Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 4:14

Έχοντας δε το ίδιο πνεύμα της πίστεως, σύμφωνα με το γεγραμμένο: «Πίστεψα, γι' αυτό ελάλησα»· και εμείς πιστεύουμε, γι' αυτό και λαλούμε· διότι εκείνος που ανέστησε τον Κύριο Ιησού, θα αναστήσει και εμάς διά του Ιησού. Μας υπενθύμισε έναν ψαλμό που περιέχει πολλή πνευματική σοφία, και ο οποίος είναι ιδιαίτερα ικανός να μας ενισχύει στους κινδύνους. Διότι αυτόν τον λόγο τον πρόφερε εκείνος ο δίκαιος ενώ βρισκόταν σε μεγάλους κινδύνους, από τους οποίους δεν υπήρχε άλλος τρόπος να διασωθεί, παρά μόνο διά της βοηθείας του Θεού.

Τι πιστεύουμε, πες μου; Ότι Εκείνος που ανέστησε τον Ιησού, θα αναστήσει και εμάς, και θα μας παρουσιάσει μαζί με εσάς. Διότι τα πάντα γίνονται για εσάς, ώστε η χάρις, αφού πλεονάσει, να κάνει την ευχαριστία να περισσεύσει μέσω των περισσοτέρων προς δόξαν του Θεού. Πάλι τους γεμίζει με υψηλό φρόνημα, για να μην χρωστούν ευγνωμοσύνη σε ανθρώπους, στους ψευδαποστόλους εννοώ. Διότι το παν ανήκει στον Θεό, ο οποίος θέλει να δωρίσει τη χάρη σε πολλούς, ώστε αυτή να φανεί μεγαλύτερη. Για εσάς, λοιπόν, υπάρχει η ανάσταση και όλα τα άλλα. Διότι δεν τα έκανε αυτά μόνο για χάρη ενός, αλλά για όλους. Γι' αυτό και δεν αποκάμνουμε· αλλά, ακόμη και αν ο εξωτερικός μας άνθρωπος φθείρεται, ο εσωτερικός ανακαινίζεται ημέρα με την ημέρα. Πώς φθείρεται; Μαστιγούμενος, διωκόμενος, υπομένοντας αμέτρητα δεινά. Αλλά ο εσωτερικός ανακαινίζεται ημέρα με την ημέρα. Πώς ανακαινίζεται; Με την πίστη, με την ελπίδα, με την προθυμία. Επομένως, πρέπει να αντιμετωπίζουμε με θάρρος τα δεινά.

Ποια πίστη, λοιπόν, υπονοεί εδώ; Είναι ολοφάνερο ότι εννοεί την πίστη της γνώσεως· και αυτό το δηλώνουν τα όσα ακολουθούν. Διότι πιστεύουμε, λέει, γι' αυτό και ομιλούμε. Τι πιστεύουμε; Ότι αυτός που ανέστησε τον Ιησού, θα αναστήσει και εμάς διά της δυνάμεως. Αλλά γιατί την ονομάζει Πνεύμα πίστεως και την κατατάσσει στην τάξη των χαρισμάτων; Διότι, εάν η πίστη είναι χάρισμα και αποτελεί μόνο δωρεά του Πνεύματος, και όχι δικό μας κατόρθωμα, ούτε οι απιστούντες θα τιμωρηθούν ούτε οι πιστεύοντες θα επαινεθούν.

ΛΟΓΟΣ ΜΔ΄. Περί κατανύξεως και υπομονής και επιθυμίας των μελλόντων αγαθών· και περί της δευτέρας παρουσίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Σας παρακαλώ, αδελφοί, να μην κρίνετε την πρόνοια του Θεού μόνο από τα παρόντα, αλλά και από τα μέλλοντα. Διότι τα μεν παρόντα είναι αγώνας και σκάμματα και στάδιο, ενώ τα μέλλοντα, έπαθλα και στεφάνια και βραβεία. Όπως ακριβώς, λοιπόν, ο αθλητής πρέπει να αγωνίζεται μέσα στο σκάμμα και στον ιδρώτα και στη σκόνη και στην πολλή ζέστη και στους κόπους και στις ταλαιπωρίες, έτσι και ο δίκαιος πρέπει εδώ να υπομένει πολλά και να τα αντέχει όλα με γενναιότητα, εάν πρόκειται να λάβει τους λαμπρούς στεφάνους εκεί. Γι' αυτό και ο Παύλος διαρκώς φέρνει σε εμάς τον λόγο περί της αναστάσεως, όπως ακριβώς τον ακούσατε να φωνάζει και να λέει: Διότι πιστεύουμε ότι Εκείνος που ανέστησε τον Κύριο, θα αναστήσει και εμάς διά του Ιησού και θα μας παραστήσει μαζί σας. Γι' αυτό δεν αποκάμνουμε, λέει, έχοντας ως μέγιστη παρηγοριά στους αγώνες την ελπίδα των μελλόντων. Και δεν τους είπε: «Γι' αυτό να μην αποκάμνετε», αλλά τι; «Γι' αυτό δεν αποκάμνουμε», δείχνοντας ότι και ο ίδιος βρίσκεται διαρκώς μέσα στους αγώνες. Αλλά, κι αν ακόμη ο εξωτερικός μας άνθρωπος φθείρεται, εντούτοις ο εσωτερικός ανακαινίζεται ημέρα με την ημέρα. Πώς ανακαινίζεται;

