Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 13:10

Εφόσον, λοιπόν, αυτά λέγονται έτσι και οι εκκλησίες υποφέρουν και δέχονται τέτοιες επιβουλές, όπως ακριβώς διαβεβαίωναν όσοι μας τα ανέφεραν, ποιοι είναι αυτοί που «άναψαν τη φλόγα της διχόνοιας»; Εμείς που λυπούμαστε για τέτοιου είδους γεγονότα και συμπάσχουμε με τους αδελφούς μας που υποφέρουν, ή εκείνοι που έπραξαν αυτά τα πράγματα; Διότι απορώ πώς, ενώ υπάρχει εκεί τόση και τέτοια ακαταστασία σε κάθε εκκλησία, εξαιτίας της οποίας μάλιστα ήρθαν εδώ αυτοί που μας συνάντησαν, εσείς γράφετε ότι «έχει επέλθει ομόνοια στις εκκλησίες». Τέτοια γεγονότα όμως δεν συντελούν στην οικοδομή της εκκλησίας, αλλά στην καταστροφή της. Και όσοι χαίρονται με αυτά δεν είναι υιοί της ειρήνης, αλλά της ακαταστασίας· ο δε Θεός μας «δεν είναι Θεός ακαταστασίας, αλλά ειρήνης». Γι' αυτό, όπως γνωρίζει ο Θεός και Πατέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, επειδή νοιάζομαι και για τη δική σας υπόληψη, και προσεύχομαι να μην βρίσκονται οι εκκλησίες σε ακαταστασία, αλλά να παραμένουν όπως ακριβώς καθορίστηκε από τους αποστόλους, θεώρησα αναγκαίο να σας γράψω αυτά, προκειμένου να συνετίσετε επιτέλους εκείνους που, εξαιτίας της μεταξύ τους απέχθειας, έφεραν τις εκκλησίες σε αυτήν την κατάσταση. Διότι άκουσα ότι υπάρχουν κάποιοι λίγοι που τυγχάνει να είναι οι αίτιοι όλων αυτών. Φροντίστε, λοιπόν, με σπλάχνα οικτιρμού να διορθώσετε, όπως προείπα, όσα έγιναν αντικανονικά, ώστε, ακόμη κι αν υπήρξε κάποια εσπευσμένη ενέργεια, αυτή να θεραπευθεί με τη δική σας επιμέλεια.

ΟΜΙΛΙΑ Λ΄. «Γι' αυτό σας τα γράφω αυτά ενώ απουσιάζω, ώστε, όταν θα είμαι παρών, να μη χρησιμοποιήσω απότομα την εξουσία που μου έδωσε ο Κύριος για την οικοδομή σας και όχι για την καθαίρεσή σας». Α΄. Αντιλήφθηκε ότι ο ίδιος είχε μιλήσει με αρκετή σφοδρότητα, και μάλιστα προς το τέλος της Επιστολής. Διότι και προηγουμένως έλεγε: «Εγώ ο ίδιος, ο Παύλος, σας παρακαλώ με την πραότητα και την επιείκεια του Χριστού, εγώ που, όταν είμαι προσωπικά ανάμεσά σας, είμαι ταπεινός, ενώ όταν απουσιάζω, είμαι θαρραλέος απέναντί σας. Σας παρακαλώ, λοιπόν, να μη χρειαστεί, όταν θα είμαι παρών, να δείξω θάρρος με την πεποίθηση με την οποία σκοπεύω να τολμήσω να στραφώ εναντίον μερικών, οι οποίοι θεωρούν ότι εμείς συμπεριφερόμαστε σύμφωνα με τη σάρκα»· και, «Είμαστε έτοιμοι να τιμωρήσουμε κάθε παρακοή, όταν η δική σας υπακοή γίνει πλήρης»· και, «Φοβάμαι μήπως τυχόν, όταν έρθω, σας βρω όχι όπως σας θέλω, και εγώ βρεθώ για εσάς τέτοιος που δεν θέλετε»· και πάλι, «Μήπως τυχόν, όταν έρθω, με ταπεινώσει ο Θεός μου απέναντί σας και πενθήσω για πολλούς από εκείνους που έχουν αμαρτήσει στο παρελθόν και δεν μετανόησαν για την ασέλγεια και την ακαθαρσία που έπραξαν»· και μετά από αυτά, «Σας το έχω ήδη πει και σας το προλέγω, όπως όταν ήμουν παρών για δεύτερη φορά, έτσι και τώρα που απουσιάζω σας γράφω, ότι, εάν έρθω πάλι, δεν θα σας λυπηθώ· επειδή ζητάτε απόδειξη ότι ο Χριστός μιλάει μέσω εμού».

