Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 4:12

Ότι δε αναφέρεται ειδικά σε αυτή τη νέκρωση και βεβαίως στη ζωή, προς το παρόν θα το επιβεβαιώσει το νόημα των προηγουμένων, το οποίο περιέχει διήγηση πειρασμών και πόνων, τους οποίους είναι ανάγκη να υπομένει όποιος θέλει να εκπληρώσει τον ένδοξο δρόμο της αποστολής. Αλλά εξίσου θα μας πείσει να σκεφτόμαστε έτσι, σχεδόν ερμηνεύοντας στους ίδιους αυτό ακριβώς που είπε. Διότι προσθέτει αμέσως τα εξής: «Διότι εμείς οι ζωντανοί παραδιδόμαστε συνεχώς στον θάνατο για χάρη του Ιησού κ.λπ.». Αποδεικνύει δε μέσω αυτών ότι και οι ίδιοι με χαρά θέλουν να υπομένουν τον θάνατο της σάρκας, εξαιτίας της ευσέβειας προς τον Χριστό. Διότι σκοπός τους δεν είναι να βλέπουν τα παρόντα, αλλά μάλλον να ατενίζουν από πριν τα μέλλοντα και τις αμοιβές των πόνων. Και δεν υπολογίζουν καθόλου τους ιδρώτες των αγώνων, αλλά μάλλον ευφραίνονται για τα άνωθεν αγαθά, διότι αναλογίζονται το μέγεθος της δωρεάς του Θεού. Διότι για αυτόν τον λόγο παραδίδονται στον θάνατο για τον Ιησού, ώστε και η ζωή του Ιησού να φανερωθεί στη θνητή σάρκα. Και ποια είναι η ζωή του Ιησού; Η αφθαρσία και ο αγιασμός, και η μεγάλη και υπερκόσμια δόξα. Διότι έτσι θα εμφανιστεί σε εμάς στον κατάλληλο καιρό, όταν κατέβει από πάνω και από τον ουρανό ως κριτής. Και θα μετασχηματίσει «το σώμα της ταπεινώσεώς μας, ώστε να γίνει σύμμορφο» με το σώμα της δόξας του, σύμφωνα με την ενέργεια της δύναμής του να υποτάξει σε αυτόν τα πάντα. Ώστε ο μεν θάνατος ενεργείται σε εμάς, η δε ζωή σε εσάς.

Αλλά και με άλλον τρόπο πρέπει να εκληφθεί αυτό. Πώς; Όπως αναφέρει αλλού: «Εάν πεθάναμε μαζί του, θα ζήσουμε και μαζί του». Διότι, όπως ακριβώς υπομένουμε τώρα τον θάνατό του, και επιλέγουμε, ενώ ζούμε, να πεθάνουμε για χάρη του, έτσι και αυτός θα επιλέξει να μας ζωογονήσει τότε, αφού θα έχουμε πεθάνει. Διότι, αν εμείς προχωρούμε από τη ζωή προς τον θάνατο, και αυτός θα μας οδηγήσει από τον θάνατο προς τη ζωή. Ώστε, ο θάνατος ενεργείται σε εμάς, η δε ζωή σε εσάς.

Διότι εκείνος μεν υπέφερε αμέτρητα δεινά, εμείς δε με τα δικά του παθήματα θεραπεύαμε τις ψυχές μας. Εκείνος πέθαινε, και εμείς ζωογονούμασταν. Άκουσέ τον να λέει: «Ώστε ο θάνατος ενεργείται σε εμάς, η δε ζωή σε εσάς». Διότι αυτός, το να ζει ο ίδιος με σωφροσύνη και δικαιοσύνη και το να γίνει θαυμάσιος και άριστος, το θεώρησε μικρό και μηδαμινό, αλλά διέτρεχε κάποιους άλλους δρόμους, μακρύτερους και σπουδαιότερους· και έσπευδε να απαλλάξει όλους τους ανθρώπους από την ασέβεια, και να τους κάνει παρόμοιους με τον εαυτό του, εξορίζοντας μεν την κακία από τις ψυχές, εισάγοντας δε στη θέση της κάθε φιλοσοφία και αρετή.

