Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 5:1

Ο ίδιος γέροντας, ενώ ήταν ακόμη άρρωστος, παρακάλεσε τον ίδιο μεγάλο Γέροντα να προσευχηθεί υπέρ αυτού, ώστε να τύχει της βοήθειας του Θεού. Απόκριση του Βαρσανουφίου: Εφόσον έχεις τον Θεό, μη φοβάσαι, αλλά «ρίξε όλη σου τη μέριμνα σε Αυτόν», και Εκείνος θα φροντίσει για σένα. Δεν γνωρίζεις ότι «εάν η επίγεια κατοικία του σώματός μας καταλυθεί, έχουμε οικοδομή από τον Θεό, κατοικία αχειροποίητη, αιώνια στους ουρανούς;» Πίστεψε χωρίς δισταγμό και ο Θεός θα σε βοηθήσει, διότι είναι ελεήμων. Σε Αυτόν ανήκει η δόξα. Προσεύχεστε για τη δική μου ασθένεια χάριν της αγάπης.

Προς τους πολυαγαπημένους και ευλαβέστατους αδελφούς συμπρεσβυτέρους Ακάκιο, Αέτιο, Παύλο και Σιλουανό, και στους διακόνους Σιλουίνο και Λούκιο, και στους λοιπούς αδελφούς μοναχούς, ο επίσκοπος Βασίλειος. Εγώ, όταν άκουσα για εκείνον τον βαρύ διωγμό που ξέσπασε εναντίον σας, και ότι αμέσως μετά το Πάσχα, εκείνοι που νήστευσαν για να επιδοθούν σε φιλονικίες και μάχες επιτέθηκαν στα κελιά σας και παρέδωσαν στη φωτιά τους κόπους σας, ετοιμάζοντας μεν για εσάς την αχειροποίητη κατοικία στους ουρανούς, θησαυρίζοντας δε για τους εαυτούς τους το πυρ, το οποίο χρησιμοποίησαν για να σας βλάψουν, αναστέναξα για το συμβάν. Όχι επειδή πόνεσα για εσάς, αδελφοί, μη γένοιτο, αλλά για εκείνους που καταποντίστηκαν τόσο πολύ από την κακία, ώστε να φτάσουν την πονηριά τους μέχρι αυτό το ακραίο σημείο.

Αυτός, λοιπόν, που σκέφτεται άριστα, προπάντων θα φροντίσει την ψυχή του, και θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να τη διαφυλάξει καθαρή και γνήσια. Για τη σάρκα όμως, είτε λιώνει από την πείνα, είτε παλεύει με το ψύχος και τον καύσωνα, είτε βασανίζεται από ασθένειες, είτε υφίσταται κάποια βιαιοπραγία από άλλους, ελάχιστα θα ενδιαφερθεί, επαναλαμβάνοντας τα λόγια του Παύλου σε κάθε δυσκολία και αναφωνώντας: «Ακόμη και αν ο εξωτερικός μας άνθρωπος φθείρεται, ο εσωτερικός ανακαινίζεται μέρα με τη μέρα». Και ούτε, βλέποντας να προβάλλουν κίνδυνοι για τη ζωή του, θα δείξει να φοβάται, αλλά θα λέει στον εαυτό του με θάρρος: «Γνωρίζουμε ότι, εάν η επίγεια οικία μας, το σκήνωμα αυτό, καταλυθεί, έχουμε οικοδομή από τον Θεό, οικία αχειροποίητη, αιώνια στους ουρανούς».

