Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 9:2

Κεφάλαιο Α΄. ΜΑΤΘΑΙΟΣ. Μάθετε από εμένα, ότι είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά. ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄. Διότι γνωρίζω την προθυμία σας, για την οποία καυχώμαι για εσάς στους Μακεδόνες, ότι η Αχαΐα έχει προετοιμαστεί από πέρυσι, και ο δικός σας ζήλος παρακίνησε τους περισσότερους.

Διότι, αφού είπε, «Είναι περιττό να γράφω», δες πώς συμβουλεύει: «Επειδή γνωρίζω την προθυμία σας, για την οποία καυχώμαι για λογαριασμό σας στους Μακεδόνες». Είναι βέβαια μεγάλο το να το γνωρίζει ο ίδιος· αλλά πολύ μεγαλύτερο το να το γνωστοποιήσει και σε άλλους· διότι αυτό έχει μεγαλύτερη ισχύ· επειδή δεν θα ήθελαν να ντροπιαστούν σε τόσο μεγάλο βαθμό. Είδες τη σύνεση της προαιρέσεως; Τους προέτρεψε μέσω άλλων, των Μακεδόνων.

Και έπρεπε βέβαια το παράδειγμα του Κυρίου να τους ελκύσει περισσότερο, και έπειτα από αυτό, η προσδοκία της ανταπόδοσης· αλλά επειδή ήταν πιο αδύναμοι, με αυτόν τον τρόπο μάλλον τους προσελκύει. Διότι τίποτε δεν κατορθώνει τόσα πολλά, όσα ο ζήλος. Παρατήρησε δε πώς το εισάγει αυτό με πιο πρωτότυπο τρόπο. Διότι δεν είπε: «Μιμηθείτε αυτούς», αλλά τι; «Ο δικός σας ζήλος παρακίνησε τους περισσότερους». Τι λες; Πριν από λίγο έλεγες ότι προσφέρθηκαν από μόνοι τους, παρακαλώντας μας με μεγάλη επιμονή· πώς λοιπόν τώρα (προσθέτεις): «Ο δικός σας ζήλος»;

Ναι, λέει· δεν δώσαμε συμβουλές, δεν παρακαλέσαμε, αλλά απλώς σας επαινέσαμε, καυχηθήκαμε μόνο, και αυτό στάθηκε αρκετό για να τους προτρέψει. Είδες πώς τους παρακινεί τον έναν μέσω του άλλου, αυτούς μέσω εκείνων, και εκείνους μέσω τούτων, και πώς μαζί με τον ζήλο ανέμειξε το μεγαλύτερο εγκώμιο; Έπειτα, για να μην τους υπερηφανέψει, το χειρίζεται συγκρατημένα, λέγοντας: «Ο δικός σας ζήλος παρακίνησε τους περισσοτέρους». Συλλογίσου, λοιπόν, τι σημαίνει, ενώ έγιναν για τους άλλους αίτιοι αυτής της προθυμίας, οι ίδιοι να υστερήσουν σε αυτήν την εισφορά.

Και αυτό είναι φανερό από όσα έγραφε στο τέλος αυτής της επιστολής, λέγοντας τα εξής: «Τώρα δε πορεύομαι στην Ιερουσαλήμ για να διακονήσω τους αγίους. Διότι η Μακεδονία και η Αχαΐα ευαρεστήθηκαν να κάνουν κάποια εισφορά για τους φτωχούς από τους αγίους που βρίσκονται στην Ιερουσαλήμ». Απευθύνοντας δε επιστολή στους Κορινθίους έλεγε: «Εάν είναι άξιο να μεταβώ και εγώ, θα συμπορευτούν μαζί μου», λέγοντας αυτά για εκείνους που θα μετέφεραν εκεί τα χρήματα. Επομένως, είναι φανερό ότι, όταν μεν έστελνε επιστολή στους Κορινθίους, η πραγματοποίηση αυτού του ταξιδιού του ήταν αμφίβολη· όταν όμως έγραφε στους Ρωμαίους, ήταν πλέον επικυρωμένη. Εφόσον λοιπόν αυτό γίνεται ομολογουμένως αποδεκτό, είναι φανερό και το εξής, ότι αυτή η Επιστολή γράφτηκε μετά από εκείνες. Αλλά και η προς Θεσσαλονικείς Επιστολή μου φαίνεται ότι είναι προγενέστερη της προς Κορινθίους. Διότι, αφού έστειλε πρώτα επιστολή σε εκείνους, και έθιξε σε αυτούς το ζήτημα της ελεημοσύνης, όταν έλεγε: «Όσο για τη φιλαδελφία, δεν έχουμε ανάγκη να σας γράφουμε· διότι εσείς οι ίδιοι είστε θεοδίδακτοι στο να αγαπάτε ο ένας τον άλλον· και πράγματι αυτό το κάνετε προς όλους τους αδελφούς»· έπειτα έστειλε επιστολή στους Κορινθίους. Και αυτό ακριβώς το δηλώνει λέγοντας: «Διότι εγώ γνωρίζω την προθυμία σας, για την οποία καυχώμαι για εσάς στους Μακεδόνες, ότι δηλαδή η Αχαΐα έχει προετοιμαστεί από πέρυσι· και ο δικός σας ζήλος παρακίνησε τους περισσοτέρους». Από αυτά απέδειξε ότι σε εκείνους μίλησε πρώτα για το ζήτημα αυτό.

