Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 7:4

3 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

πολλή μοι παρρησία πρὸς ὑμᾶς, πολλή μοι καύχησις ὑπὲρ ὑμῶν· πεπλήρωμαι τῇ παρακλήσει, ὑπερπερισσεύομαι τῇ χαρᾷ ἐπὶ πάσῃ τῇ θλίψει ἡμῶν.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–3 από 3

Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὴν πρὸς Κορινθίους δευτέραν ἐπιστολήν
Τίνος οὖν ἕνεκεν ὡς μέγα αὐτὸ τίθησι; Ὅτι καὶ σφόδρα μέγα ἐστί. Πολλοὶ μὲν γὰρ κακῶς πράττουσι συναλγοῦσι τοῖς φίλοις, εὐδοκιμοῦσι δὲ οὐκέτι συνήδονται, ἀλλὰ καὶ φθονοῦσιν· ἀλλ᾽ οὐχ ἡμεῖς, ἀλλ᾽ ἄν τε ἐν συμφοραῖς ἦτε, οὐ φοβούμεθα κοινωνῆσαι τῆς δυσημερίας ὑμῖν· ἄν τε καλῶς πράττητε, οὐ βαλλόμεθα τῷ φθόνῳ. Εἶτα ἐπειδὴ συνεχῶς ταῦτα ἔστρεφε λέγων, Οὐ στενοχωρεῖσθε ἐν ἡμῖν, καὶ, Στενοχωρεῖσθε ἐν τοῖς σπλάγχνοις ὑμῶν, καὶ, Χωρήσατε ἡμᾶς, καὶ, Πλατύνθητε καὶ ὑμεῖς, καὶ, Οὐδένα ἠδικήσαμεν, καὶ ἐδόκει πάντα ταῦτα αὐτῶν εἶναι κατάγνωσις· ὅρα πῶς καὶ ἑτέρως τὸ βαρὺ τοῦτο παραμυθεῖται λέγων, Πολλή μοι παῤῥησία πρὸς ὑμᾶς. Διὰ τοῦτο τοιαῦτα τολμῶ, φησὶν, οὐ πρὸς κατάκρισιν λέγων, ἀλλὰ διὰ τὴν πολλὴν παῤῥησίαν· ὃ καὶ ἀνωτέρω δηλῶν ἔλεγε, Πολλή μοι καύχησις ὑπὲρ ὑμῶν. Μὴ γὰρ δὴ νομίσητε, φησὶν, ὅτι ἐπειδὴ ταῦτα λέγω, ὡς κατεγνωκὼς ὑμῶν καθάπαξ λέγω· σφόδρα γὰρ ἐφ᾽ ὑμῖν καλλωπίζομαι καὶ καυχῶμαι· ἀλλὰ καὶ κηδόμενος, καὶ βουλόμενος ἐπιδοῦναι μειζόνως ὑμᾶς πρὸς ἀρετήν· ὃ καὶ τοῖς Ἑβραίοις μετὰ πολλὴν ἐπιτίμησιν ἔλεγε· Πεπείσμεθα δὲ περὶ ὑμῶν τὰ κρείττονα, καὶ ἐχόμενα σωτηρίας, εἰ καὶ οὕτω λαλοῦμεν. Ἐπιθυμοῦμεν δὲ ἕκαστον ὑμῶν τὴν αὐτὴν ἐνδείκνυσθαι σπουδὴν, εἰς τὴν πληροφορίαν τῆς ἐλπίδος ἄχρι τέλους. Οὕτω δὴ καὶ ἐνταῦθα, Πολλή μοι καύχησις ὑπὲρ ὑμῶν. Πρὸς ἑτέρους καυχώμεθα, φησὶν, ὑπὲρ ὑμῶν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Για ποιον λόγο, λοιπόν, το παρουσιάζει αυτό ως κάτι τόσο σπουδαίο; Διότι είναι πράγματι πάρα πολύ σπουδαίο. Πολλοί, βέβαια, συμπάσχουν με τους φίλους τους όταν εκείνοι δυστυχούν, όταν όμως ευημερούν, δεν συμμερίζονται πλέον τη χαρά τους, αλλά αντίθετα τους φθονούν. Αλλά εμείς δεν πράττουμε έτσι, αλλά, είτε βρίσκεστε σε συμφορές, δεν διστάζουμε να συμμετάσχουμε στη δυστυχία σας, είτε ευημερείτε, δεν κυριευόμαστε από τον φθόνο. Έπειτα, επειδή συνεχώς επανέφερε αυτό το θέμα λέγοντας: «Δεν