Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 7:12

Όχι μόνο με το να μην τολμήσετε· διότι αυτό ήταν ολοφάνερο· αλλά και με το να μην επιδοκιμάσετε. Επειδή, δηλαδή, στην προηγούμενη Επιστολή έλεγε: «Και εσείς είστε γεμάτοι έπαρση», εδώ λέει: «Απαλλάξατε τον εαυτό σας και από αυτή την υποψία, όχι μόνο με το να μην επαινέσετε, αλλά και με το να επιτιμήσετε και να αγανακτήσετε». Άρα, και αν σας έγραψα, δεν το έκανα εξαιτίας εκείνου που αδίκησε, ούτε εξαιτίας εκείνου που αδικήθηκε. Διότι, για να μην πουν: «Γιατί, λοιπόν, μας επιπλήττεις, αφού ήμασταν αθώοι ως προς αυτό το ζήτημα;», αντιμετωπίζοντας αυτό και πρωτύτερα, και προλαμβάνοντάς το, έλεγε αυτά που έλεγε, όπως: «Δεν μετανιώνω, έστω και αν είχα μετανιώσει». Διότι τόσο πολύ απέχω από το να μετανιώνω τώρα για όσα έγραψα τότε, λέει, ώστε περισσότερο είχα μετανιώσει τότε παρά τώρα, που αποδείξατε τους εαυτούς σας.

Είδες πάλι τη σφοδρότητα και τη μαχητικότητά του, πώς ανέστρεψε τον λόγο στο αντίθετο; Διότι, από τα γεγονότα για τα οποία νόμιζαν ότι αυτός είχε εκτεθεί, ότι δηλαδή τους επέπληξε άδικα, εξαιτίας της προόδου τους, από αυτά ακριβώς αποδεικνύει ότι δικαίως εκφράζεται με παρρησία. Διότι δεν αποφεύγει πλέον να συγχωρεί άφοβα, όταν είναι θεμιτό να το πράξει. Επειδή αυτός που έλεγε τέτοια πιο πάνω, ότι «όποιος συνάπτεται με την πόρνη είναι ένα σώμα», και, «παραδώστε έναν τέτοιον άνθρωπο στον Σατανά για τον όλεθρο της σάρκας», και, «κάθε αμάρτημα που θα πράξει ο άνθρωπος, βρίσκεται έξω από το σώμα», και όσα παρόμοια, πώς εδώ λέει: «Όχι εξαιτίας εκείνου που αδίκησε, ούτε εξαιτίας εκείνου που αδικήθηκε»; Δεν αντιφάσκει με τον εαυτό του, αλλά είναι απολύτως συνεπής. Πώς είναι συνεπής με τον εαυτό του;

Διότι επιδίωκε διακαώς να δείξει την αγάπη που έτρεφε για αυτούς. Επομένως, δεν αναιρεί το ενδιαφέρον του για εκείνον, αλλά αποδεικνύει και την αγάπη του για αυτούς, όπως ακριβώς είπα, και το ότι τον συγκλόνισε ένας μεγαλύτερος φόβος για ολόκληρη την Εκκλησία. Διότι φοβόταν μήπως το κακό εξαπλωθεί περισσότερο και, προχωρώντας, καταλάβει ολόκληρη την Εκκλησία. Γι' αυτό και έλεγε: «Μικρή ζύμη όλο το φύραμα ζυμώνει». Αλλά αυτό μεν ίσχυε τότε· τώρα όμως, επειδή διόρθωσαν τα πράγματα, δεν το θέτει πλέον με αυτόν τον τρόπο, αλλά διαφορετικά. Και, ενώ υπονοεί το ίδιο πράγμα, χειρίζεται τον λόγο πιο γλυκά, λέγοντας: «Για να φανερωθεί προς εσάς η σπουδή μας για εσάς», δηλαδή, «Για να γνωρίσετε πόσο σας αγαπώ». Και αυτό είναι μεν ταυτόσημο με το προηγούμενο, αλλά επειδή διατυπώθηκε διαφορετικά, φάνηκε να προσδίδει μια διαφορετική εντύπωση. Διότι, για να βεβαιωθείς ότι πρόκειται για το ίδιο, ανέπτυξε το νόημά του και δεν θα δεις καμία απολύτως διαφορά.

