Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 3:4

ΕΡΩΤΗΣΗ ΣΟΔ΄. Πώς γίνεται κανείς μωρός σε τούτον τον αιώνα; ΑΠΟΚΡΙΣΗ. Εάν φοβηθεί την κρίση του Θεού, ο οποίος λέει: «Αλίμονο σε εκείνους που είναι συνετοί κατά την κρίση τους και σοφοί κατά τη γνώμη τους»· και εάν μιμηθεί εκείνον που είπε: «Έγινα σαν κτήνος ενώπιόν σου»· και, αφού αποβάλει κάθε έπαρση περί της δικής του συνέσεως, δεν εγκρίνει προηγουμένως κανέναν από τους δικούς του λογισμούς ως αγαθό, ούτε καν διανοηθεί κάτι εξαρχής, προτού διαπαιδαγωγηθεί από την ίδια την εντολή του Κυρίου προς εκείνο που αρέσει στον Θεό, είτε με έργο, είτε με λόγο, είτε με σκέψη, σύμφωνα με τον Απόστολο που λέει: «Τέτοια δε πεποίθηση έχουμε μέσω του Χριστού προς τον Θεό· όχι ότι είμαστε ικανοί από μόνοι μας να σκεφτούμε κάτι ως προερχόμενο από τον εαυτό μας, αλλά η ικανότητά μας προέρχεται από τον Θεό, ο οποίος διδάσκει στον άνθρωπο γνώση, καθώς είναι γεγραμμένο».

Κεφάλαιο ΚΖ'. ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β'. Τέτοια δε πεποίθηση έχουμε μέσω του Χριστού προς τον Θεό, όχι ότι είμαστε ικανοί από τον εαυτό μας να σκεφθούμε κάτι ως προερχόμενο από εμάς τους ίδιους, αλλά η ικανότητά μας προέρχεται από τον Θεό, ο οποίος και μας κατέστησε ικανούς να γίνουμε διάκονοι της Καινής Διαθήκης.

ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΕΩΣ. Με τη χάρη του αγαθού Θεού, έχοντας κατανοήσει το πρόσταγμα της δικής σας ευλάβειας, το οποίο είναι άξιο της εν Χριστώ αγάπης προς τον Θεό, και με το οποίο ζητήσατε από εμάς έγγραφη ομολογία της ευσεβούς πίστεως, αρχικά, έχοντας συναίσθηση της δικής μου ταπεινότητας και αδυναμίας, δίσταζα να αποκριθώ. Όταν όμως θυμήθηκα τον Απόστολο που λέει: «Να ανέχεστε ο ένας τον άλλον με αγάπη»· και πάλι: «Διότι με την καρδιά πιστεύει κανείς για να δικαιωθεί, και με το στόμα ομολογεί για να σωθεί», δεν θεώρησα ακίνδυνο αφενός να σας αρνηθώ και αφετέρου να αποσιωπήσω τη σωτήρια ομολογία, έχοντας πεποίθηση προς τον Θεό διαμέσου του Χριστού, όπως είναι γραμμένο: «Όχι ότι είμαστε ικανοί από μόνοι μας να σκεφτούμε κάτι ως προερχόμενο από εμάς, αλλά η ικανότητά μας προέρχεται από τον Θεό, ο οποίος τότε μεν εκείνους, τώρα όμως και εμάς, και αυτό για χάρη σας, μας κατέστησε ικανούς να γίνουμε διάκονοι της Καινής Διαθήκης, όχι του γράμματος, αλλά του πνεύματος». Γνωρίζετε δε βεβαίως και εσείς οι ίδιοι ότι ίδιον γνώρισμα του πιστού διακόνου είναι αυτό: όσα του εμπιστεύθηκε ο αγαθός Δεσπότης για να τα οικονομήσει προς τους συνδούλους του, αυτά να τους τα διασώσει ανόθευτα και χωρίς καμία καπηλεία. Ώστε και εγώ είμαι οφειλέτης να σας παραθέσω αυτά που έμαθα από τη θεόπνευστη Γραφή, σύμφωνα με αυτό που είναι αρεστό στον Θεό, για το κοινό συμφέρον.

