Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 13:6

ΑΛΛΟ. «Να εξετάζετε τους εαυτούς σας αν βρίσκεστε στην πίστη, να δοκιμάζετε τους εαυτούς σας. Ή δεν αναγνωρίζετε στους εαυτούς σας ότι ο Ιησούς Χριστός είναι μέσα σας, εκτός αν είστε αδόκιμοι; Ελπίζω δε ότι θα γνωρίσετε πως εμείς δεν είμαστε αδόκιμοι.» Επομένως, επειδή, όταν το Πνεύμα κατοικεί στους δόκιμους, ο Χριστός είναι αυτός που κατοικεί, είναι ανάγκη να λέμε ότι αυτό ανήκει στη θεία ουσία, της οποίας καθιστά κοινωνούς όσους το μετέχουν. Διότι δεν θα ισχυριζόταν βέβαια κανείς, αν διαθέτει λογική, ότι μέσω κάποιου κτίσματος πραγματοποιείται μέσα μας η μετοχή του Θεού, εφόσον είναι εντελώς ετερογενή και ανόμοια μεταξύ τους, και είναι πολύ μεγάλο το χάσμα ανάμεσα στη γενητή και την αγένητη ουσία.

Εάν όμως λέει, «Εκ δυνάμεως Θεού», [δεν το λέει επειδή ο Ίδιος αδυνατεί να ζωογονήσει τη σάρκα, αλλά διότι του είναι το ίδιο να το λέει και για τον Πατέρα και για τον Υιό. Διότι, όταν είπε, «Εκ δυνάμεως Θεού»,] εννοούσε από τη δική Του δύναμη. Διότι το ότι και ο Ίδιος την ανέστησε και τη διακρατεί, άκουσέ τον να το λέει: «Γκρεμίστε τον ναό αυτόν, και εγώ σε τρεις ημέρες θα τον εγείρω». Εάν δε αυτό που είναι δικό Του, λέει ότι ανήκει στον Πατέρα, μην ταραχθείς· διότι «Όλα όσα είναι του Πατέρα μου είναι και δικά μου», λέει· και πάλι, «Όλα τα δικά μου είναι δικά σου, και τα δικά σου είναι δικά μου». Όπως ακριβώς, λοιπόν, Εκείνος που σταυρώθηκε δεν υπέστη καμία βλάβη, λέει, έτσι και εμείς, αν και διωκόμαστε και πολεμούμαστε· γι' αυτό και προσθέτει: «Διότι και εμείς ασθενούμε εν αυτώ, αλλά θα ζήσουμε εν αυτώ εκ δυνάμεως Θεού». Τι σημαίνει, «Ασθενούμε εν αυτώ»; Διωκόμαστε, καταδιωκόμαστε, υποφέρουμε τα έσχατα. Αλλά τι σημαίνει το «Εν αυτώ»; Εξαιτίας του κηρύγματος, λέει, και της πίστεως σε Αυτόν. Αν, λοιπόν, υπομένουμε τα λυπηρά και τα βαριά για χάρη Του, είναι προφανές ότι θα απολαύσουμε και τα χαρμόσυνα· γι' αυτό και πρόσθεσε: «Αλλά σωζόμαστε εν αυτώ εκ δυνάμεως Θεού». Τον εαυτό σας να εξετάζετε εάν βρίσκεστε στην πίστη, τον εαυτό σας να δοκιμάζετε. Ή μήπως δεν αναγνωρίζετε για τον εαυτό σας ότι ο Χριστός είναι μέσα σας, εκτός πια και αν είστε αδόκιμοι; Ελπίζω, όμως, ότι θα κατανοήσετε πως εμείς δεν είμαστε αδόκιμοι.

Διότι, εάν έχετε εκείνη την πίστη, λέει, ο Χριστός είναι μέσα σας, εκτός εάν έχετε γίνει αδόκιμοι. Είδες πώς πάλι τους φοβίζει, και αποδεικνύει περίτρανα ότι ο Χριστός βρίσκεται μαζί του; Διότι εδώ μου φαίνεται ότι κάνει υπαινιγμό και για τον τρόπο της ζωής τους. Επειδή, δηλαδή, δεν αρκεί η πίστη για να ελκύσει κανείς την πνευματική ενέργεια, ενώ είπε ότι «εάν είστε στην πίστη, έχετε τον Χριστό μέσα σας», και επειδή συνέβαινε πολλοί να στερούνται αυτής της ενέργειας παρόλο που είχαν πίστη, λύνοντας αυτή την απορία λέει: «Εκτός εάν είστε αδόκιμοι», δηλαδή εκτός εάν έχετε διεφθαρμένο βίο. «Ελπίζω όμως ότι θα γνωρίσετε πως εμείς δεν είμαστε αδόκιμοι». Το φυσικό επακόλουθο θα ήταν να πει: «Και αν εσείς έχετε γίνει αδόκιμοι, εμείς όμως όχι»· αλλά δεν το εκφράζει έτσι, για να μην τους πληγώσει, παρά το υπαινίσσεται αμυδρά, χωρίς ούτε να το δηλώνει κατηγορηματικά λέγοντας ότι «είστε αδόκιμοι», ούτε να το προβάλλει με μορφή ερώτησης λέγοντας «κι αν εσείς είστε αδόκιμοι», αλλά, παραλείποντάς το αυτό, το υποδεικνύει αινιγματικά, προσθέτοντας: «Ελπίζω όμως ότι θα γνωρίσετε πως εμείς δεν είμαστε αδόκιμοι». Πάλι και εδώ η απειλή είναι μεγάλη, ο φόβος μεγάλος. Διότι, εφόσον, λέει, θέλετε να λάβετε την απόδειξη της δοκιμής μέσω της τιμωρίας σας, δεν θα βρεθούμε σε αδυναμία να σας δώσουμε την απόδειξη. Αλλά δεν το λέει με αυτά τα λόγια, παρά με μεγαλύτερο βάρος και απειλή: «Ελπίζω όμως ότι θα γνωρίσετε πως εμείς δεν είμαστε αδόκιμοι».

Ή δεν αναγνωρίζετε τους εαυτούς σας, ότι ο Χριστός Ιησούς είναι μέσα σας; Εκτός κι αν είστε αδόκιμοι. Ελπίζω όμως ότι θα γνωρίσετε πως εμείς δεν είμαστε αδόκιμοι». Δηλαδή, διωκόμαστε, εκδιωκόμαστε και υποφέρουμε τα έσχατα.