Και με άλλον τρόπο, βέβαια, μπορείς να προσεγγίσεις τα όσα ειπώθηκαν: επειδή κήρυτταν τον Ιησού σε Ιουδαίους και Έλληνες, υπέμειναν δεινούς και αφόρητους διωγμούς, και το σώμα τους φθειρόταν από τους κόπους γι' αυτόν τον σκοπό. Όμως, όσο μεγαλύτερος ήταν ο πόνος, τόσο, νομίζω, θα ακολουθούσε εύλογα και πλουσιότερη η ανταπόδοση της χάριτος. <«Διότι η τωρινή ελαφριά θλίψη μας κατεργάζεται για εμάς σε υπερβολικό και ύψιστο βαθμό ένα αιώνιο βάρος δόξας, εφόσον εμείς δεν προσηλώνουμε το βλέμμα μας στα ορατά, αλλά στα αόρατα· διότι τα ορατά είναι πρόσκαιρα, ενώ τα αόρατα αιώνια.»> Ενισχύει τον νου εκείνων που επιθυμούν να αγωνιστούν, παρουσιάζοντας από τη μία ως ευτελείς τους αγώνες, και εξυψώνοντας από την άλλη τα στεφάνια των νικητών, και αποδίδοντας την ελαφρότητα στις θλίψεις, και το βάρος στη δόξα· διότι η επίθεση των δεινών σε αυτόν τον βίο είναι μετρημένη εξαιτίας του πρόσκαιρου χαρακτήρα τους, ακόμη κι αν συμβαίνει σε υπερβολικό βαθμό. Λέει, λοιπόν, ότι θα καταλήξει σε αιώνιο βάρος δόξας, επειδή τα αγαθά του μέλλοντος αιώνος ξεπερνούν κάθε λόγο. Γι' αυτό δεν πρέπει να προσηλώνουμε το βλέμμα μας στα πρόσκαιρα ορατά, αλλά στα αιώνια αόρατα. <«Διότι γνωρίζουμε ότι αν η επίγεια κατοικία του σκηνώματός μας καταλυθεί κ.λπ.»> Ως «επίγεια κατοικία του σκηνώματος», ονομάζει περιφραστικά το ίδιο το σκήνωμα, δηλαδή το σώμα· διότι έχει γραφτεί στο βιβλίο του Ιώβ: «Εκείνους δε που κατοικούν σε πήλινες οικίες, από τον ίδιο πηλό από τον οποίο είμαστε και εμείς πλασμένοι».

Και σε εμάς έχει ειπωθεί «πρέπει να πειθαρχούμε στον Θεό μάλλον παρά στους ανθρώπους» και «μη φοβάστε αυτούς που θανατώνουν το σώμα, αλλά δεν μπορούν να θανατώσουν την ψυχή», «και να γνωρίζετε ότι, εάν η επίγεια κατοικία του σκηνώματός μας καταλυθεί, έχουμε οικοδομή από τον Θεό, οικία αχειροποίητη, αιώνια στους ουρανούς», και ότι «όταν εκδημούμε από το σώμα, ενδημούμε κοντά στον Κύριο», ο οποίος έχει υποσχεθεί σε όλους όσοι έχουν ελπίσει σε αυτόν ότι θα αναπαυθούν στους κόλπους του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, και ότι θα διάγουν τον απέραντο αιώνα σε μακάρια ζωή μαζί με τους άλλους θεοφιλείς προφήτες και δικαίους των Εβραίων.

Άκουσε, λοιπόν, τα όσα υψηλά φιλοσοφούνται από τον θείο Ιεζεκιήλ περί της συναρμογής των οστών και των νεύρων, και όσα μετά από αυτόν διατυπώνονται από τον θείο Παύλο περί του επίγειου σκηνώματος και της αχειροποίητης οικίας, εκ των οποίων το μεν πρόκειται να καταλυθεί, ενώ η δεύτερη φυλάσσεται στους ουρανούς· ο οποίος, μάλιστα, διακηρύσσει ότι η εκδημία από το σώμα αποτελεί ενδημία κοντά στον Κύριο, ενώ οδύρεται για τη ζωή μαζί με αυτό θεωρώντας την ως εκδημία, και γι' αυτόν τον λόγο ποθεί και σπεύδει προς την ανάλυση.

Τον χώρο δε μέσα στον βράχο, τον οποίο ο λόγος ονομάζει οπή, ο θείος Απόστολος τον ερμήνευσε πολύ ορθά με τα δικά του λόγια, λέγοντας ότι μία ουράνια αχειροποίητη κατοικία φυλάσσεται μέσω της ελπίδας για εκείνους που διέλυσαν την επίγεια σκηνή.

