Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 2:5

ΛΟΥΚΑΣ. Τον πλησίαζαν δε όλοι οι τελώνες και οι αμαρτωλοί για να τον ακούν. Και οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι γόγγυζαν, λέγοντας ότι αυτός δέχεται αμαρτωλούς και συντρώγει με αυτούς. Τους είπε τότε αυτήν την παραβολή, λέγοντας: Ποιος από εσάς, έχοντας εκατό πρόβατα και χάνοντας ένα από αυτά, δεν αφήνει τα ενενήντα εννέα στην έρημο και δεν πηγαίνει προς το χαμένο, μέχρι να το βρει; και τα εξής. ΠΡΟΣ ΘΕΣΣ. Β΄. Εάν δε κάποιος δεν υπακούει στον λόγο μας μέσω της επιστολής, αυτόν να τον επισημαίνετε και να μη συναναστρέφεστε μαζί του, για να ντραπεί. Και να μην τον θεωρείτε ως εχθρό, αλλά να τον νουθετείτε ως αδελφό. ΠΡΟΣ ΚΟΡ. Β΄. Εάν δε κάποιος έχει προκαλέσει λύπη, δεν έχει λυπήσει εμένα, αλλά εν μέρει, για να μην επιβαρύνω όλους εσάς. Αρκετή είναι για έναν τέτοιο άνθρωπο αυτή η επιτίμηση που έγινε από τους περισσότερους· ώστε, αντίθετα, πρέπει εσείς μάλλον να τον συγχωρήσετε και να τον παρηγορήσετε, μήπως τυχόν καταποθεί ο άνθρωπος αυτός από την υπερβολική λύπη.

Διότι και αυτόν που είχε πορνεύσει, τον οποίο προηγουμένως επικροτούσαν και για τον οποίο υπερηφανεύονταν, τον απέκοψαν και τον αφόρισαν εντελώς. Και αυτό το δήλωσε λέγοντας: «Εάν δε κάποιος προκάλεσε λύπη, δεν λύπησε εμένα, αλλά εν μέρει, για να μην επιβαρύνω, όλους εσάς». Αρκετό είναι για έναν τέτοιο άνθρωπο το επιτίμιο αυτό, το οποίο επιβλήθηκε από τους περισσότερους.

Αν όμως κάποιος έχει προκαλέσει λύπη, δεν έχει λυπήσει εμένα. Αφού πρώτα τους επαίνεσε, ότι δηλαδή χαίρονται για τα ίδια πράγματα και λυπούνται για τα ίδια, τότε εισάγει τον λόγο σχετικά με αυτό, λέγοντας πρώτα ότι η δική μου χαρά είναι χαρά όλων σας. Αν λοιπόν η χαρά είναι χαρά όλων σας, πρέπει να χαρείτε μαζί μου και τώρα, όπως ακριβώς πονέσατε μαζί μου τότε. Διότι με αυτά για τα οποία λυπηθήκατε, με ευφράνατε· και με αυτά για τα οποία χαίρεστε τώρα, εφόσον βεβαίως χαρείτε, θα κάνετε το ίδιο. Και δεν είπε: Η δική μου λύπη είναι λύπη όλων σας· αλλά, αφού το θεμελίωσε αυτό στα άλλα, τώρα έθεσε μόνο εκείνο που χρειαζόταν, τη χαρά, λέγοντας ότι η δική μου χαρά είναι χαρά όλων σας. Έπειτα υπενθυμίζει και τα προηγούμενα λέγοντας: Αν όμως κάποιος έχει προκαλέσει λύπη, δεν έχει λυπήσει εμένα, αλλά εν μέρει, για να μην επιβαρύνω όλους σας.

Ε΄. Παρατήρησε όμως από την αρχή: «Εάν κάποιος προκάλεσε λύπη», λέει, «δεν λύπησε εμένα, αλλά εν μέρει, για να μην επιβαρύνω όλους σας»· έπειτα πάλι: «Αρκετό είναι για τον άνθρωπο αυτόν το επιτίμιο τούτο, το οποίο του επιβλήθηκε από τους περισσοτέρους». Αυτή είναι η απόφαση και η γνώμη του. Αλλά δεν σταμάτησε στην απόφαση, παρά τους καθιστά πάλι συμμέτοχους, λέγοντας: «Ώστε απεναντίας, είναι προτιμότερο εσείς να τον συγχωρήσετε και να τον παρηγορήσετε. Γι' αυτό σας παρακαλώ να επικυρώσετε την αγάπη σας προς αυτόν». Αφού πάλι κατέστησε το όλο ζήτημα δική τους υπόθεση, μεταβαίνει στη δική του εξουσία, λέγοντας: «Διότι γι' αυτό και σας έγραψα, για να γνωρίσω τη δοκιμή σας, εάν είστε σε όλα υπάκουοι».

