Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 2:3

Αν και το λογικό θα ήταν να πει: «Διότι, εάν εγώ σας λυπώ, ποιος είναι εκείνος που μπορεί να σας δώσει χαρά;». Αλλά δεν λέει αυτό, παρά το αντιστρέφει πάλι, για να τους θεραπεύσει, λέγοντας: «Ακόμη και αν σας λυπώ, μου κάνετε και σε αυτό τη μεγαλύτερη χάρη, με το να λυπάστε βαθιά από τα λόγια μου». Διότι, «σας έγραψα ακριβώς αυτό». Ποιο πράγμα; «Ότι γι' αυτόν τον λόγο δεν ήλθα, επειδή σας λυπήθηκα». Πότε το έγραφε αυτό; Στην προηγούμενη επιστολή, όταν έλεγε: «Δεν θέλω να σας δω τώρα περαστικά»; Εγώ τουλάχιστον δεν το νομίζω, αλλά σε αυτήν εδώ την Επιστολή, όταν είπε: «Μήπως, όταν έλθω πάλι, με ταπεινώσει ο Θεός μου ενώπιόν σας». Έγραψα λοιπόν ακριβώς αυτό προς το τέλος, λέγει: «Μήπως, όταν έλθω, με ταπεινώσει ο Θεός μου, και πενθήσω για πολλούς από εκείνους που έχουν προαμαρτήσει». Και γιατί το έγραφες; «Για να μη νιώσω λύπη, όταν έλθω, από εκείνους από τους οποίους έπρεπε να χαίρομαι, έχοντας την πεποίθηση για όλους σας, ότι η δική μου χαρά είναι χαρά όλων σας». Επειδή, δηλαδή, ανέφερε ότι «χαίρομαι όταν εσείς πονάτε», και αυτό ήταν κάπως απότομο και σκληρό, το αντέστρεψε πάλι με διαφορετικό τρόπο και το έκανε πιο ήπιο με όσα πρόσθεσε. Γι' αυτό, λέγει, σας έγραψα από πριν, για να μη σας βρω σε οδύνη, επειδή δεν θα έχετε διορθωθεί. Γι' αυτό είπα, «Για να μη λυπηθώ», μη αποβλέποντας στο δικό μου συμφέρον, αλλά στο δικό σας. Διότι γνωρίζω ότι, εάν με δείτε να χαίρομαι, χαίρεστε· και εάν με δείτε να υποφέρω, υποφέρετε. Δες, λοιπόν, από την αρχή τη νοηματική αλληλουχία των όσων ειπώθηκαν· διότι με αυτόν τον τρόπο ο λόγος θα γίνει πιο ευκολονόητος για εμάς.

Δεν ήλθα, λέγει, για να μη σας λυπήσω, βρίσκοντάς σας αδιόρθωτους. Και το έπραττα αυτό, μη αποβλέποντας στο δικό μου συμφέρον, αλλά στο δικό σας. Διότι εγώ, όταν εσείς λυπάστε, αισθάνομαι όχι μικρή χαρά, όταν βλέπω ότι φροντίζετε τόσο πολύ για εμένα, ώστε και να λυπάστε και να πονάτε όταν εγώ αγανακτώ. Διότι ποιος είναι εκείνος που με ευφραίνει, παρά εκείνος που λυπείται εξαιτίας μου; Πλην όμως, αν και έχω αυτήν τη διάθεση, επειδή αποβλέπω στο δικό σας συμφέρον, σας έγραψα αυτό ακριβώς, για να μη λυπηθώ· και σε αυτό πάλι μη αποβλέποντας στο δικό μου συμφέρον, αλλά στο δικό σας. Διότι γνωρίζω ότι και εσείς πρόκειται να λυπηθείτε, βλέποντάς με να πονώ, όπως ακριβώς και να ευφρανθείτε, βλέποντάς με να χαίρομαι.

Πρόσεξε, λοιπόν, τη σύνεση. Είπε: «Δεν ήρθα για να μη σας λυπήσω», αν και βέβαια ευφραίνομαι, λέει. Έπειτα, για να μη φανεί ότι ευφραίνεται ενώ εκείνοι πονούν, λέει: «Ως προς αυτό χαίρομαι, στο ότι σας ελέγχω· επειδή κατά τα άλλα λυπάμαι, όταν αναγκάζομαι να λυπώ αυτούς που αγαπούν τόσο πολύ, όχι μόνο με το να τους επιτιμώ, αλλά και με το να βρίσκομαι και εγώ ο ίδιος σε λύπη, και εξαιτίας αυτού να λυπώ και πάλι εσάς». Πρόσεξε δε πώς το διατυπώνει αυτό προσθέτοντας και εγκώμιο, λέγοντας: «Από εκείνους από τους οποίους έπρεπε να χαίρομαι». Διότι αυτό φανερώνει άνθρωπο που μαρτυρεί γνήσια αισθήματα και πολλή φιλοστοργία, σαν να μιλούσε κάποιος για γιους που ευεργετήθηκαν πολύ και για τους οποίους μόχθησε. Αν, λοιπόν, γι' αυτόν τον λόγο σας γράφω και δεν έρχομαι, δεν έρχομαι επειδή οικονομώ κάτι σπουδαίο, και όχι επειδή σας μισώ ούτε επειδή σας αποστρέφομαι, αλλά επειδή σας αγαπώ πάρα πολύ.