γ'. Επειδή, λοιπόν, ήταν τόσο μεγάλη η δυσκολία για εκείνους που αγωνίζονταν τότε, για να παρηγορήσει τον κόπο τους, κινούσε συνεχώς τον λόγο περί αναστάσεως. Και δεν προτρέπει ούτε ενισχύει τους αθλητές μόνο με αυτό, αλλά και με τη διήγηση των δικών του παθών. Γι' αυτό, πριν προχωρήσει στους λόγους περί αναστάσεως, διηγείται τα δικά του πάθη, λέγοντας τα εξής: «Σε όλα θλιβόμαστε, αλλά δεν οδηγούμαστε σε αδιέξοδο· βρισκόμαστε σε απορία, αλλά δεν απελπιζόμαστε· διωκόμαστε, αλλά δεν εγκαταλειπόμαστε· καταβαλλόμαστε, αλλά δεν χανόμαστε»· με αυτά φανερώνει τους καθημερινούς θανάτους, ότι δηλαδή περιφέρονταν σαν έμψυχοι νεκροί, παραδιδόμενοι καθημερινά στον θάνατο. Όταν, λοιπόν, εξέθεσε αυτά που επιφέρονταν εναντίον τους, τότε κινεί τον λόγο περί της αναστάσεως: «Διότι πιστεύουμε», λέει, «ότι εκείνος που ανέστησε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, θα αναστήσει και εμάς δια του Ιησού, και θα μας παραστήσει μαζί με εσάς». Γι' αυτό δεν αποκάμνουμε, έχοντας ως μέγιστη παρηγοριά στους αγώνες την ελπίδα των μελλόντων. Και δεν τους είπε: «Γι' αυτό μην αποκάμνετε», αλλά τι; «Γι' αυτό δεν αποκάμνουμε», δείχνοντας ότι και ο ίδιος βρισκόταν διαρκώς μέσα στους αγώνες.

Και δεν είπε: «Γι' αυτό δεν αποθαρρύνομαι», αλλά, «Γι' αυτό δεν αποθαρρυνόμαστε», επιθυμώντας να τους ανορθώσει μέσα από τους επαίνους. «Αλλά και αν ο εξωτερικός μας άνθρωπος φθείρεται, εντούτοις ο εσωτερικός ανακαινίζεται μέρα με τη μέρα». Παρατήρησε την αποστολική σύνεση. Τους ενθάρρυνε με αφορμή όσα υπέφεραν, λέγοντας ότι «σε όλα θλιβόμαστε, αλλά δεν οδηγούμαστε σε αδιέξοδο»· τους ενθάρρυνε με την ανάσταση του Ιησού, λέγοντας: «Εκείνος που ανέστησε τον Ιησού, θα αναστήσει και εμάς».

Η δε φράση «το ίδιο Πνεύμα» υποδηλώνει συμμαχία, δηλαδή από την ίδια δημιουργία, από την οποία σώθηκε εκείνος, σωζόμαστε και εμείς. «Γνωρίζοντας ότι αυτός που ανέστησε τον Κύριο Ιησού, θα αναστήσει και εμάς δια του Ιησού, και θα μας παρουσιάσει μαζί μας».

«Διότι τα πάντα γίνονται για εσάς, ώστε η χάρη, αφού πλεονάσει μέσω των περισσοτέρων, να κάνει να περισσεύσει η ευχαριστία προς δόξαν του Θεού. Γι' αυτό δεν αποθαρρυνόμαστε· αλλά, και αν ο εξωτερικός μας άνθρωπος φθείρεται, ο εσωτερικός ανακαινίζεται μέρα με τη μέρα». Αφού είπε ότι «και εμείς πιστεύουμε, γι' αυτό και μιλάμε», προσθέτει στη συνέχεια το τι πιστεύουμε: «Ότι εκείνος που ανέστησε τον Ιησού, θα αναστήσει και εμάς δια του Ιησού». Πάλι, λοιπόν, τους γεμίζει με υψηλό φρόνημα, ώστε να μην οφείλουν χάρη σε ανθρώπους, δηλαδή στους ψευδαποστόλους. «Διότι η προσωρινή και ελαφριά θλίψη μας κατεργάζεται για εμάς, από υπερβολή σε υπερβολή, ένα αιώνιο βάρος δόξας». Δες πόσο ελάφρυνε το βάρος των κινδύνων, αφαιρώντας και από τον χρόνο και από το μέγεθός τους. Διότι τη χαρακτηρίζει προσωρινή, λέει, και ελαφριά, και ταυτόχρονα κάνει την εξής αντιπαραβολή: το προσωρινό προς το αιώνιο, το ελαφρύ προς το βαρύ, τη θλίψη προς τη δόξα.