Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 7:16

Αυτό έλεγε και προηγουμένως, δηλαδή ότι «η κατά Θεόν λύπη σας, πόση προθυμία κατεργάστηκε σε εσάς, αλλά και φόβο, αλλά και επιπόθηση; Χαίρω, λοιπόν, διότι σε κάθε περίσταση έχω εμπιστοσύνη σε εσάς». Βλέπεις ότι εξαιτίας τους χαίρεται περισσότερο; Διότι πουθενά δεν ντροπιάσατε τον διδάσκαλο, λέει, ούτε φανήκατε ανάξιοι της μαρτυρίας μου. Επομένως, δεν χαιρόταν τόσο για τον Τίτο, επειδή απόλαυσε τέτοια τιμή, όσο για εκείνους, επειδή επέδειξαν τόση καλή διάθεση. Διότι, για να μη θεωρηθεί ότι χαίρεται περισσότερο εξαιτίας εκείνου, δες πώς και εδώ παραθέτει την αιτία. Όπως ακριβώς, λοιπόν, είπε παραπάνω: «Ότι, εάν έχω καυχηθεί σε αυτόν για εσάς, δεν ντροπιάστηκα»· έτσι και εδώ αναφέρει: «Ότι σε κάθε περίσταση έχω εμπιστοσύνη σε εσάς». Ακόμη και αν χρειαστεί να σας επιπλήξω, δεν φοβάμαι μήπως αποκοπείτε· ακόμη και αν χρειαστεί να καυχηθώ, δεν φοβάμαι μήπως διαψευστώ· ακόμη και αν χρειαστεί να σας επαινέσω ως πειθήνιους, είτε ως ανθρώπους γεμάτους αγάπη, είτε ως ανθρώπους που έχουν ζήλο, έχω απόλυτη εμπιστοσύνη σε εσάς.

Διότι θέλει να μιλήσει περί ελεημοσύνης· γι' αυτό και εκ των προτέρων είπε: «Χαίρω διότι σε όλα έχω απόλυτη εμπιστοσύνη σε εσάς», με σκοπό, μέσα από όσα είχαν ήδη κατορθώσει, να τους καταστήσει πιο πρόθυμους και σε αυτό το έργο. Και δεν είπε ευθέως: «Δώστε, λοιπόν, ελεημοσύνη»· αλλά παρατήρησε τη σύνεσή του, πώς από μακριά και από ψηλά προετοιμάζει το έδαφος του λόγου: «Σας κάνω γνωστή», λέγει, «τη χάρη του Θεού που έχει δοθεί στις Εκκλησίες της Μακεδονίας». Διότι, για να μην υπερηφανεύονται, ονομάζει την πράξη χάρη, και διηγούμενος τα έργα των άλλων, με τα εγκώμια προς τους άλλους καθιστά αυτούς περισσότερο προθύμους. Και συνθέτει δύο επαίνους για τους Μακεδόνες, ή μάλλον τρεις: και ότι υπομένουν γενναία τους πειρασμούς, και ότι γνωρίζουν να ελεούν, και ότι, μολονότι ήταν φτωχοί, επέδειξαν αφθονία στην ελεημοσύνη· διότι είχαν αρπαγεί οι περιουσίες τους. Και δηλώνοντάς το αυτό έλεγε, όταν τους έστελνε επιστολή: «Διότι εσείς γίνατε μιμητές», λέγει, «των Εκκλησιών του Θεού που βρίσκονται στην Ιουδαία, επειδή και εσείς πάθατε τα ίδια από τους δικούς σας ομοεθνείς, όπως ακριβώς και εκείνοι από τους Ιουδαίους». Άκουσε τι έλεγε έπειτα από αυτά στέλνοντας επιστολή στους Εβραίους: «Διότι και την αρπαγή των υπαρχόντων σας τη δεχθήκατε με χαρά».

«Γι' αυτόν τον λόγο έχουμε παρηγορηθεί, επειδή με την παρηγορία σας χαρήκαμε ακόμη πιο πολύ για τη χαρά του Τίτου, διότι το πνεύμα του έχει αναπαυθεί από όλους εσάς. Διότι, αν σε κάτι έχω καυχηθεί σε αυτόν για εσάς, δεν ντροπιάστηκα, αλλά, όπως σας μίλησα για όλα με αλήθεια, έτσι και η καύχησή μας προς τον Τίτο αποδείχθηκε αληθινή, και η βαθιά του αγάπη περισσεύει προς εσάς, καθώς αναμιμνήσκεται την υπακοή όλων σας, το πώς τον δεχθήκατε με φόβο και τρόμο. Χαίρομαι που σε όλα μπορώ να έχω εμπιστοσύνη σε εσάς». Για να μην πουν: «Γιατί μας επιπλήττεις, εάν είμαστε αθώοι ως προς το ζήτημα;», λέει: «Γι' αυτό σας έγραψα έτσι, για να γνωρίσετε πόσο σας αγαπώ».