Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 8:19

Διότι, αφού είπε αυτό, προσθέτει: «Αλλά και αφού χειροτονήθηκε από τις Εκκλησίες ως συνοδοιπόρος μας σε αυτή τη χάρη, η οποία διακονείται από εμάς». Γʹ. Και πρόσεξε την ταπεινοφροσύνη του. Διότι δεν λέει: «Το μεν πρώτο Ευαγγέλιο που κήρυξα»· αλλά, «Τον μεν πρώτο λόγο συνέταξα», θεωρώντας ότι η ονομασία του Ευαγγελίου είναι ανώτερη από τον ίδιο.

Και για να μη φανεί ότι τον κολακεύει, δεν φέρνει ως μάρτυρες γι' αυτόν έναν και δύο και τρεις ανθρώπους, αλλά ολόκληρες Εκκλησίες, λέγοντας: «Σε όλες τις Εκκλησίες». Έπειτα, τον καθιστά σεβαστό και από την κρίση εκείνων που τον χειροτόνησαν· και αυτό δεν είναι μικρό. Γι' αυτό ακριβώς, αφού είπε, «του οποίου ο έπαινος στο Ευαγγέλιο εκτείνεται σε όλες τις Εκκλησίες», πρόσθεσε: «Και όχι μόνο». Τι σημαίνει, «Και όχι μόνο»; Δεν είναι μόνο γι' αυτό σεβαστός, λέει, ότι δηλαδή ευδοκιμεί στο κήρυγμα και επαινείται από όλους, αλλά και επειδή χειροτονήθηκε από τις Εκκλησίες μαζί με εμάς. Εξαιτίας τούτου νομίζω πως υπονοεί τον Βαρνάβα. Και φανερώνει ότι το αξίωμά του είναι πολύ μεγάλο· διότι δείχνει και για ποιον σκοπό είχε χειροτονηθεί. Διότι είναι συνταξιδιώτης μας, λέει, στο έργο αυτής της χάριτος που διακονείται από εμάς. Είδες πόσα είναι τα εγκώμιά του; Κηρύττοντας το Ευαγγέλιο έλαμψε, και είχε για αυτό όλες τις Εκκλησίες να τον μαρτυρούν· χειροτονήθηκε από εμάς, για τα ίδια πράγματα που χειροτονήθηκε και ο Παύλος, και παντού έγινε κοινωνός του, τόσο στους πειρασμούς όσο και στους κινδύνους· διότι ο χαρακτηρισμός της αποδημίας (του συνταξιδιώτη) αυτό υπονοεί. Τι σημαίνει όμως, «Μαζί με τη χάρη αυτή που διακονείται από εμάς»; Ώστε να διακηρύσσει τον λόγο, λέει, και να κηρύττει το Ευαγγέλιο· ή ώστε να υπηρετήσει και στη διαχείριση των χρημάτων· μάλλον όμως, μου φαίνεται ότι αναφέρεται και στα δύο.

Βʹ. Γι' αυτόν τον λόγο αναζητήσαμε τέτοιους ανθρώπους και δεν αναθέσαμε τα πάντα σε έναν μόνο, ώστε να αποφευχθεί και αυτή η υποψία, αλλά στείλαμε και τον Τίτο, και μαζί με αυτόν και κάποιον άλλον. Έπειτα, ερμηνεύοντας ακριβώς αυτό, το «προς δόξαν του Κυρίου και για τη δική σας προθυμία», πρόσθεσε: «Προνοώντας γι' αυτό, μήπως μας κατηγορήσει κανείς για την αφθονία αυτή, η οποία διακονείται από εμάς».