Αν όμως κάποιος έχει προκαλέσει λύπη, δεν έχει λυπήσει εμένα. Αφού πρώτα τους επαίνεσε, ότι δηλαδή χαίρονται για τα ίδια πράγματα και λυπούνται για τα ίδια, τότε εισάγει τον λόγο σχετικά με αυτό, λέγοντας πρώτα ότι η δική μου χαρά είναι χαρά όλων σας. Αν λοιπόν η χαρά είναι χαρά όλων σας, πρέπει να χαρείτε μαζί μου και τώρα, όπως ακριβώς πονέσατε μαζί μου τότε. Διότι με αυτά για τα οποία λυπηθήκατε, με ευφράνατε· και με αυτά για τα οποία χαίρεστε τώρα, εφόσον βεβαίως χαρείτε, θα κάνετε το ίδιο. Και δεν είπε: Η δική μου λύπη είναι λύπη όλων σας· αλλά, αφού το θεμελίωσε αυτό στα άλλα, τώρα έθεσε μόνο εκείνο που χρειαζόταν, τη χαρά, λέγοντας ότι η δική μου χαρά είναι χαρά όλων σας. Έπειτα υπενθυμίζει και τα προηγούμενα λέγοντας: Αν όμως κάποιος έχει προκαλέσει λύπη, δεν έχει λυπήσει εμένα, αλλά εν μέρει, για να μην επιβαρύνω όλους σας.

«Εγώ δε επικαλούμαι τον Θεό ως μάρτυρα επί της ψυχής μου.» Δηλαδή, αυτός που δεν μας αφήνει να κλονιστούμε από την πίστη στον Χριστό, και αυτός που μας έχρισε και έδωσε το Πνεύμα στις καρδιές μας, πώς είναι δυνατόν να μη μας δώσει τα μελλοντικά αγαθά; Και το ότι μας έχρισε και μας σφράγισε, υποδηλώνει τη δωρεά του Πνεύματος. «Ότι, επειδή σας λυπόμουν, δεν ήλθα πλέον στην Κόρινθο· όχι διότι ασκούμε εξουσία επί της πίστεώς σας, αλλά διότι είμαστε συνεργοί της χαράς σας. Διότι παραμένετε σταθεροί στην πίστη.» ΚΕΦΑΛΑΙΟ Βʹ. «Έκρινα, λοιπόν, μέσα μου τούτο: να μην έλθω πάλι σε εσάς με λύπη. Διότι αν εγώ σας λυπώ...» Διότι θεώρησα καλύτερο να σας δώσω χρόνο για να μετανοήσετε, λέει, παρά να είμαι παρών, να σας ελέγξω και να παροξυνθώ περισσότερο. «...τότε ποιος είναι αυτός που θα με ευφράνει, ει μη μόνον εκείνος που λυπείται από εμένα;» Αν και επρόκειτο να βρίσκομαι σε λύπη, λέει, αναγκαζόμενος να σας επιτιμώ και να σας βλέπω να λυπάστε, εντούτοις, ακόμη και γι' αυτό το ίδιο πράγμα ευφραίνομαι. Διότι αυτό αποτελεί τεκμήριο μεγίστης αγάπης, το να θεωρούμαι από εσάς τόσο άξιος, ώστε να μπορώ να σας προκαλώ πόνο όταν σας αποστρέφομαι. «Και σας έγραψα ακριβώς αυτό, ώστε, όταν έλθω, να μην αισθανθώ λύπη εξαιτίας εκείνων από τους οποίους έπρεπε να αντλώ χαρά· έχοντας την πεποίθηση σε όλους σας ότι η δική μου χαρά είναι χαρά όλων σας.» Αυτό εννοεί με το να πει ότι: «Γι' αυτό τον λόγο δεν ήλθα, επειδή σας λυπόμουν». «Διότι μέσα από πολλή θλίψη και συνοχή καρδίας σας έγραψα με πολλά δάκρυα, όχι για να λυπηθείτε, αλλά για να γνωρίσετε την αγάπη την οποία τρέφω περίσσια για εσάς.»

«Από τη λύπη προέρχεται ο θάνατος, και η λύπη της καρδιάς λυγίζει τη δύναμη. Μην παραδίδεις την καρδιά σου στη λύπη, απομάκρυνέ την ενθυμούμενος τα έσχατα.» «Διαμέσου πολλών θλίψεων πρέπει να εισέλθουμε στη βασιλεία των ουρανών.» «Όταν ήρθαμε στη Μακεδονία, καμία άνεση δεν βρήκε η σάρκα μας, αλλά σε όλα θλιβόμασταν· απ' έξω μάχες, από μέσα φόβοι. Αλλά ο Θεός, που παρηγορεί τους ταπεινούς, μας παρηγόρησε με την παρουσία του Τίτου.» «Έκρινα μέσα μου τούτο, να μην έρθω πάλι σε εσάς με λύπη. Διότι, εάν εγώ σας λυπώ, τότε ποιος είναι εκείνος που με ευφραίνει, παρά μόνον εκείνος που λυπείται από εμένα; Και έγραψα αυτό ακριβώς, ώστε ερχόμενος να μην έχω λύπη από εκείνους για τους οποίους έπρεπε να χαίρομαι.» Είναι ευάρεστο στον Θεό να χαρίζει τη βοήθειά Του, μέσα από την υπερβολική θλίψη, σε εκείνους που τον εκζητούν. Ασθενείς; Να έχεις θάρρος. Διότι όποιον αγαπά ο Κύριος, τον παιδαγωγεί. Είσαι φτωχός; Να ευφραίνεσαι, διότι θα ακολουθήσουν για εσένα τα αγαθά του Λαζάρου.