Το σώμα, λοιπόν, που έχει καθαρθεί πρέπει να αγαπάται, όχι η σκωρία που αποβάλλεται. Διότι είναι αληθές αυτό που λέει η θεία φωνή: «Εάν η επίγεια κατοικία του σκηνώματός μας καταλυθεί, τότε θα βρούμε οικοδομή που δημιουργήθηκε από τον Θεό, κατοικία αχειροποίητη και αιώνια στους ουρανούς», άξια να γίνει κατοικητήριο του Θεού εν Πνεύματι. Και ας μην επιχειρήσει κανείς να μου περιγράψει χαρακτήρα, σχήμα και είδος εκείνης της αχειροποίητης κατοικίας, κατ' ομοιότητα των μορφών που μας φανερώνονται τώρα και οι οποίες μας διακρίνουν τον έναν από τον άλλον με τα ιδιαίτερα γνωρίσματά τους. Διότι, εφόσον δεν μας έχει κηρυχθεί από τα θεία λόγια μόνο η ανάσταση, αλλά η θεία Γραφή εγγυάται ότι πρέπει και να μεταβληθούν εκείνοι που θα έχουν ανακαινισθεί διά της αναστάσεως, είναι απόλυτη ανάγκη να παραμένει εντελώς κρυφό και άγνωστο το σε τι ακριβώς θα μεταμορφωθούμε, επειδή κανένα υπόδειγμα όσων ελπίζουμε δεν μπορεί να παρατηρηθεί στον παρόντα βίο. Διότι τώρα, καθετί το παχύ και στερεό έχει εκ φύσεως την τάση προς τα κάτω, τότε όμως η μεταποίηση του σώματος θα τείνει προς τα άνω, καθώς λέει ο Λόγος ότι, μετά την αλλαγή της φύσεως σε όλους όσοι θα έχουν επανέλθει στη ζωή διά της αναστάσεως, «θα αρπαγούμε μέσα σε νεφέλες για να συναντήσουμε τον Κύριο στον αέρα, και έτσι θα είμαστε πάντοτε μαζί με τον Κύριο».

ΟΜΙΛΙΑ Ιʹ. Διότι γνωρίζουμε ότι, εάν η επίγεια οικία του σκηνώματός μας καταλυθεί, έχουμε οικοδομή από τον Θεό, οικία αχειροποίητη, αιώνια στους ουρανούς. Αʹ. Πάλι διεγείρει την προθυμία τους εξαιτίας των πολλών πειρασμών που επέρχονται σε αυτούς. Διότι ήταν φυσικό, εξαιτίας της απουσίας του, να έχουν καταστεί πιο αδύναμοι σε αυτόν τον αγώνα. Τι λέει λοιπόν; Δεν πρέπει να εκπλησσόμαστε που κακοπαθούμε, ούτε να ταραζόμαστε· διότι αποκομίζουμε από αυτό πολλά κέρδη. Και τα προηγούμενα τα ανέφερε, όπως για παράδειγμα, ότι περιφέρουμε τη νέκρωση του Ιησού και παρέχουμε τη μέγιστη απόδειξη της δυνάμεώς Του. Για να φανεί, λέει, ότι η υπερβολή της δυνάμεως ανήκει στον Θεό· και έτσι προσφέρουμε σαφές τεκμήριο της αναστάσεως· για να φανερωθεί, λέει, η ζωή του Ιησού στη θνητή μας σάρκα. Επειδή δε μετά από αυτά είπε, ότι και ο εσωτερικός μας άνθρωπος γίνεται κατ' αυτόν τον τρόπο καλύτερος: Διότι, εάν και ο εξωτερικός μας άνθρωπος φθείρεται, λέει, εντούτοις ο εσωτερικός ανακαινίζεται μέρα με τη μέρα. Δείχνοντας πάλι, πόσο χρήσιμο είναι το να μαστιγώνεται και να διώκεται κανείς, προσθέτει λέγοντας, ότι όταν αυτό συμβεί ολοκληρωτικά, τότε θα αναβλαστήσουν μύρια αγαθά για όσους υπέμειναν αυτά τα δεινά.

βʹ. Επειδή, λοιπόν, είναι τόσο μεγάλη η πρόνοιά Του για τα μικρά και τα ελάχιστα, και τόσο μεγάλη για τα πολλά, εναποθέτοντας τα πάντα στη θεία πρόνοια, ας κατευθύνουμε τον λόγο στο ρητό του Παύλου που αναγνώστηκε σήμερα. Ποιο είναι όμως αυτό το ρητό; «Διότι γνωρίζουμε», λέει, «ότι εάν η επίγεια κατοικία του σκήνους μας καταλυθεί...» Μάλλον όμως, ας προχωρήσουμε υψηλότερα, στην ίδια την αρχή του νοήματος. Διότι, όπως ακριβώς κάποιοι που αναζητούν μια πηγή και βλέπουν ένα βρεγμένο μέρος, δεν σκάβουν μόνο εκεί, αλλά, οδηγούμενοι από την ίδια την υγρασία και τη φλέβα του νερού, προχωρούν βαθύτερα, μέχρι να φτάσουν στη ρίζα και την αρχή των ναμάτων· έτσι ακριβώς ας πράξουμε και εμείς. Έχοντας βρει μια πνευματική πηγή που αναβλύζει από τη σοφία του Παύλου, ας ανεβούμε προς την ίδια τη ρίζα του νοήματος, καθοδηγούμενοι σαν από κάποια φλέβα αυτού του ρητού. Ποια είναι, λοιπόν, η αρχή και η ρίζα; «Έχοντας δε το ίδιο πνεύμα της πίστεως, σύμφωνα με το γεγραμμένο: Πίστεψα, γι' αυτό μίλησα· έτσι και εμείς πιστεύουμε, γι' αυτό και μιλάμε».