Τι άραγε σημαίνει αυτό που λέγεται; Είναι άξιο της αρετής του Παύλου και φανερώνει τη μεγάλη του μέριμνα και συγκατάβαση. Διότι, λέει, για να μην μας υποπτευθεί κανείς και για να μην βρει καμία κατηγορία εναντίον μας, ότι τάχα οικειοποιούμαστε τα χρήματα που μας έχουν εμπιστευθεί, γι' αυτό στείλαμε τέτοιους ανθρώπους, και όχι μόνο έναν, αλλά και δύο και τρεις. Είδες πώς τους απαλλάσσει από κάθε υποψία; Όχι μόνο χάρη στο Ευαγγέλιο, ούτε μόνο από το γεγονός ότι εκλέχθηκαν, αλλά και από το ότι ήταν δοκιμασμένοι, και εκλέχθηκαν ακριβώς γι' αυτό τον σκοπό, για να μην υπάρχουν υποψίες. Και δεν είπε: «Για να μη μας κατηγορήσετε εσείς», αλλά, «Για να μη μας κατηγορήσει κάποιος άλλος». Αν και βέβαια το έκανε εξαιτίας τους, και το άφησε να εννοηθεί λέγοντας: «Προς δόξαν του ίδιου του Κυρίου και για τη δική σας προθυμία». Παρόλα αυτά δεν θέλει να τους πληγώσει, αλλά εκφράζεται διαφορετικά, λέγοντας: «Λαμβάνοντας τα μέτρα μας για να αποφύγουμε αυτό»· και δεν αρκείται ούτε σε τούτο, αλλά με τη συμπλήρωσή του τους θεραπεύει πάλι λέγοντας: «Σχετικά με την αφθονία αυτή των χρημάτων που διακονείται από εμάς», συνδυάζοντας έτσι τον βαρύ λόγο με εγκώμιο. Διότι, για να μη στενοχωρηθούν και πουν: «Εμάς λοιπόν βλέπεις με καχυποψία, και είμαστε τόσο άθλιοι ώστε να μας υποπτεύεσαι ποτέ γι' αυτά;», προλαμβάνοντας και διορθώνοντάς τους λέει: τα χρήματα που στέλνονται από εσάς είναι πολλά, και αυτή η αφθονία, δηλαδή το πλήθος των χρημάτων, είναι ικανή να δημιουργήσει υποψίες στους πονηρούς ανθρώπους, αν δεν επιδεικνύαμε τη δέουσα ασφάλεια. «Διότι προνοούμε να πράττουμε το καλό, όχι μόνο ενώπιον του Κυρίου, αλλά και ενώπιον των ανθρώπων».

Και παρατήρησε την προθυμία που εκδηλώνεται με σεβασμό. Διότι δεν πλησίασαν αμέσως να ρωτήσουν τον Ιησού για αναγκαία και ύψιστα ζητήματα, ούτε δημόσια ενώπιον όλων, απλώς και όπως έτυχε, αλλά επεδίωκαν να συνομιλήσουν μαζί του κατ' ιδίαν. Διότι γνώριζαν ότι τα λόγια του διδασκάλου δεν οφείλονταν σε ταπεινοφροσύνη, αλλά ήταν λόγια αληθείας. «Ήταν ο Ανδρέας», λέγει, «ο αδελφός του Σίμωνος Πέτρου, ο ένας από τους δύο που άκουσαν τον Ιωάννη και τον ακολούθησαν». Για ποιον λόγο, λοιπόν, δεν έκανε γνωστό και το όνομα του άλλου; Κάποιοι λένε επειδή εκείνος που τον ακολούθησε ήταν ο ίδιος ο συγγραφέας· κάποιοι άλλοι όμως όχι, αλλά επειδή εκείνος δεν συγκαταλεγόταν στους επιφανείς. Δεν έπρεπε, λοιπόν, να λέγεται τίποτα περισσότερο από τα αναγκαία. Διότι ποιο θα ήταν το όφελος να μάθει κανείς το όνομα εκείνου, αφού ούτε των εβδομήκοντα δύο τα ονόματα δεν αναφέρει; Αυτό μπορεί να το διαπιστώσει κανείς και στον Παύλο: «Διότι στείλαμε μαζί του», λέγει, «τον αδελφό, ο οποίος πολλές φορές και σε πολλά αποδείχθηκε πρόθυμος, του οποίου ο έπαινος είναι γνωστός στο Ευαγγέλιο». Τον Ανδρέα, όμως, τον μνημονεύει και για μία άλλη αιτία. Για ποια, λοιπόν; Ώστε, όταν ακούσεις ότι ο Σίμων, αφού άκουσε μαζί του το «Ελάτε οπίσω μου, και θα σας κάνω αλιείς ανθρώπων», δεν αμφέβαλε καθόλου μπροστά σε αυτήν την παράδοξη υπόσχεση, να μάθεις ότι ο αδελφός του είχε ήδη θέσει από πριν τα θεμέλια της πίστεως.

Ορισμένοι λένε ότι πρόκειται για τον Λουκά, άλλοι για τον Βαρνάβα· διότι και το άγραφο κήρυγμα είναι το Ευαγγέλιο. «Και όχι μόνον αυτό, αλλά και εκλέχθηκε από τις Εκκλησίες ως συνοδοιπόρος μας για τη χάρη αυτή που διακονείται από εμάς προς δόξα του ίδιου του Κυρίου και προς απόδειξη της προθυμίας μας, λαμβάνοντας τις προφυλάξεις μας γι' αυτό.» Για τον λόγο αυτόν είναι αξιοσέβαστος, επειδή διακρίνεται στο κήρυγμα. «Ώστε να μη μας κατηγορήσει κανείς αναφορικά με αυτήν την πλούσια προσφορά που διακονείται από εμάς, φροντίζοντας για ό,τι είναι καλό όχι μόνο ενώπιον του Κυρίου, αλλά και ενώπιον των ανθρώπων.»