ΤΟΜΟΣ Β. ΛΟΓΟΣ Α. <Τέτοια δε πεποίθηση έχουμε μέσω του Χριστού προς τον Θεό κ.τ.λ.> Γνωρίζοντας ο Παύλος το αξίωμα της αποστολής, δεν το αποδίδει μάλλον σε ανθρώπινες δυνάμεις αλλά στον παντοδύναμο Θεό, ο οποίος το προσφέρει σε όσους είναι άξιοι να το λάβουν, μέσω του μεσίτη Χριστού. Γι' αυτό λέει ότι όλα τα αγαθά παρέχονται στους αγίους εν Χριστώ. Διότι πράγματι «κάθε τέλειο δώρημα είναι άνωθεν, από τον Πατέρα των φώτων». Εξάλλου, Εκείνος μέσω του οποίου υπάρχουν τα πάντα και στον οποίο υπάρχουν τα πάντα είναι ο Χριστός, ο οποίος από τη μια μεσιτεύει μεταξύ ημών και του Θεού λόγω της θείας οικονομίας, αλλά παράλληλα ενεργεί τα πάντα από τον Θεό και Πατέρα, καθόσον είναι η ίδια η σοφία και η δύναμή Του. Και ποια είναι η πεποίθηση μέσω του Χριστού προς τον Θεό, άκουσε τον να προσθέτει και να λέει: Όχι ότι από μόνοι μας είμαστε ικανοί να σκεφτούμε κάτι σαν να προέρχεται από εμάς. Διότι «κάθε σοφία προέρχεται από τον Κύριο», σύμφωνα με τα γραφόμενα. Αλλά η ικανότητά μας προέρχεται από τον Θεό, ο οποίος και μας κατέστησε ικανούς διακόνους της Καινής Διαθήκης, όχι του γράμματος, αλλά του Πνεύματος. Διότι το γράμμα σκοτώνει, ενώ το Πνεύμα ζωοποιεί. Και τι είναι το γράμμα;

Γι' αυτό ακριβώς, επειδή εξέφρασε κάτι μεγάλο, γρήγορα συγκρατεί τον εαυτό του, λέγοντας: «Τέτοια δε πεποίθηση έχουμε μέσω του Χριστού προς τον Θεό». Και πάλι αναθέτει τα πάντα στον Θεό· διότι, λέει, ο Χριστός είναι ο αίτιος αυτών για εμάς. «Όχι ότι είμαστε ικανοί από τον εαυτό μας να λογαριάσουμε κάτι, σαν να προέρχεται από εμάς». Πρόσεξε πάλι και μία άλλη διόρθωση. Διότι κατέχει σε υπερβολικό βαθμό κυρίως αυτή την αρετή, την ταπεινοφροσύνη εννοώ. Γι' αυτό, όταν πει κάτι σπουδαίο για τον εαυτό του, καταβάλλει κάθε προσπάθεια, ώστε να μετριάσει εντόνως αυτό που ειπώθηκε με κάθε τρόπο· πράγμα που κάνει και εδώ, λέγοντας: «Όχι ότι είμαστε ικανοί από τον εαυτό μας να λογαριάσουμε κάτι σαν να προέρχεται από εμάς». Δηλαδή: Δεν είπα το «έχουμε πεποίθηση» με την έννοια ότι το ένα μέρος είναι δικό μας και το άλλο του Θεού· αλλά το παν το αναθέτω και το αποδίδω σε Αυτόν. Διότι η ικανότητά μας προέρχεται από τον Θεό, ο οποίος και μας κατέστησε ικανούς διακόνους της Καινής Διαθήκης.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ΄. «Αρχίζουμε πάλι να συνιστούμε τους εαυτούς μας; Μήπως έχουμε ανάγκη, όπως μερικοί, από συστατικές επιστολές προς εσάς, ή συστατικές από εσάς; Η δική μας επιστολή είστε εσείς, η οποία είναι γραμμένη στις καρδιές μας, και την οποία γνωρίζουν και αναγινώσκουν όλοι οι άνθρωποι.» Αυτό το οποίο επρόκειτο να του αντιτεθεί από εκείνους, ότι δηλαδή «υπερηφανεύεσαι για τον εαυτό σου», αυτό το προλαβαίνει και το επιλύει ο ίδιος. Και αυτό που λέει είναι το εξής: Τόσο πολύ απέχουμε από το να έχουμε ανάγκη συστατικών επιστολών προς εσάς, ώστε έχουμε εσάς αντί για επιστολή. Λέει δηλαδή ότι, εάν χρειαζόταν να συστηθούμε σε άλλους, θα παρουσιάζαμε εσάς αντί για επιστολή. «Καθώς φανερώνεται ότι είστε επιστολή του Χριστού, η οποία διακονήθηκε από εσάς.» Εδώ δεν μαρτυρεί μόνο την αγάπη τους, αλλά και τα κατορθώματά τους. «Γραμμένη, όχι με μελάνι, αλλά με το Πνεύμα του ζώντος Θεού· όχι σε πλάκες λίθινες, αλλά σε σάρκινες πλάκες της καρδιάς.» Δηλαδή, την οποία όλοι γνωρίζουν· έτσι σας περιφέρουμε παντού και σας έχουμε στον νου μας. «Τέτοια δε πεποίθηση έχουμε μέσω του Χριστού προς τον Θεό.» Πάλι αναθέτει τα πάντα στον Θεό. Διότι για όλα αυτά, λέει, ο Χριστός είναι η αιτία σε εμάς. «Όχι ότι είμαστε ικανοί από τους εαυτούς μας να σκεφτούμε κάτι ως προερχόμενο από εμάς.» Δες πάλι άλλη μία διόρθωση. Και λέει: δεν είπα, «έχουμε πεποίθηση», με την έννοια ότι το ένα μέρος είναι δικό μας και το άλλο του Θεού· αλλά τα πάντα τα αναθέτει και τα αποδίδει σε Αυτόν. «