον αδελφό. Μήπως σας εκμεταλλεύτηκε ο Τίτος; Δεν πορευτήκαμε με το ίδιο πνεύμα; Δεν βαδίσαμε στα ίδια ίχνη;

Γι' αυτό ούτε αποφαίνεται, ούτε λέει ότι δεν έλαβαν ούτε εκείνοι, αλλά –κάτι που ήταν πολύ σπουδαιότερο από αυτό– παρουσιάζει ως μάρτυρες τους ίδιους τους Κορινθίους για το ότι δεν έλαβαν τίποτα, ώστε να μη φανεί ότι μαρτυρεί εξ ιδίου προσώπου, αλλά με βάση τη δική τους ομολογία. Αυτό ακριβώς συνηθίζουμε να κάνουμε για τα απολύτως ομολογημένα ζητήματα, και για εκείνα για τα οποία είμαστε βέβαιοι. Διότι λέει: «Πείτε μου, μήπως σας εκμεταλλεύτηκε κάποιος από αυτούς που έχω στείλει σε σας;» Δεν είπε: «Μήπως πήρε κάποιος κάτι από σας;», αλλά ονομάζει την πράξη πλεονεξία, ελέγχοντάς τους, προκαλώντας τους μεγάλη ντροπή και δείχνοντας ότι το να λαμβάνει κανείς από κάποιον παρά τη θέλησή του, συνιστά πλεονεξία. Και δεν είπε: «Μήπως ο Τίτος;», αλλά «Μήπως κάποιος;». Διότι ούτε αυτό δεν θα μπορούσατε να πείτε, λέει, ότι δηλαδή ο τάδε δεν έλαβε, ενώ ο άλλος έλαβε. Ούτε ένας από όσους έφτασαν σε σας. «Παρακάλεσα τον Τίτο». Και αυτό το αναφέρει επιτιμητικά. Διότι δεν είπε: «Έστειλα τον Τίτο», αλλά «Παρακάλεσα», δείχνοντας ότι, ακόμη και αν ελάμβανε κάτι, θα το ελάμβανε δικαίως, αλλά παρόλα αυτά και έτσι παρέμεινε καθαρός. Γι' αυτό τους ρωτά και πάλι, λέγοντας: «Μήπως σας εκμεταλλεύτηκε σε κάτι ο Τίτος; Δεν πορευτήκαμε με το ίδιο πνεύμα;» Τι σημαίνει, «Με το ίδιο πνεύμα»; Αποδίδει τα πάντα στη χάρη, και καταδεικνύει ότι ολόκληρο αυτό το εγκώμιο δεν ήταν κατόρθωμα των δικών μας κόπων, αλλά της δωρεάς του Πνεύματος και της χάριτος.

Διότι αποτελούσε μέγιστη χάρη το να μη λαμβάνουν τίποτε, μολονότι στερούνταν και πεινούσαν, χάριν της οικοδομής των μαθητών. «Δεν βαδίσαμε στα ίδια ίχνη;». Δηλαδή, ούτε στο ελάχιστο δεν παρέκκλιναν εκείνοι από αυτή την ακρίβεια, αλλά τήρησαν τον ίδιο κανόνα. «Μήπως νομίζετε πάλι ότι απολογούμαστε σε εσάς;». Είδες πώς παντού φοβάται μήπως δώσει την εντύπωση ότι κολακεύει; Είδες την αποστολική φρόνηση, πώς συνεχώς το επισημαίνει αυτό; Διότι και πρωτύτερα έλεγε: «Δεν συνιστούμε πάλι τους εαυτούς μας, αλλά σας δίνουμε αφορμή για καύχηση»· και στα προοίμια της Επιστολής: «Μήπως έχουμε ανάγκη από συστατικές επιστολές;». «Όλα δε γίνονται για τη δική σας οικοδομή». Πάλι τους θεραπεύει. Και ούτε εδώ λέει ξεκάθαρα ότι «Γι' αυτό δεν λαμβάνουμε, εξαιτίας της αδυναμίας σας, αλλά για να σας οικοδομήσουμε»· μολονότι μίλησε πιο σαφώς από ό,τι προηγουμένως και αποκάλυψε αυτό που κυοφορούσε μέσα του, εντούτοις δεν το έπραξε με τρόπο επικριτικό. Διότι δεν είπε: «Εξαιτίας της αδυναμίας σας», αλλά «Για να οικοδομηθείτε».

«Διότι δεν ζητώ τα δικά σας, αλλά εσάς· επειδή δεν οφείλουν τα τέκνα να θησαυρίζουν για τους γονείς, αλλά οι γονείς για τα τέκνα. Εγώ δε με μεγάλη χαρά θα δαπανήσω και θα δαπανηθώ πλήρως για τις ψυχές σας, έστω κι αν, αγαπώντας σας περισσότερο, αγαπιέμαι λιγότερο.» Διατυπώνει έπαινο για αυτούς, εφόσον βέβαια θεωρούν ως δική τους αδικία το ότι δεν καταδέχθηκε ο Απόστολος να λάβει κάτι από αυτούς, ούτε ανέχθηκε να τραφεί από εκείνους. «Ως προς αυτό, εγώ δεν σας επιβάρυνα, αλλά, επειδή είμαι πανούργος, σας έπιασα με δόλο. Μήπως σας εκμεταλλεύτηκα μέσω κάποιου από αυτούς που σας απέστειλα; Παρακάλεσα τον Τίτο, και απέστειλα μαζί του τον αδελφό. Μήπως σας εκμεταλλεύτηκε ο Τίτος; Δεν συμπεριφερθήκαμε με το ίδιο πνεύμα; Όχι στα ίδια ίχνη; Πάλι νομίζετε ότι απολογούμαστε σε εσάς; Ενώπιον του Θεού εν Χριστώ ομιλούμε. Και τα πάντα, αγαπητοί, γίνονται για τη δική σας οικοδομή. Διότι φοβούμαι μήπως, όταν έλθω, δεν σας βρω όπως σας θέλω, και εγώ βρεθώ για εσάς όπως δεν με θέλετε.» Άραγε, μπορεί κάποιος να πει ότι: «Εγώ μεν δεν ζήτησα κάτι, ούτε έλαβα· αλλά, όντας πανούργος, οργάνωσα αυτούς που απεστάλησαν από εμένα να ζητήσουν κάτι από εσάς για ίδιον όφελος. Και μέσω εκείνων τα δέχθηκα εγώ ο ίδιος, θέτοντας τον εαυτό μου εκτός, ώστε να μη φανεί ότι έλαβα»; Αλλά ούτε και αυτό θα μπορούσε να το πει κάποιος, και για τούτο μάρτυρες είστε εσείς. Και με το «στο ίδιο πνεύμα» εννοεί είτε την ίδια προαίρεση, είτε την ίδια διακονία της χάριτος, ότι δηλαδή το Πνεύμα μάς χάρισε παρόμοια πολιτεία. «