στενοχωρείσθε μέσα μας», και «Στενοχωρείσθε στα σπλάχνα σας», και «Χωρέστε μας», και «Πλατυνθείτε και εσείς», και «Κανέναν δεν αδικήσαμε», και επειδή όλα αυτά φαίνονταν να αποτελούν κατάκριση εναντίον τους, δες πώς με διαφορετικό τρόπο καταπραΰνει αυτό το βάρος λέγοντας: «Έχω πολλή παρρησία απέναντί σας». Γι' αυτό τολμώ τέτοια λόγια, λέγει, όχι για να σας κατακρίνω, αλλά εξαιτίας της μεγάλης μου παρρησίας· πράγμα που έλεγε και παραπάνω φανερώνοντάς το: «Έχω πολλή καύχηση για εσάς». Διότι μην νομίσετε, λέγει, ότι επειδή τα λέω αυτά, τα λέω επειδή σας έχω εντελώς καταδικάσει· διότι πάρα πολύ καμαρώνω και καυχώμαι για εσάς· αλλά τα λέω επειδή νοιάζομαι, και επειδή επιθυμώ να προοδεύσετε περισσότερο στην αρετή· πράγμα που έλεγε και προς τους Εβραίους μετά από αυστηρή επιτίμηση: «Έχουμε όμως πεισθεί για εσάς για τα καλύτερα, και για εκείνα που συνδέονται με τη σωτηρία, αν και μιλάμε με αυτόν τον τρόπο. Επιθυμούμε δε καθένας από εσάς να επιδεικνύει τον ίδιο ζήλο, για την πλήρη βεβαιότητα της ελπίδας μέχρι τέλους». Έτσι ακριβώς και εδώ: «Έχω πολλή καύχηση για εσάς». Σε άλλους καυχόμαστε, λέγει, για εσάς.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὴν πρὸς Κορινθίους δευτέραν ἐπιστολήν
Τῇ παρ᾽ ὑμῶν, ὅτι διορθωθέντες, διὰ τῶν ἔργων παρεκαλέσατέ με. Τοῦτο φιλοῦντός ἐστι, καὶ ἐγκαλεῖν ὑπὲρ τοῦ μὴ φιλεῖσθαι καὶ δεδοικέναι μὴ, πέρα τοῦ μέτρου ἐγκαλέσας, λυπήσῃ. Διὰ τοῦτό φησι, Πεπλήρωμαι τῇ παρακλήσει, ὑπερπερισσεύομαι τῇ χαρᾷ.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Με τη δική σας παρηγοριά, διότι, αφού διορθωθήκατε, με παρηγορήσατε διά των έργων σας. Αυτό αποτελεί γνώρισμα εκείνου που αγαπά: και να εγκαλεί επειδή δεν αγαπάται, και να φοβάται μήπως, εγκαλώντας πέρα από το μέτρο, προκαλέσει λύπη. Γι' αυτό λέει: «Έχω πληρωθεί από παρηγοριά, υπερπερισσεύω από χαρά».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός Εἰς τὰς ἐπιστολὰς τοῦ Παύλου
Τοῦτο δέ φησιν, ἐπιτείνων τὴν ἀγάπην. Ἔνι γὰρ καὶ φιλεῖν καὶ κινδύνους φεύγειν, ἀλλ᾽ οὐχ ἡμεῖς οὕτω, φησίν. Ὁ δὲ νοῦς οὗτος. Ἂν συμβῇ, φησὶν, ἐπενεχθῆναι κίνδυνον, πάντα ἕτοιμός εἰμι ὑπὲρ ὑμῶν παθεῖν, καὶ οὔτε θάνατος, οὔτε ζωή μοί τι κατὰ τοῦτο φαίνεται· ἀλλ᾽ ἔνθα ἐὰν ζῆτε ὑμεῖς, τοῦτο ἐμοὶ προτιμώτερον, καὶ θάνατος ζωῆς, καὶ ζωὴ θανάτου. «Πολλή μοι παῤῥησία