Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 9:4

Και αυτό μάλιστα το λέει με μέτρο· διότι πρόσθεσε: «Σε αυτό το ζήτημα»· όχι παντού· «ώστε, όπως ακριβώς έλεγα, να είστε προετοιμασμένοι». Διότι δεν είπα ότι πρόκειται να ετοιμαστούν, αλλά ότι τα πάντα έχουν ήδη ετοιμαστεί, και δεν τους λείπει πλέον τίποτα. Αυτό, λοιπόν, επιθυμώ να αποδειχθεί με τα έργα, λέει. Έπειτα αυξάνει και την αγωνία, λέγοντας: «Μήπως τυχόν, εάν έλθουν μαζί μου Μακεδόνες, ντροπιασθούμε εμείς (για να μην πω εσείς), ως προς αυτή την πεποίθηση της καυχήσεώς μας».

βʹ. Μεγαλύτερη είναι η ντροπή, όταν παρουσιάσει πολλούς θεατές, αυτούς ακριβώς που είχαν ακούσει. Και δεν είπε: «Διότι φέρνω Μακεδόνες μαζί μου», ούτε «έρχονται Μακεδόνες μαζί μου», για να μη φανεί ότι το πράττει αυτό σκόπιμα· αλλά πώς; «Μήπως τυχόν, εάν έλθουν μαζί μου Μακεδόνες».

Διότι, λέγει, και αν ακόμη εμένα δεν με υπολογίζετε ως κάτι το σπουδαίο και έχετε το θάρρος ότι θα δείξω συγκατάβαση, αναλογιστείτε τουλάχιστον τους Μακεδόνες: «Μήπως τυχόν, εάν έλθουν και σας βρουν»· και δεν είπε «απρόθυμους», αλλά «απροετοίμαστους», ότι δηλαδή δεν έχετε ακόμη εκπληρώσει τα πάντα. Εάν λοιπόν αποτελεί ντροπή αυτό, το να μην εισφέρετε γρήγορα, αναλογίσου πόσο μεγάλη ντροπή είναι το να μην εισφέρετε καθόλου, ή να εισφέρετε λιγότερα από το πρέπον. Έπειτα, αναφέρει αυτό που πρόκειται να συμβεί εξαιτίας αυτού, με πραότητα αλλά και με τρόπο επικριτικό, λέγοντας τα εξής: «Να ντροπιαστούμε εμείς, για να μην πούμε εσείς». Και πάλι μετριάζει τον λόγο του λέγοντας: «Σε αυτή την πεποίθηση της καυχήσεως»· όχι για να τους κάνει πιο ράθυμους, αλλά για να δείξει ότι εκείνοι που διαπρέπουν στα άλλα, πρέπει και σε τούτο να έχουν πολλή παρρησία. «Θεώρησα, λοιπόν, αναγκαίο να στείλω από πριν τους αδελφούς, για να προετοιμάσουν αυτή την ευλογία σας, ώστε να είναι έτοιμη με τέτοιον τρόπο ως ευλογία, και όχι ως πλεονεξία». Πάλι επανέλαβε το ίδιο με διαφορετικό τρόπο· και, για να μη φανεί ότι τα λέει αυτά χωρίς λόγο, αναφέρει πως η αιτία του ταξιδιού δεν είναι άλλη, παρά το να μην ντροπιαστούν εκείνοι. Βλέπεις ότι το «Είναι περιττό για μένα να σας γράφω», αποτελούσε αρχή συμβουλής; Βλέπεις, λοιπόν, πόσα συζητά περί αυτής της διακονίας; Εκτός δε από αυτό, μπορεί να ειπωθεί και τούτο: ότι, για να μη φανεί πως αντιφάσκει –επειδή ενώ είπε ότι είναι περιττό (το να γράφει), εντούτοις ομιλεί γι' αυτό–, παράλληλα με το να ομιλεί για την ταχύτητα, την αφθονία και την προθυμία, μέσω αυτών τεκμηριώνει και εκείνο.

«Ως προς αυτό το μέρος», λέει· όπως και αλλού έλεγε: «Για να μην καταισχυνθούμε»· και πρόσθετε: «Σε αυτήν την πεποίθηση της καυχήσεως». Και αλλού πάλι, αφού είπε: «Ή αυτά που αποφασίζω, τα αποφασίζω κατά σάρκα, ώστε να υπάρχει σε μένα το "Ναι, ναι" και το "Όχι, όχι";», και αφού έδειξε ότι δεν μπορεί πάντοτε να εκπληρώνει όσα υπόσχεται, επειδή δεν αποφασίζει κατά σάρκα, για να μην επεκτείνουν κάποιοι αυτήν την υπόνοια και στο δόγμα, λέει: «Πιστός όμως είναι ο Θεός, ότι ο λόγος μας προς εσάς δεν έγινε "Ναι" και "Όχι"».

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Θʹ. «Σχετικά, βέβαια, με τη διακονία προς τους αγίους είναι περιττό για μένα να σας γράφω. Διότι γνωρίζω την προθυμία σας, για την οποία καυχώμαι για εσάς στους Μακεδόνες, ότι δηλαδή η Αχαΐα είναι προετοιμασμένη από πέρυσι, και ο δικός σας ζήλος παρακίνησε τους περισσότερους. Έστειλα, όμως, τους αδελφούς, ώστε να μην αποδειχθεί κενό το καύχημά μας για εσάς ως προς το ζήτημα αυτό. Για να είστε προετοιμασμένοι, όπως ακριβώς έλεγα· μήπως τυχόν, εάν έρθουν μαζί μου Μακεδόνες και σας βρουν απροετοίμαστους, ντροπιαστούμε εμείς (για να μην πούμε εσείς) ως προς αυτήν την πεποίθηση της καυχήσεως.