Τι σημαίνει όμως το «σε όλα»; Στους εχθρούς, στους φίλους, στα αναγκαία, στις ανάγκες των άλλων. «Καταβαλλόμαστε, αλλά δεν χανόμαστε. Πάντοτε.» Οι μεν δοκιμασίες συμβαίνουν, λέει, αλλά τα ολέθρια αποτελέσματα των δοκιμασιών δεν επέρχονται πλέον· και αυτό οφείλεται στη δύναμη και τη χάρη του Θεού. «Περιφέροντας στο σώμα μας τη νέκρωση του Κυρίου Ιησού, για να φανερωθεί στο σώμα μας και η ζωή του Ιησού.» Εννοεί τους καθημερινούς θανάτους, μέσω των οποίων αποδεικνυόταν και η ανάσταση. Διότι, εάν κάποιος δεν πιστεύει, λέει, ότι ο Ιησούς, αφού πέθανε, αναστήθηκε, βλέποντας εμάς να πεθαίνουμε και να ανασταινόμαστε κάθε μέρα, ας πιστέψει πλέον στην ανάσταση. «Διότι εμείς που ζούμε παραδινόμαστε διαρκώς σε θάνατο για χάρη του Ιησού Χριστού, για να φανερωθεί και η ζωή του Ιησού στη θνητή μας σάρκα.» Γι' αυτό παραδινόμαστε, λέει, για να φανερωθεί η δύναμη της ζωής Του, επειδή Εκείνος δεν επιτρέπει να νικηθεί η ανθρώπινη σάρκα, παρότι υποφέρει τόσα πολλά από την καταιγίδα των δεινών. «Ώστε ο μεν θάνατος ενεργείται σε εμάς, η δε ζωή σε εσάς.» Δεν μιλάει πλέον για τον θάνατο του Ιησού, αλλά για δοκιμασίες και για άνεση. Διότι εμείς μεν βρισκόμαστε μέσα σε κινδύνους και δοκιμασίες, λέει· εσείς όμως βρίσκεστε σε ασφάλεια, καρπωνόμενοι τη ζωή που προκύπτει από αυτούς τους κινδύνους, και τα μεν επικίνδυνα τα υπομένουμε εμείς, ενώ τα αγαθά τα απολαμβάνετε εσείς. «

Αυτό ακριβώς μαθαίνοντας από την εμπειρία των παθημάτων ο Παύλος, ο οποίος έγινε διάκονος της προφητικής χάριτος του Χριστού προς τα έθνη εν καινότητι πνεύματος και όχι εν παλαιότητι γράμματος, η μεγάλη σάλπιγγα της αλήθειας, λέει: «Έχουμε τον θησαυρό αυτόν σε πήλινα σκεύη», ονομάζοντας θησαυρό τον λόγο της χάριτος, και πήλινο σκεύος το παθητό τούτο σώμα, ή τη νομιζόμενη απλοϊκότητα του προφορικού λόγου, η οποία νίκησε όλη τη σοφία του κόσμου ή η οποία χώρεσε, κατά το μέτρο του εφικτού, την εντελώς αχώρητη στον κόσμο σοφία του Θεού, και η οποία γέμισε όλη την οικουμένη με το φως της αληθινής επίγνωσης που προέρχεται από αυτήν, «ώστε», όπως λέει, «η υπερβολή της δυνάμεως να είναι του Θεού και να μην προέρχεται από εμάς· σε καθετί θλιβόμαστε αλλά δεν φτάνουμε σε αδιέξοδο, βρισκόμαστε σε απορία αλλά δεν απελπιζόμαστε, διωκόμαστε αλλά δεν εγκαταλειπόμαστε, καταβαλλόμαστε αλλά δεν χανόμαστε, πάντοτε περιφέροντας στο σώμα τη νέκρωση του Ιησού, ώστε να φανερωθεί και η ζωή του Ιησού στο σώμα μας· διότι εμείς που ζούμε παραδιδόμαστε συνεχώς στον θάνατο για χάρη του Ιησού, ώστε να φανερωθεί και η ζωή του Ιησού στη θνητή μας σάρκα· ώστε ο θάνατος να ενεργεί σε εμάς, η δε ζωή σε εσάς».