πρὸς ὑμᾶς· πολλή μοι καύχησις ὑπὲρ ὑμῶν.» Διὰ τοῦτο, φησὶ, τοιαῦτα λέγειν τολμῶ, οὐ πρὸς κατάκρισιν, ἀλλὰ διὰ τὴν πολλὴν παῤῥησίαν. «Πεπλήρωμαι τῇ παρακλήσει.» Ποία παρακλήσει, ἢ τῇ παρ᾽ ὑμῶν, ὅτι διορθωθέντες, φησὶν, διὰ τῶν ἔργων παρακαλέσατέ με; «Ὑπερπερισσεύομαι τῇ χαρᾷ ἐπὶ πάσῃ τῇ θλίψει ἡμῶν. Καὶ γὰρ ἐλθόντων ἡμῶν εἰς Μακεδονίαν.» Τουτέστι, πλεῖον οὐ λελύπημαι, τεθεράπευμαι, «Οὐδεμίαν ἔσχηκεν ἄνεσιν ἡ σὰρξ ἡμῶν.» Ἐπειδὴ εἶπεν, τὴν θλίψιν, λέγει καὶ ποταπὴ ἡ θλίψις, καὶ ἐπαίρει αὐτὴν τῷ λόγῳ, ἵνα δείξῃ πόσην σπουδὴν ἐκ τούτων, καὶ παραμυθίαν, καὶ χαρὰν ἐποίησεν, εἴ γε τοσαύτην ἀπεκρούσατο ὀδύνην. «Ἀλλ᾽ ἐν παντὶ θλιβόμενοι.» Καὶ πῶς; δηλοῦται διὰ τῶν ἑξῆς. «Ἔξωθεν μάχαι.» Παρὰ τῶν ἀπίστων. «Ἔσωθεν φόβος· ἀλλ᾽ ὁ παρακαλῶν τοὺς ταπεινοὺς ὁ Θεὸς, παρεκάλεσεν ἡμᾶς ἐν τῇ παρουσίᾳ Τίτου.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αυτό δε το λέει, εντείνοντας την αγάπη του. Διότι είναι δυνατόν και να αγαπά κανείς και να αποφεύγει τους κινδύνους, αλλά εμείς δεν κάνουμε έτσι, λέει. Το νόημα είναι το εξής: Αν συμβεί, λέει, να επέλθει κίνδυνος, είμαι έτοιμος να τα υποστώ όλα για εσάς, και ούτε ο θάνατος ούτε η ζωή μού φαίνονται ότι έχουν σημασία ως προς αυτό· αλλά το να ζείτε εσείς είναι για εμένα το προτιμότερο, και ο θάνατος από τη ζωή, και η ζωή από τον θάνατο. «Έχω πολλή παρρησία απέναντί σας· πολλή καύχηση έχω για εσάς». Γι' αυτό, λέει, τολμώ να λέω τέτοια λόγια, όχι για να σας κατακρίνω, αλλά εξαιτίας της πολλής παρρησίας. «Έχω πληρωθεί από παρηγοριά». Με ποια παρηγοριά; Με εκείνη που προήλθε από εσάς, διότι, λέει, αφού διορθωθήκατε, με τα έργα σας με παρηγορήσατε; «Υπερπερισσεύω από χαρά μέσα σε κάθε μας θλίψη. Διότι, και όταν ήρθαμε στη Μακεδονία». Δηλαδή, δεν λυπάμαι πλέον, έχω θεραπευτεί. «Καμία άνεση δεν βρήκε η σάρκα μας». Επειδή ανέφερε τη θλίψη, λέει και τι λογής ήταν η θλίψη, και την εξαίρει με τον λόγο του, για να δείξει πόση προθυμία εξαιτίας αυτών, και παρηγοριά, και χαρά του προκάλεσε, εφόσον κατάφερε να αποκρούσει τόσο μεγάλη οδύνη. «Αλλά σε όλα θλιβόμασταν». Και πώς; Φανερώνεται από τα εξής: «Εξωτερικά μάχες». Από τους απίστους. «Εσωτερικά φόβος· αλλά ο Θεός, που παρηγορεί τους ταπεινούς, μας παρηγόρησε με την παρουσία του Τίτου».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες