Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 12:19

Αυτά αναλογιζόμενος μέσα μου στην ψυχή και συνεχώς περιστρέφοντάς τα στην καρδιά μου, ή μάλλον νιώθοντας την καρδιά μου να αναστατώνεται από αυτά, καθώς με πλήγωναν και με σπάραζαν έτσι μέσω της ανάμνησης, δεν έδωσα καμία απάντηση σε εκείνες τις επιστολές, τηρώντας σιγή όχι από υπεροψία (μην το νομίσεις αυτό, αδελφέ· διότι δεν απολογούμαστε σε ανθρώπους, αλλά κατενώπιον του Θεού εν Χριστώ ομιλούμε), αλλά από απορία και αμηχανία και από το γεγονός ότι δεν είχα να πω κάτι αντάξιο της λύπης.

Εσύ, όμως, παρατήρησέ μου και από αυτό το σημείο τον πλούτο της σοφίας του. Διότι ένα πράγμα που φαίνεται να είναι σκυθρωπό, εννοώ τις θλίψεις, το εξύψωσε τόσο πολύ και το παρουσίασε ως λαμπρό και περίδοξο, ώστε από όσα είπε να προκύψει για τον ίδιο αυτή η αντίρρηση. Το ίδιο δε κάνει και προς το τέλος. Διότι, αφού απαρίθμησε μύριους κινδύνους, ύβρεις, στενοχώριες, ανάγκες και όλα τα παρόμοια, πρόσθεσε λέγοντας: «Δεν συνιστούμε και πάλι τους εαυτούς μας, αλλά σας δίνουμε αφορμή για καύχηση». Και το τοποθετεί αυτό πάλι εκεί με σφοδρότητα, και με περισσότερη παρηγοριά. Διότι εδώ μεν τα λόγια του είναι γεμάτα αγάπη: «Μήπως έχουμε ανάγκη, όπως μερικοί, από συστατικές επιστολές;» Εκεί, όμως, τα όσα λέγονται είναι γεμάτα, αναγκαίως και ωφελίμως, από κάποιο υψηλό φρόνημα και από θυμό. Διότι λέει: «Δεν συνιστούμε πάλι τον εαυτό μας, αλλά σας δίνουμε αφορμή για καύχηση»· και: «Μήπως νομίζετε πάλι ότι απολογούμαστε σε εσάς;». «Ενώπιον του Θεού εν Χριστώ μιλούμε. Διότι φοβάμαι μήπως, όταν έλθω, δεν σας βρω όπως θέλω, και εγώ βρεθώ για εσάς τέτοιος που δεν θέλετε». Διότι, για να μη δώσει την εντύπωση της κολακείας, σαν να επιθυμεί την τιμή από αυτούς, λέει τα εξής: «Φοβάμαι μήπως, όταν έλθω, δεν σας βρω όπως θέλω, και εγώ βρεθώ για εσάς τέτοιος που δεν θέλετε». Αλλά αυτά μεν τα λέει με πολλή κατηγορία· στην αρχή όμως δεν μιλά έτσι, αλλά πιο ήπια. Τι είναι, λοιπόν, αυτό που λέει;

Διότι αποτελούσε μέγιστη χάρη το να μη λαμβάνουν τίποτε, μολονότι στερούνταν και πεινούσαν, χάριν της οικοδομής των μαθητών. «Δεν βαδίσαμε στα ίδια ίχνη;». Δηλαδή, ούτε στο ελάχιστο δεν παρέκκλιναν εκείνοι από αυτή την ακρίβεια, αλλά τήρησαν τον ίδιο κανόνα. «Μήπως νομίζετε πάλι ότι απολογούμαστε σε εσάς;». Είδες πώς παντού φοβάται μήπως δώσει την εντύπωση ότι κολακεύει; Είδες την αποστολική φρόνηση, πώς συνεχώς το επισημαίνει αυτό; Διότι και πρωτύτερα έλεγε: «Δεν συνιστούμε πάλι τους εαυτούς μας, αλλά σας δίνουμε αφορμή για καύχηση»· και στα προοίμια της Επιστολής: «Μήπως έχουμε ανάγκη από συστατικές επιστολές;». «Όλα δε γίνονται για τη δική σας οικοδομή». Πάλι τους θεραπεύει. Και ούτε εδώ λέει ξεκάθαρα ότι «Γι' αυτό δεν λαμβάνουμε, εξαιτίας της αδυναμίας σας, αλλά για να σας οικοδομήσουμε»· μολονότι μίλησε πιο σαφώς από ό,τι προηγουμένως και αποκάλυψε αυτό που κυοφορούσε μέσα του, εντούτοις δεν το έπραξε με τρόπο επικριτικό. Διότι δεν είπε: «Εξαιτίας της αδυναμίας σας», αλλά «Για να οικοδομηθείτε».

«Διότι δεν ζητώ τα δικά σας, αλλά εσάς· επειδή δεν οφείλουν τα τέκνα να θησαυρίζουν για τους γονείς, αλλά οι γονείς για τα τέκνα. Εγώ δε με μεγάλη χαρά θα δαπανήσω και θα δαπανηθώ πλήρως για τις ψυχές σας, έστω κι αν, αγαπώντας σας περισσότερο, αγαπιέμαι λιγότερο.» Διατυπώνει έπαινο για αυτούς, εφόσον βέβαια θεωρούν ως δική τους αδικία το ότι δεν καταδέχθηκε ο Απόστολος να λάβει κάτι από αυτούς, ούτε ανέχθηκε να τραφεί από εκείνους. «Ως προς αυτό, εγώ δεν σας επιβάρυνα, αλλά, επειδή είμαι πανούργος, σας έπιασα με δόλο. Μήπως σας εκμεταλλεύτηκα μέσω κάποιου από αυτούς που σας απέστειλα; Παρακάλεσα τον Τίτο, και απέστειλα μαζί του τον αδελφό. Μήπως σας εκμεταλλεύτηκε ο Τίτος; Δεν συμπεριφερθήκαμε με το ίδιο πνεύμα; Όχι στα ίδια ίχνη; Πάλι νομίζετε ότι απολογούμαστε σε εσάς; Ενώπιον του Θεού εν Χριστώ ομιλούμε. Και τα πάντα, αγαπητοί, γίνονται για τη δική σας οικοδομή. Διότι φοβούμαι μήπως, όταν έλθω, δεν σας βρω όπως σας θέλω, και εγώ βρεθώ για εσάς όπως δεν με θέλετε.» Άραγε, μπορεί κάποιος να πει ότι: «Εγώ μεν δεν ζήτησα κάτι, ούτε έλαβα· αλλά, όντας πανούργος, οργάνωσα αυτούς που απεστάλησαν από εμένα να ζητήσουν κάτι από εσάς για ίδιον όφελος. Και μέσω εκείνων τα δέχθηκα εγώ ο ίδιος, θέτοντας τον εαυτό μου εκτός, ώστε να μη φανεί ότι έλαβα»; Αλλά ούτε και αυτό θα μπορούσε να το πει κάποιος, και για τούτο μάρτυρες είστε εσείς. Και με το «στο ίδιο πνεύμα» εννοεί είτε την ίδια προαίρεση, είτε την ίδια διακονία της χάριτος, ότι δηλαδή το Πνεύμα μάς χάρισε παρόμοια πολιτεία. «

Μακάρι σε εμάς να δοθεί η χάρη να υποταχθούμε στη δικαιοσύνη του Θεού, η οποία επιτελείται στον εσωτερικό άνθρωπο, μέσα στον οποίο έχει στηθεί το βήμα του Χριστού μαζί με το άχραντο αγιαστήριο. Διότι, λέει, «αυτό είναι κόπος ενώπιόν μου, έως ότου εισέλθω στο αγιαστήριο του Θεού», ώστε «η μαρτυρία της συνειδήσεως» να καυχηθεί «στον σταυρό του Χριστού», ο οποίος λυτρώνει από τη φθορά τη ζωή μας και καθαρίζει τη συνείδησή μας από «νεκρά έργα», προκειμένου να λατρεύσουμε τον Θεό «εν πνεύματι» και να μην έχουμε «την πεποίθησή μας στη σάρκα», ώστε να γνωρίζουμε τι προσκυνούμε, σύμφωνα με εκείνον που είπε: «εμείς προσκυνούμε αυτό που γνωρίζουμε». Διότι γι' αυτά ο μάρτυρας στον ουρανό είναι πιστός, επειδή «μιλάμε ενώπιον του Θεού εν Χριστώ», μη έχοντας κανένα άλλο φρόνημα παρά το ότι «είναι καλό να στερεώνεται η καρδιά με τη χάρη» και «να μην παρασύρεται από ποικίλες και ξένες διδασκαλίες». Προσευχόμαστε δε να ελευθερωθείς από την ανθρώπινη δόξα, η οποία όπως φαίνεται παγιδεύει πανούργα και επιδέξια για να μην αποκτήσει κανείς την καθοδήγηση από τη δύναμη του Θεού, ώστε ούτε να νικηθείς ποτέ από την περιφρόνηση των ανθρώπων, ούτε πάλι να υπερηφανευτείς από τους μακαρισμούς τους. Υπάκουσε σε αυτόν που σε οδηγεί «σε όλη την αλήθειά» του.