Επειδή, λοιπόν, είπε αυτά και ακόμη περισσότερα, εκφοβίζοντας, συνετίζοντας, ονειδίζοντας, επιπλήττοντας και απολογούμενος για όλα, λέει: «Γι' αυτό τα γράφω αυτά ενώ απουσιάζω, ώστε όταν θα είμαι παρών να μη συμπεριφερθώ με αυστηρότητα». Διότι θέλω η αυστηρότητα να περιορίζεται στα γράμματα και όχι στις πράξεις· θέλω οι επιστολές να είναι σφοδρές, ώστε να παραμείνουν ως απειλές και να μην προχωρήσουν σε έργα. Πάλι και μέσα σε αυτήν την απολογία καθιστά τον λόγο του πιο φοβερό, δείχνοντας ότι δεν είναι ο ίδιος που πρόκειται να τιμωρήσει, αλλά ο Θεός· διότι πρόσθεσε: «Σύμφωνα με την εξουσία που μου έδωσε ο Κύριος»· και πάλι δείχνοντας ότι δεν επιθυμεί να χρησιμοποιήσει την εξουσία του για την τιμωρία τους.

Αναλογίσου πόσο μεγάλο τίμημα έχει καταβληθεί ακόμη και για τον έναν, και μην περιφρονείς τη σωτηρία του, αλλά πήγαινε να τον επαναφέρεις σε εμάς και πείσε τον να μην υποπέσει πλέον στα ίδια, και έτσι θα έχουμε επαρκή απολογία. Εάν όμως δεν δεχθεί ούτε τις δικές μας συμβουλές ούτε τις δικές σας παραινέσεις, θα χρησιμοποιήσω πλέον την εξουσία που μας έδωσε ο Θεός, όχι για καθαίρεση, αλλά για οικοδομή.

Διότι δεν θα ήταν αποδοκιμασμένος, έστω και αν δεν τιμωρούσε. «Διότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε εναντίον της αλήθειας.» Ό,τι απαιτεί, λέει, η φύση του πράγματος, αυτό κάνουμε. Διότι, εάν σας δούμε να ευδοκιμείτε διά της μετανοίας, δεν μπορούμε πλέον να σας τιμωρήσουμε. «Αλλά μόνον υπέρ της αλήθειας. Διότι χαιρόμαστε.» Όταν νομιζόμαστε ασθενείς, όχι όταν είμαστε πραγματικά ασθενείς. «Όταν εμείς ασθενούμε, εσείς δε είστε δυνατοί. Αυτό και ευχόμαστε, την κατάρτισή σας. Γι' αυτό, απουσιάζοντας σας γράφω αυτά, ώστε, όταν είμαι παρών, να μη φερθώ με αυστηρότητα σύμφωνα με την εξουσία που μου έδωσε ο Κύριος.» Δηλαδή, να είστε δόκιμοι και ευάρεστοι. «Για οικοδομή και όχι για γκρέμισμα. Τέλος, αδελφοί, να χαίρετε.» Δείχνει ότι δεν επιθυμούσε να χρησιμοποιήσει την εξουσία για τη δική τους τιμωρία. «Να καταρτίζεσθε.» Γίνετε τέλειοι, λέει, αναπληρώνοντας όσα λείπουν. «Να παρηγορείσθε, να έχετε το ίδιο φρόνημα, να ειρηνεύετε, και ο Θεός της αγάπης και της ειρήνης θα είναι μαζί σας. Ασπασθείτε ο ένας τον άλλον με άγιο φίλημα· σας ασπάζονται όλοι οι άγιοι. Η χάρη του Κυρίου Ιησού Χριστού, και η αγάπη του Θεού, και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος να είναι μαζί με όλους σας.»

Αυτά τα δηλώνω μετ' επιτάσεως ενώπιον του Θεού και των εκλεκτών αγγέλων: εάν κάποιος δεν διορθωθεί, αφού επιδείξει επιμονή μετά την πάροδο του καθορισμένου χρόνου, αποκλείεται από τον Θεό από τη μετάληψη των αγιασμάτων, σύμφωνα με την εξουσία που μου έδωσε ο Κύριος ανάμεσά σας. Ο λόγος αυτός αποβλέπει στην οικοδομή και όχι στην καθαίρεση. Εσείς όμως, αδελφοί μου, ως υιοί υπακοής πράξτε το αγαθό, ώστε και τον Θεό να ευαρεστήσετε και εμένα τον ελεεινό να απαλλάξετε από τον θάνατο της αμαρτίας εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών, στον οποίο ανήκει η δόξα, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα. Αμήν.