1. Επειδή είπε ότι «δεν έχω πλέον τόπο σε αυτές τις περιοχές, και έχω την επιθυμία εδώ και πολλά χρόνια να έλθω προς εσάς», επρόκειτο όμως να καθυστερήσει κι άλλο· για να μη θεωρηθεί ότι τους εμπαίζει, αναφέρει και την αιτία για την οποία αναβάλλει προς το παρόν, και λέει: «Πορεύομαι στα Ιεροσόλυμα». Και φαίνεται μεν ότι προβάλλει τη δικαιολογία της καθυστέρησης, αλλά μέσω αυτών ετοιμάζει και κάτι άλλο, δηλαδή το να τους προτρέψει στην ελεημοσύνη και να τους κάνει πιο πρόθυμους· διότι, αν δεν επιδίωκε να το κατορθώσει αυτό, θα αρκούσε να πει ότι «Πορεύομαι στην Ιερουσαλήμ»· τώρα όμως προσθέτει και την αιτία της αποδημίας του: «Διότι πορεύομαι», λέει, «για να διακονήσω τους αγίους». Και επιμένει σε αυτό το θέμα, και προκαλεί συλλογισμούς λέγοντας ότι είναι οφειλέτες, και ότι, «εάν τα έθνη έγιναν κοινωνοί στα πνευματικά τους αγαθά, οφείλουν να τους υπηρετήσουν και στα σαρκικά»· ώστε να μάθουν εκείνοι να τους μιμούνται. Γι' αυτό και πρέπει να θαυμάσει κανείς ιδιαίτερα τη σοφία του, ότι δηλαδή επινόησε αυτόν τον τρόπο συμβουλής· διότι έτσι θα το ανέχονταν περισσότερο, παρά αν τους τα έλεγε με τη μορφή νουθεσίας. Επειδή θα θεωρούσαν ότι προσβάλλονται, εάν, για να τους προτρέψει, έφερνε ως παράδειγμα τους Κορινθίους και τους Μακεδόνες. Γι' αυτό ακριβώς εκείνους μεν τους προτρέπει κατ' αυτόν τον τρόπο, λέγοντας: «Σας γνωρίζω δε τη χάρη του Θεού που έχει δοθεί στις Εκκλησίες της Μακεδονίας»· και τους Μακεδόνες πάλι μέσω αυτών: «Διότι ο δικός σας ζήλος παρακίνησε τους περισσότερους».

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Θʹ. «Σχετικά, βέβαια, με τη διακονία προς τους αγίους είναι περιττό για μένα να σας γράφω. Διότι γνωρίζω την προθυμία σας, για την οποία καυχώμαι για εσάς στους Μακεδόνες, ότι δηλαδή η Αχαΐα είναι προετοιμασμένη από πέρυσι, και ο δικός σας ζήλος παρακίνησε τους περισσότερους. Έστειλα, όμως, τους αδελφούς, ώστε να μην αποδειχθεί κενό το καύχημά μας για εσάς ως προς το ζήτημα αυτό. Για να είστε προετοιμασμένοι, όπως ακριβώς έλεγα· μήπως τυχόν, εάν έρθουν μαζί μου Μακεδόνες και σας βρουν απροετοίμαστους, ντροπιαστούμε εμείς (για να μην πούμε εσείς) ως προς αυτήν την πεποίθηση της καυχήσεως.