Πρόσεξε δε και το ανεπαχθές της συμπεριφοράς του. Διότι, αφού είπε ότι «Και εσύ θα αποκοπείς, εάν δεν επιμείνεις στην πίστη, και αυτοί θα εγκεντριστούν, εάν δεν επιμείνουν στην απιστία», αφήνοντας κατά μέρος το πιο δυσάρεστο, αναπτύσσει το πιο ευχάριστο, και καταλήγει σε αυτό, υφαίνοντας μεγάλες ελπίδες για τους Ιουδαίους, εάν βέβαια το θελήσουν. Γι' αυτό και προσθέτει λέγοντας: «Διότι δεν θέλω να αγνοείτε, αδελφοί, αυτό το μυστήριο, για να μην είστε φρόνιμοι κατά τη δική σας κρίση»· ονομάζοντας εδώ «μυστήριο» το άγνωστο και απόρρητο, το οποίο εμπεριέχει μεγάλο θαύμα και μεγάλη παραδοξότητα· όπως ακριβώς λέει και αλλού: «Ιδού, σας λέγω ένα μυστήριο· δεν θα κοιμηθούμε όλοι, όλοι όμως θα αλλαχθούμε». Ποιο είναι, λοιπόν, το μυστήριο; Ότι η πώρωση συνέβη στον Ισραήλ κατά ένα μέρος. Εδώ πάλι πλήττει τον Ιουδαίο, ενώ φαίνεται ότι ταπεινώνει τον προερχόμενο από τα έθνη. Και αυτό που λέει έχει την εξής έννοια, όπως ακριβώς έλεγε και προηγουμένως, ότι δηλαδή η απιστία δεν είναι ολοκληρωτική, αλλά κατά ένα μέρος, όπως όταν λέει: «Εάν δε κάποιος προκάλεσε λύπη, δεν λύπησε εμένα, αλλά κατά ένα μέρος, για να μην επιβαρύνω όλους εσάς»· και, «Εάν πρώτα σας απολαύσω κατά ένα μέρος».

Δείχνει πολλή στοργή, εφόσον ο ίδιος πονάει πολύ περισσότερο από εκείνους που έχουν αμαρτήσει. «Αν όμως κάποιος έχει προκαλέσει λύπη, δεν έχει λυπήσει εμένα, αλλά εν μέρει, για να μην επιβαρύνω όλους εσάς.» Γνωρίζω, λέει, ότι λυπηθήκατε μαζί μου και αγανακτήσατε μαζί μου για εκείνον που πόρνευσε, και εν μέρει όλους σας λύπησε αυτό που συνέβη. Γι' αυτόν τον λόγο είπα «εν μέρει», όχι επειδή εσείς πονέσατε λιγότερο από εμένα, αλλά για να μην επιβαρύνω εκείνον που πόρνευσε. «Αρκετό είναι σε έναν τέτοιον άνθρωπο αυτό το επιτίμιο από τους περισσότερους.» Δεν λέει, «σε εκείνον που πόρνευσε», αλλά, «σε έναν τέτοιον», ελαφρύνοντας το βάρος. «Ώστε, αντίθετα, πρέπει μάλλον να τον συγχωρήσετε και να τον παρηγορήσετε, μήπως τυχόν καταποθεί από την υπερβολική λύπη ο άνθρωπος αυτός. Γι' αυτό σας παρακαλώ να επιβεβαιώσετε την αγάπη σας προς αυτόν· διότι γι' αυτόν τον σκοπό σας έγραψα, για να δοκιμάσω και να γνωρίσω αν είστε σε όλα υπάκουοι.» Όχι μόνο διατάσσει να λυθεί το επιτίμιο, αλλά και να του προσφέρουν παρηγοριά σε όλα. Και τους επαινεί, υπενθυμίζοντάς τους την προηγούμενη υπακοή τους και προβάλλοντάς την. «Σε όποιον δε συγχωρείτε κάτι, το συγχωρώ κι εγώ.» Δες πώς δίνει τη δεύτερη θέση στον εαυτό του, παρουσιάζοντας εκείνους να προηγούνται και τον εαυτό του να ακολουθεί· πράγμα που μπορεί κατεξοχήν να μαλακώσει ένα υπεροπτικό φρόνημα. «Διότι και εγώ ό,τι έχω συγχωρήσει, αν έχω συγχωρήσει κάτι, το έκανα για εσάς.» Για να μην τους κάνει όμως νωθρούς νομίζοντας ότι είναι οι ίδιοι κύριοι, τους πιέζει πάλι προς την υπακοή, λέγοντας: Διότι και αυτό ακριβώς το έκανα για χάρη σας. «Εν προσώπω Χριστού.»