Ομιλία ΙΣΤ΄. Γι' αυτό παρηγορηθήκαμε με την παρηγοριά σας· και ακόμη περισσότερο χαρήκαμε με τη χαρά του Τίτου, διότι το πνεύμα του έχει αναπαυθεί από όλους εσάς. α΄. Πρόσεξε πάλι πώς εξυψώνει τα εγκώμιά τους και αποδεικνύει την αγάπη του. Διότι, αφού είπε ότι «Χάρηκα που τόσο πολύ ενήργησε η επιστολή και που τόσο πολύ ωφεληθήκατε»· «Διότι χαίρω», λέγει, «όχι επειδή λυπηθήκατε, αλλά επειδή λυπηθήκατε προς μετάνοια»· και αφού έδειξε την αγάπη του· διότι λέγει: «Αν και σας έγραψα, δεν το έκανα για χάρη εκείνου που αδίκησε, ούτε για χάρη εκείνου που αδικήθηκε, αλλά για να φανερωθεί απέναντί σας η φροντίδα μας για εσάς»· αναφέρει πάλι άλλο ένα σημείο της καλής τους διαθέσεως, το οποίο τους αποφέρει μεγάλο έπαινο και αποδεικνύει τη γνησιότητα της αγάπης τους: «Διότι, μαζί με την παρηγοριά σας», λέγει, «χαρήκαμε ακόμη περισσότερο με τη χαρά του Τίτου».

Διότι δείξατε τέτοια διόρθωση, ώστε, ακόμη κι αν έτυχε να σας επιπλήξω πολύ σφοδρά, τόσο που να καταδικάσω και τον εαυτό μου, τώρα να επαινώ τον εαυτό μου από το αποτέλεσμα. «Διότι λυπηθήκατε κατά Θεόν, ώστε σε τίποτα να μη ζημιωθείτε από εμάς. Διότι η κατά Θεόν λύπη προκαλεί μετάνοια που οδηγεί σε σωτηρία για την οποία κανείς δεν μετανιώνει· ενώ η λύπη του κόσμου προκαλεί θάνατο. Διότι, ιδού, αυτό ακριβώς, το ότι λυπηθήκατε κατά Θεόν, πόση προθυμία σας προκάλεσε;» Είπε την αιτία, για την οποία πλέον ο ίδιος δεν λυπάται. Διότι το μεν λυπηρό είναι σύντομο, λέει, το δε ωφέλιμο είναι παντοτινό. «Αλλά και απολογία.» Προς εμένα. «Αλλά και αγανάκτηση.» Προς εκείνον που είχε αμαρτήσει. «Αλλά και φόβο.» Διότι τόση προθυμία και τόσο ταχύτατη διόρθωση ήταν γνώρισμα εκείνων που φοβήθηκαν πολύ. «Αλλά και επιπόθηση (έντονη επιθυμία).» Την προς εμένα. «Αλλά και ζήλο.» Τον υπέρ του Θεού. «Αλλά και εκδίκηση (απονομή δικαιοσύνης).» Διότι εκδικήσατε, λέει, τους νόμους του Θεού που υβρίστηκαν. «Σε όλα αποδείξατε ότι οι εαυτοί σας είναι αγνοί σε αυτό το ζήτημα.» Όχι μόνο με το να μην επικοινωνείτε μαζί του· διότι αυτό ήταν φανερό, αλλά και με το να μη συμμερίζεστε την πράξη του. Επειδή, δηλαδή, στην προηγούμενη Επιστολή αυτό ακριβώς τους κατηγορούσε, λέγοντας: «Και εσείς είστε γεμάτοι έπαρση»· εδώ λέει: Και εσείς απαλλάξατε τους εαυτούς σας από την υποψία. «Όχι εξαιτίας εκείνου που αδίκησε, ούτε εξαιτίας εκείνου που αδικήθηκε, αλλά για να φανερωθεί η προθυμία μας για εσάς, ανάμεσά σας, ενώπιον του Θεού.»