Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 7:15

Έπειτα, για να μη φανεί ότι κολακεύει, αναφέρει παντού τις αιτίες της φιλίας, ώστε, όπως ακριβώς είπα, και να αποφύγει την κολακεία, και να τους προτρέψει περισσότερο, αποδίδοντας τον έπαινο σε αυτούς και καταδεικνύοντας ότι εκείνοι του ενέπνευσαν την αρχή και την αφορμή μιας τόσο μεγάλης αγάπης. Διότι, αφού είπε ότι «τα σπλάγχνα του στρέφονται με περισσή αγάπη προς εσάς», πρόσθεσε: «καθώς θυμάται την υπακοή όλων σας».

Αυτό δε αποδεικνύει ότι και ο Τίτος είναι ευγνώμων προς τους ευεργέτες του, εφόσον επέστρεψε έχοντάς τους όλους μέσα στην ψυχή του, και τους μνημονεύει συνεχώς, και τους έχει διαρκώς στο στόμα και στη διάνοιά του. Και πάλι, τιμά τους Κορινθίους σε μεγαλύτερο βαθμό, επειδή τον κέρδισαν κατ' αυτόν τον τρόπο προτού τον κατευοδώσουν. Έπειτα, αναφέρει και την υπακοή τους, ενισχύοντας την προθυμία τους· γι' αυτό και προσθέτει τα εξής: «Πώς τον δεχθήκατε με φόβο και τρόμο». Όχι μόνο με αγάπη, αλλά και με αυξημένη τιμή. Είδες πώς μαρτυρεί σε αυτούς διπλή αρετή, ότι δηλαδή τον αγαπούσαν ως πατέρα και τον σέβονταν ως άρχοντα, χωρίς ούτε εξαιτίας του φόβου να αμαυρώνουν την αγάπη, ούτε εξαιτίας της αγάπης να χαλαρώνουν τον φόβο;

Και ποιος είναι αυτός ο αδελφός; Μερικοί μεν ισχυρίζονται πως είναι ο Λουκάς· και το λένε αυτό εξαιτίας της ιστορίας που έγραψε· άλλοι δε ισχυρίζονται πως είναι ο Βαρνάβας· διότι και το άγραφο κήρυγμα το ονομάζει ευαγγέλιο. Και για ποιον λόγο δεν αναφέρει τα ονόματά τους, ενώ τον Τίτο και τον κάνει γνωστό ονομαστικά, και τον αναφέρει εξαιτίας της συνεργασίας του στο Ευαγγέλιο (εφόσον ήταν τόσο χρήσιμος, ώστε εξαιτίας της απουσίας του ούτε ο Παύλος δεν μπόρεσε να επιτελέσει κάτι μεγάλο και σπουδαίο: «Επειδή δεν βρήκα τον Τίτο τον αδελφό μου, δεν βρήκε ανάπαυση το πνεύμα μου»)· και εξαιτίας της αγάπης του προς αυτούς («Διότι τα σπλάχνα του», λέει, «είναι στραμμένα σε εσάς με περίσσια αγάπη»)· και εξαιτίας του ζήλου του για το έργο («Διότι», λέει, «αναχώρησε με δική του πρωτοβουλία»)· αυτούς όμως ούτε τους συνιστά με τον ίδιο τρόπο, ούτε τους αναφέρει ονομαστικά; Τι μπορεί, λοιπόν, να πει κανείς; Ίσως δεν τους γνώριζαν· γι' αυτό δεν επεκτείνεται στα εγκώμια, επειδή δεν είχαν αποκτήσει ακόμη προσωπική πείρα από αυτούς, αλλά λέει μόνο τόσα, όσα αρκούσαν για τη σύστασή τους και για την αποφυγή της πονηρής υποψίας. Όμως ας δούμε από πού εγκωμιάζει και αυτόν τον ίδιο. Από πού, λοιπόν, τον εγκωμιάζει; Πρώτον, επαινώντας τον από το κήρυγμα, όχι μόνο επειδή κήρυττε, αλλά επειδή κήρυττε όπως έπρεπε, και με τον αρμόζοντα ζήλο. Διότι δεν είπε ότι κηρύττει και ευαγγελίζεται, αλλά ότι: «Ο έπαινός του βρίσκεται στο ευαγγέλιο».

«Γι' αυτόν τον λόγο έχουμε παρηγορηθεί, επειδή με την παρηγορία σας χαρήκαμε ακόμη πιο πολύ για τη χαρά του Τίτου, διότι το πνεύμα του έχει αναπαυθεί από όλους εσάς. Διότι, αν σε κάτι έχω καυχηθεί σε αυτόν για εσάς, δεν ντροπιάστηκα, αλλά, όπως σας μίλησα για όλα με αλήθεια, έτσι και η καύχησή μας προς τον Τίτο αποδείχθηκε αληθινή, και η βαθιά του αγάπη περισσεύει προς εσάς, καθώς αναμιμνήσκεται την υπακοή όλων σας, το πώς τον δεχθήκατε με φόβο και τρόμο. Χαίρομαι που σε όλα μπορώ να έχω εμπιστοσύνη σε εσάς». Για να μην πουν: «Γιατί μας επιπλήττεις, εάν είμαστε αθώοι ως προς το ζήτημα;», λέει: «Γι' αυτό σας έγραψα έτσι, για να γνωρίσετε πόσο σας αγαπώ».