βʹ. Γι' αυτόν τον λόγο και ο Παύλος μάς κάνει συνεχώς λόγο για την ανάσταση, όπως ακριβώς τον ακούσατε και σήμερα να διακηρύσσει και να λέει: Διότι γνωρίζουμε ότι, εάν η επίγεια οικία του σκηνώματός μας καταστραφεί, έχουμε οικία από τον Θεό, αχειροποίητη, αιώνια στους ουρανούς. Καλύτερα όμως ας ανατρέξουμε πιο πάνω, και ας δούμε από πού εισήλθε στο θέμα της αναστάσεως. Διότι δεν επαναλαμβάνει αυτή τη διδασκαλία απλώς, ούτε τυχαία· αλλά επειδή επιθυμεί ταυτόχρονα και να διδάξει τα μελλοντικά, και να ενισχύσει τους αθλητές της ευσέβειας. Διότι τώρα, βέβαια, χάρη στην εύνοια του Θεού, απολαμβάνουμε πολλή ειρήνη· επειδή και οι βασιλείς ζουν με ευσέβεια, και οι άρχοντες έχουν επιγνώσει την αλήθεια, και οι λαοί και οι πόλεις και τα έθνη, έχοντας απαλλαγεί από την πλάνη, προσκυνούν όλοι τον Χριστό. Τότε όμως, στην αρχή του κηρύγματος, όταν μόλις καταβάλλονταν οι σπόροι της ευσέβειας, ο πόλεμος ήταν σφοδρός και πολύμορφος και ποικίλος.

Διότι, όπως ακριβώς δεν είναι δυνατόν να πιάσει κανείς τη σκιά, έτσι συμβαίνει και με τα βιοτικά πράγματα· αλλά άλλα μεν καταλύονται με τον θάνατο, άλλα δε, ακόμη και πριν από τον θάνατο, παρασύρονται ορμητικότερα από κάθε χείμαρρο. Τα μελλοντικά όμως δεν είναι τέτοια· διότι δεν γνωρίζουν μεταβολή, δεν δέχονται τροπή, δεν γνωρίζουν γηρατειά, δεν υφίστανται καμία αλλοίωση, αλλά ακμάζουν στο διηνεκές και παραμένουν στην ίδια ευπρέπεια. Ώστε, εάν πρέπει να ονομάσουμε κάποια πράγματα αφανή, άδηλα και αναξιόπιστα, αυτά πρέπει να πούμε ότι είναι τα παρόντα πράγματα, τα οποία δεν παραμένουν σε αυτούς που τα κατέχουν, αλλά αλλάζουν κυρίους, και κάθε ημέρα μεταπηδούν από τον έναν στον άλλον, και πάλι από εκείνον σε άλλον. Όλα αυτά λοιπόν αφού μας τα φανέρωσε ο Παύλος, και για τον λόγο αυτόν ονόμασε τα μεν παρόντα πρόσκαιρα, τα δε μελλοντικά αιώνια, ξεκινά τον λόγο περί της αναστάσεως, λέγοντας τα εξής: Διότι γνωρίζουμε ότι, εάν καταλυθεί η επίγεια οικία του σκήνους μας, έχουμε οικία από τον Θεό, αχειροποίητη, αιώνια στους ουρανούς.

