Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 9:11

Διότι, όπως ακριβώς το σιτάρι που σπέρνεται κάνει τα σπαρτά να φουντώνουν, έτσι και η ελεημοσύνη παράγει πολλά τα δεμάτια της δικαιοσύνης και αναδεικνύει ανείπωτους τους καρπούς. Αφού δε τους ευχήθηκε τόση αφθονία, τους υποδεικνύει πάλι πού πρέπει να την καταναλώνουν, λέγοντας: «Ώστε να πλουτίζετε στα πάντα προς κάθε είδους απλότητα και γενναιοδωρία, η οποία μέσω ημών απεργάζεται ευχαριστία στον Θεό». Όχι για να τα αναλώνετε σε όσα δεν πρέπει, αλλά σε εκείνα που προσφέρουν πολλή ευχαριστία στον Θεό. Διότι ο Θεός μάς κατέστησε κυρίους μεγάλων αγαθών· και, αφού άφησε τα μικρότερα στον εαυτό Του, παραχώρησε σε εμάς τα μεγαλύτερα. Διότι της μεν αισθητής τροφής είναι Εκείνος κύριος, τη δε νοητή την εμπιστεύθηκε σε εμάς· διότι και εμείς έχουμε την εξουσία να αναδείξουμε τα σπαρτά μας φουντωμένα.

Διότι δεν έχει ανάγκη ούτε από βροχές ούτε από την ευκρασία των εποχών, παρά μόνο από την προαίρεση, και τρέχει προς τον ίδιο τον ουρανό. Και «απλότητα» ονομάζει εδώ την αφθονία, η οποία μέσω ημών κατεργάζεται ευχαριστία προς τον Θεό. Διότι αυτό που γίνεται δεν είναι μόνο ελεημοσύνη, αλλά και αφορμή για πολλή ευχαριστία· ή μάλλον δεν είναι αφορμή μόνο για ευχαριστία, αλλά και για πολλά άλλα. Και προχωρώντας τα παραθέτει αυτά, ώστε, αφού δείξει ότι τα κατορθώματα είναι πολλά, να τους καταστήσει έτσι περισσότερο πρόθυμους. Ποια είναι λοιπόν αυτά τα πολλά; Άκουσέ τον να λέει: «Διότι η διακονία της λειτουργίας αυτής δεν αναπληρώνει μόνο τα υστερήματα των αγίων, αλλά και περισσεύει μέσω πολλών ευχαριστιών προς τον Θεό· διότι μέσω της αποδείξεως που δίνει η διακονία αυτή, δοξάζουν τον Θεό για την υποταγή της ομολογίας σας στο Ευαγγέλιο, και για την απλότητα της κοινωνίας προς αυτούς και προς όλους, και με τη δέησή τους υπέρ υμών, καθώς σας επιποθούν λόγω της υπερβάλλουσας χάριτος του Θεού σε εσάς». Αυτό δε που λέει, είναι το εξής: Πρώτον, όχι μόνο αναπληρώνετε τα υστερήματα των αγίων, αλλά και δίνετε περίσσευμα, δηλαδή, τους παρέχετε και περισσότερα από τις ανάγκες τους· έπειτα, μέσω αυτών αναπέμπετε δοξολογία στον Θεό· διότι τον δοξάζουν για την υποταγή της ομολογίας σας.

«Ο καθένας ας δίνει σύμφωνα με την προαίρεση της καρδιάς του, όχι με λύπη ή από ανάγκη. Διότι ο Θεός αγαπά τον ιλαρό δότη· και είναι ικανός ο Θεός να περισσεύσει σε εσάς κάθε χάρη, ώστε, έχοντας πάντοτε σε κάθε τι πλήρη αυτάρκεια, να περισσεύετε σε κάθε αγαθό έργο, καθώς είναι γραμμένο: "Σκόρπισε, έδωσε στους φτωχούς, η δικαιοσύνη του μένει στον αιώνα".» Όχι ακούσια, λέει, ούτε από εξαναγκασμό, αλλά εκούσια και με ελεύθερη προαίρεση. «Εκείνος δε που χορηγεί σπόρο στον σπορέα και άρτο για τροφή, είθε να χορηγήσει και να πληθύνει τον σπόρο σας, και να αυξήσει τα γεννήματα της δικαιοσύνης σας· ώστε να πλουτίζεστε σε κάθε τι προς κάθε απλότητα, η οποία κατεργάζεται μέσω εσάς ευχαριστία προς τον Θεό.» Δείχνει ότι και αυτά τα ίδια που δίνονται προέρχονται από τον Θεό, ώστε να μην υψηλοφρονεί κανείς, σαν να δίνει δικά του αγαθά.

Σε άλλη πατρικία. Η αφορμή για να γράψω τώρα στην κυρία μου δόθηκε από το πνευματικό μας τέκνο, τον αββά Πέτρο, ο οποίος είναι και συγγενής της θεοσέβειάς σου. Και τι δεν έκανες ευεργετώντας και αυτόν, όπως ακριβώς και εκείνους γύρω από τον αββά Ευόδιο και τους άλλους που βρέθηκαν να ανήκουν στην ελάχιστη μονή μας; Για όλα αυτά αξίζει να σε ευχαριστούμε, να εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας και να προσευχόμαστε να αφθονούν σε εσένα τα αγαθά. Είθε λοιπόν Εκείνος που χορηγεί τον σπόρο στον σπορέα και τον άρτο για βρώση, να χορηγήσει και να πληθύνει τον πνευματικό σπόρο και να αυξήσει τους καρπούς της δικαιοσύνης σου σε όλα, καθώς πλουτίζεις με θεία έργα. Διότι αυτό αποτελεί για εσένα έπαινο στην παρούσα ζωή και εφόδιο αιώνιας ζωής στη βασιλεία των ουρανών.