Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 8:6

Τι σημαίνει όμως το, «Διά θελήματος Θεού»; Επειδή είπε, «Παρέδωσαν τους εαυτούς τους σε εμάς», δεν παραδόθηκαν σε εμάς με τρόπο ανθρώπινο, αλλά και αυτό το έπραξαν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Έτσι ώστε να παρακαλέσουμε τον Τίτο, προκειμένου, όπως ακριβώς έκανε την αρχή ανάμεσά σας, έτσι να ολοκληρώσει και αυτήν τη χάρη. Και ποια είναι αυτή η λογική ακολουθία;

Αλλά δεν το είπε βέβαια με αυτά τα λόγια, αυτό όμως φανέρωσε. Παρατήρησε την υπερβολή της αγάπης. Διότι, ενώ παρακαλούμασταν, λέει, και αξιωνόμασταν από εκείνους, εμείς μεριμνούσαμε για τα δικά σας ζητήματα, μήπως τυχόν φανείτε κατώτεροί τους. Γι' αυτό και αποστείλαμε τον Τίτο, ώστε, αφού παρακινηθείτε και σας γίνει υπενθύμιση από αυτόν, να μιμηθείτε τον ζήλο των Μακεδόνων. Διότι συνέβαινε να βρίσκεται εκεί ο Τίτος, όταν γραφόταν αυτή η επιστολή. Αποδεικνύει δε ότι αυτός είχε κάνει την αρχή αυτού του έργου και πριν από την προτροπή του Παύλου· «Για να ολοκληρώσει, όπως ακριβώς έκανε την αρχή», λέει. Γι' αυτό και διατυπώνει μεγάλα εγκώμια γι' αυτόν, στην αρχή μεν λέγοντας ότι «επειδή δεν βρήκα τον αδελφό μου τον Τίτο, δεν βρήκε ανάπαυση το πνεύμα μου»· στη συνέχεια δε, με όλα αυτά τα οποία έχει πει, καθώς και με αυτό τούτο το γεγονός. Διότι δεν αποτελεί μικρό εγκώμιο και τούτο, το ότι δηλαδή έκανε την αρχή· διότι αυτό είναι χαρακτηριστικό μιας θερμής και ζεούσας ψυχής. Γι' αυτό και τον έστειλε, παρέχοντάς τους με την παρουσία του Τίτου τη μέγιστη παρακίνηση για να προσφέρουν. Για τον λόγο αυτό τον εξυψώνει με τους επαίνους, επιθυμώντας να καταστήσει τον άνθρωπο περισσότερο οικείο στους Κορινθίους. Διότι και τούτο συμβάλλει τα μέγιστα στο να πεισθούν: το να έχουν οικεία διάθεση απέναντι σε εκείνον που τους συμβουλεύει.

Ορθώς δε, αφού αναφέρθηκε και μία και δύο και τρεις φορές στην ελεημοσύνη, αποκαλεί την πράξη αυτή «χάρη», λέγοντας τη μια φορά: «Σας κάνω γνωστή, αδελφοί, τη χάρη του Θεού που έχει δοθεί στις Εκκλησίες της Μακεδονίας»· την άλλη φορά: «Οικειοθελώς, με πολλή παράκληση ζητούσαν από εμάς τη χάρη και την κοινωνία»· και πάλι: «Ώστε, όπως ακριβώς έκανε την αρχή, έτσι και να ολοκληρώσει σε εσάς και αυτήν τη χάρη».

Γι' αυτό δεν είπε: «Μιμηθείτε εκείνους»· διότι κάτι τέτοιο δεν θα προκαλούσε τόσο μεγάλο ζήλο. Αλλά πώς μίλησε; «Εκείνοι μιμήθηκαν εσάς· μην φανείτε, λοιπόν, εσείς οι διδάσκαλοι κατώτεροι από τους μαθητές». Και πρόσεξε πώς, για να τους διεγείρει και να ανάψει περισσότερο τον ζήλο τους, συμπεριφέρεται σαν να στέκεται στο πλευρό τους, παίρνοντας το μέρος τους σαν σε κάποια φιλονικία και άμιλλα. Διότι, όπως ακριβώς έλεγε πιο πάνω, ότι «Αυθόρμητα και με πολλές παρακλήσεις προσήλθαν σε εμάς, ζητώντας να παρακαλέσουμε τον Τίτο, ώστε, όπως ακριβώς έκανε την αρχή, έτσι και να ολοκληρώσει αυτήν τη χάρη»· έτσι και εδώ λέει: «Γι' αυτό έστειλα τους αδελφούς, για να μην αποδειχθεί κενό το καύχημά μας». Τον είδες να αγωνιά και να τρέμει, μήπως φανεί ότι όσα είπε τα είπε μόνο ως προτροπή; Αλλά λέει: «Επειδή ακριβώς έτσι έχουν τα πράγματα, έστειλα τους αδελφούς· τόσο μεγάλη φροντίδα δείχνω για εσάς, ώστε να μην αποδειχθεί κενό το καύχημά μας».

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ηʹ. «Σας κάνουμε γνωστή, αδελφοί, τη χάρη του Θεού που έχει δοθεί στις Εκκλησίες της Μακεδονίας, ότι δηλαδή μέσα σε μεγάλη δοκιμασία θλίψης η περίσσεια της χαράς τους». Κινεί σε αυτούς τον λόγο περί ελεημοσύνης· και για να μην υπερηφανεύονται, ονομάζει την πράξη χάρη, και διηγούμενος τα έργα των άλλων, τους κάνει πιο πρόθυμους. «Και η βαθιά τους φτώχεια περίσσευσε». Δηλαδή, (η φτώχεια τους, αν και) πολλή και ανείπωτη, ανέδειξε την απλότητά τους. «Στον πλούτο της απλότητάς τους· διότι μαρτυρώ ότι προσέφεραν κατά τη δύναμή τους, και πάνω από τη δύναμή τους, από μόνοι τους, με μεγάλη επιμονή παρακαλώντας μας για τη χάρη αυτή». Όχι μόνο δεν τους εμπόδισε η φτώχεια στην αφθονία, λέει, αλλά έγινε και αφορμή για να περισσεύσει η προσφορά. Διότι όσο περισσότερο ήταν φτωχοί, τόσο περισσότερο φιλοτιμούνταν. «Και για τη συμμετοχή στη διακονία προς τους αγίους, και (το έπραξαν) όχι όπως ελπίζαμε, αλλά έδωσαν τους εαυτούς τους πρώτα στον Κύριο και σε εμάς με το θέλημα του Θεού, ώστε να παρακαλέσουμε τον Τίτο, όπως ακριβώς άρχισε προηγουμένως, έτσι να ολοκληρώσει σε εσάς και αυτήν τη χάρη». Δες πώς πάλι εξυψώνει την πράξη με σεμνές λέξεις. «Αλλά όπως περισσεύετε σε όλα, στην πίστη, στον λόγο, στη γνώση, σε κάθε προθυμία, και στην αγάπη σας προς εμάς, (έτσι) να περισσεύετε και σε αυτήν τη χάρη». Δες δε πάλι ότι η προτροπή γίνεται με εγκώμιο.