Γι' αυτό τον λόγο εξάλλου ονομάζουμε τα σώματα των απελθόντων «σκηνώματα». Και πρόσεξε πόσο εύστοχα χρησιμοποιεί τη λέξη. Δεν είπε, «Καταστράφηκε και εξαφανίστηκε», αλλά, «Καταλύθηκε», δείχνοντας ότι καταλύεται, για να αναστηθεί πιο φαιδρό και πιο λαμπρό. Έπειτα, όπως ακριβώς έκανε σύγκριση μεταξύ των κόπων και των επάθλων, με κριτήριο την ποιότητα, τον χρόνο και την ποσότητα, έτσι ακριβώς κάνει και εδώ, αποκαλώντας το σώμα που πέφτει «σκήνος» και αυτό που ανασταίνεται «οικία»· και όχι απλώς οικία, αλλά αιώνια· και όχι απλώς αιώνια, αλλά επουράνια, αποδεικνύοντας την υπεροχή της και από τον χρόνο και από τον τόπο. Διότι αυτή μεν είναι επίγεια, ενώ εκείνη επουράνια· αυτή είναι πρόσκαιρη, ενώ εκείνη αιώνια. Και τώρα βέβαια έχουμε ανάγκη και από σώμα και από οικήματα εξαιτίας της αδυναμίας της σάρκας· τότε όμως το ίδιο το σώμα θα είναι και οίκημα, μη έχοντας ανάγκη από στέγη, ούτε από κάποιου είδους σκεπάσματα, αφού αντί για όλα αυτά θα του αρκεί η αφθαρσία.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ε΄. «Διότι γνωρίζουμε ότι, εάν η επίγεια οικία μας, η οποία είναι σαν σκηνή, καταλυθεί, έχουμε οικοδομή από τον Θεό, οικία αχειροποίητη, αιώνια στους ουρανούς». Δεν πρέπει, λέει, να ταραζόμαστε εάν κακοπαθούμε. Διότι και από αυτό αποκομίζουμε πολλά οφέλη. Πρόσεξε δε πώς αποδεικνύει την υπεροχή των μελλοντικών σε σχέση με τα παρόντα.

Είπε δε ο Ιωάσαφ προς αυτόν: «Επειδή η εν σαρκί ζωή δεν θεωρείται από εσένα ως το μέτρο της ζωής, ούτε και αυτόν τον θάνατο, τον οποίο υφίστανται όλοι, πρέπει να τον θεωρείς θάνατο». Ο δε γέροντας αποκρίθηκε: «Αναμφίλεκτα έτσι φρονώ και περί αυτών, χωρίς καθόλου να τρέμω αυτόν εδώ τον πρόσκαιρο θάνατο, ούτε καν να τον αποκαλώ θάνατο, εφόσον με βρει να βαδίζω την οδό των εντολών του Θεού, αλλά μάλλον διάβαση από τον θάνατο προς τη ζωή, την ανώτερη και τελειότερη και κρυμμένη εν Χριστώ, την οποία επιθυμώντας να επιτύχουν οι άγιοι, δυσφορούσαν πολύ με την παρούσα ζωή. Γι' αυτό λέει ο Απόστολος: "Γνωρίζουμε ότι, εάν η επίγεια σκηνή της κατοικίας μας καταλυθεί, έχουμε οικοδομή από τον Θεό, οικία αχειροποίητη, αιώνια, στους ουρανούς· διότι πράγματι σε αυτήν στενάζουμε, επιποθώντας να ενδυθούμε το εξ ουρανού οικητήριό μας, εφόσον βεβαίως και όταν ενδυθούμε δεν θα βρεθούμε γυμνοί· επειδή, όσοι βρισκόμαστε σε τούτο το σκήνωμα, στενάζουμε πιεζόμενοι, καθώς δεν θέλουμε να απεκδυθούμε, αλλά να επενδυθούμε, ώστε το θνητό να καταποθεί από τη ζωή". Και πάλι: "Ταλαίπωρος άνθρωπος εγώ, ποιος θα με λυτρώσει από το σώμα αυτού του θανάτου;". Και ξανά: "Επιθυμώ να αναχωρήσω και να είμαι μαζί με τον Χριστό". Ο δε Προφήτης λέει: "Πότε θα έλθω και θα εμφανιστώ ενώπιον του προσώπου του Θεού;"».

