Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 5:6

Άκουσε, λοιπόν, τα όσα υψηλά φιλοσοφούνται από τον θείο Ιεζεκιήλ περί της συναρμογής των οστών και των νεύρων, και όσα μετά από αυτόν διατυπώνονται από τον θείο Παύλο περί του επίγειου σκηνώματος και της αχειροποίητης οικίας, εκ των οποίων το μεν πρόκειται να καταλυθεί, ενώ η δεύτερη φυλάσσεται στους ουρανούς· ο οποίος, μάλιστα, διακηρύσσει ότι η εκδημία από το σώμα αποτελεί ενδημία κοντά στον Κύριο, ενώ οδύρεται για τη ζωή μαζί με αυτό θεωρώντας την ως εκδημία, και γι' αυτόν τον λόγο ποθεί και σπεύδει προς την ανάλυση.

Διότι και τότε για αυτόν τον σκοπό μάς έπλασε, και τώρα για αυτό μας προετοίμασε διά του βαπτίσματος, και για αυτό μας έδωσε διόλου μικρό εχέγγυο, το Πνεύμα το Άγιο. Και συνεχώς το ονομάζει αρραβώνα, επειδή θέλει να Τον παρουσιάσει ως οφειλέτη των πάντων, και να καταστήσει εξ αυτού τον λόγο πιο αξιόπιστο σε όσους έχουν πιο υλική σκέψη. «Έχοντας λοιπόν πάντοτε θάρρος, και γνωρίζοντας». Το «έχοντας θάρρος», αναφέρεται στους διωγμούς, στις επιβουλές, στους συνεχείς θανάτους· σαν να έλεγε: Σε καταδιώκει κάποιος και σε κατατρέχει και σε εξοντώνει; Μην καταβάλλεσαι· τα πάντα γίνονται για χάρη σου· μη φοβάσαι, αλλά να έχεις θάρρος. Διότι αυτό για το οποίο στενάζεις και πονάς, το ότι δηλαδή είσαι υπόδουλος στη φθορά, αυτό ακριβώς το απομακρύνει πλέον από τη μέση, και σε απαλλάσσει ταχύτερα από αυτήν τη δουλεία. Γι' αυτό και λέει: «Έχοντας λοιπόν πάντοτε θάρρος», όχι μόνο στις ανέσεις, αλλά και στις θλίψεις, «και γνωρίζοντας ότι, όσο κατοικούμε στο σώμα, βρισκόμαστε μακριά από τον Κύριο· διότι πορευόμαστε διά της πίστεως, και όχι διά της οράσεως· έχουμε δε θάρρος και προτιμούμε να αναχωρήσουμε από το σώμα, και να βρεθούμε κοντά στον Κύριο». Το μεγαλύτερο από όλα το τοποθέτησε στο τέλος· διότι το να είναι κανείς μαζί με τον Χριστό, είναι ανώτερο από το να λάβει την αφθαρσία.

Αυτό δε που λέει είναι το εξής: Δεν σβήνει τη ζωή μας εκείνος που μας πολεμά και μας θανατώνει· μη φοβάσαι· να έχεις θάρρος όταν κατακόβεσαι. Διότι όχι μόνο σε απαλλάσσει από τη φθορά και το βάρος, αλλά και σε παραπέμπει ταχέως στον Κύριο. Γι' αυτό ούτε είπε: «Ενώ βρισκόμαστε στο σώμα», σαν να βρισκόμαστε σε ξένη και αλλότρια χώρα. «Γνωρίζοντας, λοιπόν, ότι όσο ενδημούμε στο σώμα, εκδημούμε από τον Κύριο· έχουμε θάρρος και προτιμούμε να εκδημήσουμε από το σώμα και να ενδημήσουμε κοντά στον Κύριο».

Έπειτα, για να μην πει κανείς, ακούγοντας ότι εκδημούμε από τον Κύριο: «Τι είναι αυτά που λες; Αποξενωνόμαστε λοιπόν από Αυτόν όντας εδώ;», πρόλαβε να το διορθώσει αυτό λέγοντας: «Διότι πορευόμαστε μέσω της πίστεως και όχι μέσω της οράσεως»· και εδώ μεν Τον γνωρίζουμε, αλλά όχι τόσο καθαρά. Το ίδιο λέει εξάλλου και αλλού: «Σαν μέσα από καθρέφτη» και «με τρόπο αινιγματικό».

Απλός είναι ο τρόπος ζωής εκείνου που δεν αναζητεί τα σαρκικά, είναι άκακος, άδολος, και δεν σκέφτεται τίποτα το κακό, τίποτα το πικρό. Γιατί όμως ονομάζει την πρώτη και την έβδομη ημέρα κατεξοχήν άγιες λέγοντας: «Η πρώτη ημέρα θα ονομαστεί άγια, και η έβδομη ημέρα θα είναι για εσάς κλητή άγια»; Διότι η μεν πρώτη ημέρα φανερώνει την αρχή, κατά την οποία αγιαζόμαστε υποδεχόμενοι το Άγιο Πνεύμα, η δε έβδομη σημαίνει το τέλος, όταν πλέον, αφού αναχωρήσουμε από το σώμα, βρισκόμαστε μαζί με τον Χριστό και κατοικούμε κοντά στον Κύριο, εγκαταλείποντας την επίγεια αποδημία, έχοντας μεταστεί ολοκληρωτικά προς την αγιότητα· διότι, όπως λέει, «όσο κατοικούμε στο σώμα, βρισκόμαστε μακριά από τον Κύριο».

Γι' αυτό λέει: «Εκείνος δε που μας προετοίμασε». «Και ο οποίος μας έδωσε τον αρραβώνα του Πνεύματος». Το ονομάζει συνεχώς αρραβώνα, θέλοντας να δείξει τον εαυτό του οφειλέτη του παντός. «Έχοντας, λοιπόν, πάντοτε θάρρος και γνωρίζοντας ότι, όσο κατοικούμε στο σώμα, βρισκόμαστε μακριά από τον Κύριο».