Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 5:9

Όταν, λοιπόν, δεις έναν άνδρα που έχει αφήσει πίσω του την πρόοδο της ηλικιακής του ανάπτυξης, έχει ήδη σταθεροποιηθεί στους λογισμούς του και δεν φέρει κανένα ίχνος της νεότητας, δεν θα θεωρήσεις ότι τα παρελθόντα έχουν πεθάνει μέσα του; Επίσης, ο ηλικιωμένος, έχοντας μεταρμοστεί σε άλλη μορφή και ψυχική διάθεση, είναι προφανώς διαφορετικός σε σχέση με τους προηγούμενους. Ώστε και η ζωή των ανθρώπων είναι φυσικό να ολοκληρώνεται μέσα από πολλούς θανάτους, όχι μόνο μέσω των ηλικιακών μεταβάσεων, αλλά και μέσω των πτώσεων των ψυχών στην αμαρτία. Όπου, όμως, δεν υπάρχει αλλοίωση ούτε του σώματος ούτε της ψυχής (διότι δεν υπάρχει ούτε παρεκτροπή του λογισμού ούτε μεταβολή της γνώμης, καθώς καμία περίσταση δεν αφαιρεί τη σταθερότητα και την αταραξία των λογισμών), εκείνη είναι η χώρα των όντως ζώντων, οι οποίοι παραμένουν πάντοτε όμοιοι με τον εαυτό τους. Σε αυτήν τη χώρα προπαντός υπόσχεται ο Προφήτης ότι θα ευαρεστήσει τον Θεό των όλων, εφόσον δεν πρόκειται να εμποδιστεί από κανέναν εξωτερικό παράγοντα ως προς τον σκοπό της αληθινής και ισότιμης με αυτή των αγγέλων δουλείας. Διότι φιλοτιμούμαστε, λέγει, είτε ενδημούμε στο σώμα είτε εκδημούμε από το σώμα, να είμαστε ευάρεστοι σε Αυτόν.

Κεφάλαιο 66. Ότι κανένας από εκείνους που θέλουν να σωθούν δεν πρέπει να προσέχει τα σφάλματα των άλλων, αλλά να προσέχει τον εαυτό του. Διότι είναι γραμμένο: γι' αυτό και φιλοτιμούμαστε, είτε ενδημούμε είτε εκδημούμε, να είμαστε ευάρεστοι σε Αυτόν. Επειδή όλοι μας πρέπει να παρουσιαστούμε φανερά μπροστά στο βήμα του Χριστού, για να λάβει ο καθένας την ανταπόδοση για όσα έπραξε μέσω του σώματος, ανάλογα με τα έργα του, είτε αγαθά είτε πονηρά.

«Έχουμε λοιπόν θάρρος και προτιμούμε». Ω, πού οδήγησε τον λόγο; Σε υπερβολική επιθυμία του θανάτου, αποδεικνύοντας το δυσάρεστο ως ευχάριστο και το ευχάριστο ως δυσάρεστο· διότι η λέξη «προτιμούμε», λέγει, σημαίνει «επιθυμούμε». Τι επιθυμούμε; «Να εκδημήσουμε από το σώμα και να ενδημήσουμε κοντά στον Κύριο». Και αυτό το κάνει πάντοτε, όπως έδειξα και προηγουμένως, αναστρέφοντας στο αντίθετο τα επιχειρήματα όσων του φέρνουν αντιρρήσεις. «Γι’ αυτό και φιλοτιμούμαστε, είτε ενδημώντας είτε εκδημώντας, να είμαστε σε αυτόν ευάρεστοι». Διότι το ζητούμενο είναι αυτό, λέγει, είτε βρισκόμαστε εκεί είτε εδώ, να ζούμε σύμφωνα με το θέλημά του· διότι αυτό είναι το πρωταρχικό. Ώστε από τώρα κιόλας κατέχεις τη βασιλεία χωρίς δοκιμασία. Διότι, για να μην αρχίσουν πάλι, έχοντας φτάσει σε τόσο μεγάλη επιθυμία, να αδημονούν για την καθυστέρηση της εκεί άφιξής τους, από εδώ κιόλας τους δίδει το αποκορύφωμα των αγαθών. Και τι είναι αυτό; Το να είναι ευάρεστοι.

«Γι' αυτό και φιλοτιμούμαστε, είτε ενδημούμε είτε εκδημούμε.» Το μεγαλύτερο από όλα το έθεσε στο τέλος. Διότι από το να λάβει κανείς άφθαρτη κατοικία, το να είναι μαζί με τον Χριστό είναι καλύτερο. Αυτό δε που λέει είναι το εξής: δεν σβήνει τη ζωή μας εκείνος που μας καταδιώκει και μας θανατώνει. Διότι όχι μόνο σε απαλλάσσει από τη φθορά και το βάρος, αλλά και σε στέλνει γρήγορα στον Θεό. Πρόσεξε δε πώς απέκρυψε τα λυπηρά και τη λέξη του θανάτου και της τελευτής, και στη θέση τους έβαλε τα σφόδρα ποθητά, ονομάζοντάς τα ενδημία κοντά στον Κύριο, και όσα φαίνονται γλυκά, αφήνοντας κατά μέρος τα της παρούσας ζωής, τα ονόμασε με λέξεις λυπηρές, αποκαλώντας την εδώ ζωή εκδημία (απουσία) από τον Κύριο. Αυτό το έλεγε, ώστε κανείς ούτε να προσκολλάται στα παρόντα, αλλά να τα θεωρεί και βάρος, ούτε όταν πρόκειται να πεθάνει να λυπάται, αλλά να χαίρεται επειδή αναχωρεί προς μεγαλύτερα αγαθά. Έπειτα, για να μην πει κάποιος, ακούγοντας ότι εκδημούμε από τον Κύριο: «Τι είναι αυτά που λες; Αποξενωνόμαστε λοιπόν (από Εκείνον) ευρισκόμενοι εδώ;», προδιόρθωσε αυτό το ενδεχόμενο, λέγοντας: «Διότι περπατούμε μέσω της πίστεως και όχι μέσω της οράσεως». Σαν να έλεγε: Και εδώ βέβαια δικοί Του είμαστε, αλλά όχι τόσο ξεκάθαρα. Και αυτό είναι που έλεγε αλλού: «Μέσα από καθρέφτη και αινιγματικά». «Να είμαστε ευάρεστοι σε Αυτόν». Διότι το ζητούμενο είναι αυτό, λέει: είτε βρισκόμαστε εκεί είτε εδώ, να ζούμε σύμφωνα με το θέλημά Του, και, για να μην πέσουν σε λύπη φτάνοντας σε τόση μεγάλη επιθυμία για την καθυστέρηση της εκδημίας, από εδώ ήδη τους δίνει το αποκορύφωμα των αγαθών.