Και παρόλο που τα άκουσαν όλα αυτά, λέει, ούτε τα γνώρισαν ούτε κατανόησαν τη δύναμη των όσων ειπώθηκαν, αλλά πορεύονται ακόμη μέσα στο σκοτάδι· γι' αυτό και ο Θεός των θεών θα διακρίνει θεούς και θα αποχωρίσει τέτοιους θεούς από τους πνευματικούς θεούς, όπως ειπώθηκε προηγουμένως. Εκείνους δε, στους οποίους ο Χριστός είπε ότι θα εμφανιστεί και θα παραμείνει μαζί με τον Πατέρα μέσω της τήρησης των εντολών, ποιος είναι ικανός να περιγράψει γι' αυτούς με πόση δόξα αξιώθηκαν από τον Θεό, πόση δύναμη έλαβαν ενάντια στα πάθη και τους δαίμονες, πόσης τιμής, ανθρώπινης και θείας, και πρόσκαιρης και αιώνιας, έχουν γίνει μέτοχοι; Με λόγια κανείς δεν μπορεί να τα παραστήσει αυτά, παρά μόνο αν λυθούν τα εσωτερικά φτερά, παρά μόνο αν καταλυθεί η επίγεια σκηνή της κατοικίας μας, παρά μόνο αν φανερωθεί η αχειροποίητη, εκείνη η αιώνια οικία που βρίσκεται στους ουρανούς, σύμφωνα με τον θείο Παύλο, παρά μόνο αν δει κανείς το βασίλειο της ευπρέπειας και το διάδημα του κάλλους να δίδεται από το χέρι του Κυρίου· με λόγια κανείς δεν μπορεί να τα παραστήσει αυτά.

Διότι ούτε ο άρτος παρασκευάζεται χωρίς μύλο, τόπο, χρόνο και πυρ, και ο άρτος δεν είναι ούτε γίνεται τίποτε από αυτά. Το ίδιο ισχύει και σε μυριάδες άλλες περιπτώσεις. Ότι το χωρίο: «Διότι γνωρίζουμε ότι, εάν η επίγεια οικία του σκηνώματός μας καταλυθεί» και τα εξής, το προβάλλουν οι ωριγενιστές προς αναίρεση της αναστάσεως των σωμάτων, αποκαλώντας σκήνωμα το σώμα και αχειροποίητη οικία στους ουρανούς τα πνευματικά ενδύματα κατά την αντίληψή τους.

Γι' αυτό λέει ο άγιος Μεθόδιος, ότι η επίγεια οικία πρέπει να εκληφθεί καταχρηστικώς ως η εδώ βραχύβια ζωή, και όχι ως αυτό το σκήνωμα. Διότι, εάν νομίζετε ότι αυτός θεωρεί ως καταλυόμενη επίγεια οικία το σώμα, πείτε μου τι είναι το σκήνωμα, του οποίου η οικία καταλύεται; Διότι άλλο είναι το σκήνωμα, άλλο η οικία του σκηνώματος, και άλλο εμείς, στους οποίους ανήκει το σκήνωμα. «Διότι εάν η επίγεια οικία μας, λέει, του σκηνώματος καταλυθεί», σαν να δηλώνει ότι εμείς είμαστε οι ψυχές, σκήνωμα είναι το σώμα, και οικία του σκηνώματος μεταφορικά είναι η κατά την παρούσα ζωή απόλαυση της σάρκας. Εάν λοιπόν αυτή ακριβώς η τωρινή ζωή του σώματος καταλυθεί σαν οικία, θα έχουμε την αχειροποίητη στους ουρανούς.

Διότι ο μακάριος απόστολος Παύλος, αναφερόμενος σε αυτόν τον επουράνιο θησαυρό, δηλαδή τη χάρη του Πνεύματος, και φανερώνοντας το υπερβολικό μέγεθος των θλίψεων, ενώ παράλληλα υποδεικνύει τι οφείλει να ζητά ο καθένας από αυτή τη ζωή και τι οφείλει να αποκτήσει, λέει: «Διότι γνωρίζουμε ότι, εάν η επίγεια σκηνή της κατοικίας μας καταλυθεί, έχουμε οικοδομή από τον Θεό, οικία αχειροποίητη, αιώνια στους ουρανούς».

Διότι ο μακάριος απόστολος Παύλος, ομιλώντας περί αυτού του επουράνιου θησαυρού (δηλαδή της χάριτος του Πνεύματος) και φανερώνοντας την υπερβολή των θλίψεων, συγχρόνως δε υποδεικνύοντας τι οφείλει ο καθένας να επιζητεί από αυτήν τη ζωή και τι οφείλει να αποκτήσει, έλεγε: «διότι γνωρίζουμε ότι, εάν η επίγεια οικία της σκηνής μας καταλυθεί, έχουμε οικοδομή από τον Θεό, οικία αχειροποίητη, αιώνια στους ουρανούς».