Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 9:5

Διότι, λέγει, και αν ακόμη εμένα δεν με υπολογίζετε ως κάτι το σπουδαίο και έχετε το θάρρος ότι θα δείξω συγκατάβαση, αναλογιστείτε τουλάχιστον τους Μακεδόνες: «Μήπως τυχόν, εάν έλθουν και σας βρουν»· και δεν είπε «απρόθυμους», αλλά «απροετοίμαστους», ότι δηλαδή δεν έχετε ακόμη εκπληρώσει τα πάντα. Εάν λοιπόν αποτελεί ντροπή αυτό, το να μην εισφέρετε γρήγορα, αναλογίσου πόσο μεγάλη ντροπή είναι το να μην εισφέρετε καθόλου, ή να εισφέρετε λιγότερα από το πρέπον. Έπειτα, αναφέρει αυτό που πρόκειται να συμβεί εξαιτίας αυτού, με πραότητα αλλά και με τρόπο επικριτικό, λέγοντας τα εξής: «Να ντροπιαστούμε εμείς, για να μην πούμε εσείς». Και πάλι μετριάζει τον λόγο του λέγοντας: «Σε αυτή την πεποίθηση της καυχήσεως»· όχι για να τους κάνει πιο ράθυμους, αλλά για να δείξει ότι εκείνοι που διαπρέπουν στα άλλα, πρέπει και σε τούτο να έχουν πολλή παρρησία. «Θεώρησα, λοιπόν, αναγκαίο να στείλω από πριν τους αδελφούς, για να προετοιμάσουν αυτή την ευλογία σας, ώστε να είναι έτοιμη με τέτοιον τρόπο ως ευλογία, και όχι ως πλεονεξία». Πάλι επανέλαβε το ίδιο με διαφορετικό τρόπο· και, για να μη φανεί ότι τα λέει αυτά χωρίς λόγο, αναφέρει πως η αιτία του ταξιδιού δεν είναι άλλη, παρά το να μην ντροπιαστούν εκείνοι. Βλέπεις ότι το «Είναι περιττό για μένα να σας γράφω», αποτελούσε αρχή συμβουλής; Βλέπεις, λοιπόν, πόσα συζητά περί αυτής της διακονίας; Εκτός δε από αυτό, μπορεί να ειπωθεί και τούτο: ότι, για να μη φανεί πως αντιφάσκει –επειδή ενώ είπε ότι είναι περιττό (το να γράφει), εντούτοις ομιλεί γι' αυτό–, παράλληλα με το να ομιλεί για την ταχύτητα, την αφθονία και την προθυμία, μέσω αυτών τεκμηριώνει και εκείνο.

Διότι δεν είπε: «Είναι καλύτερο να δώσει κανείς λίγα με καλή προαίρεση, παρά πολλά από ανάγκη»· επειδή ήθελε να συνεισφέρουν και πολλά και με καλή προαίρεση. Αλλά πώς το εξέφρασε; «Για να προετοιμάσουν την ευλογία σας, ώστε να είναι έτοιμη ως ευλογία και όχι ως πλεονεξία». Πρώτα αρχίζει από το πιο ευχάριστο και ελαφρύ, από το να μη γίνει η προσφορά από ανάγκη· διότι, λέει, είναι ευλογία. Δες πώς, με τη μορφή της προτροπής, δείχνει αμέσως τον καρπό να βλασταίνει, και αυτούς που προσφέρουν να είναι γεμάτοι από ευλογία. Και με αυτήν την ονομασία τους προσέλκυσε· διότι κανείς δεν προσφέρει μια ευλογία με λύπη. Και δεν αρκέστηκε σε αυτό, αλλά πρόσθεσε: «Όχι ως πλεονεξία». Μη νομίσετε, λέει, ότι τη λαμβάνουμε ως πλεονέκτες, αλλά για να γίνουμε εμείς πρόξενοι ευλογίας για εσάς. Διότι η πλεονεξία προέρχεται από εκείνους που δίνουν παρά τη θέλησή τους· ώστε εκείνος που δίνει ελεημοσύνη χωρίς να το θέλει, δίνει πλεονεξία. Έπειτα, από αυτό το σημείο μετέβη και πάλι στο άλλο, στο να δίνουν δηλαδή με γενναιοδωρία. «Τούτο δε λέγω». Δηλαδή, ότι μαζί με αυτό, λέω και το άλλο. Ποιο είναι αυτό; Ότι «εκείνος που σπέρνει με φειδώ, με φειδώ και θα θερίσει· και εκείνος που σπέρνει με ευλογίες, με ευλογίες και θα θερίσει».

Είδες πώς συνεχώς το θέτει αυτό; «Δεν το λέω ως προσταγή», και, «Δίνω τη γνώμη μου σε αυτό», και, «Ως ευλογία και όχι ως πλεονεξία»· και πάλι, «Όχι με λύπη, ούτε από ανάγκη· διότι ο Θεός αγαπά αυτόν που δίνει με ιλαρότητα». Εδώ νομίζω ότι η λέξη «ιλαρός» σημαίνει τον γενναιόδωρο· όμως ο ίδιος το χρησιμοποίησε με την έννοια τού να δίνει κανείς με προθυμία. Διότι, επειδή το παράδειγμα των Μακεδόνων και όλα τα άλλα ήσαν ικανά να προκαλέσουν την πλουσιοπάροχη προσφορά, δεν λέει πολλά για αυτήν, αλλά για το να μη δίνουν παρά τη θέλησή τους. Διότι, αν πρόκειται για έργο αρετής, και καθετί που γίνεται από ανάγκη περικόπτει την ανταμοιβή, εύλογα ενεργεί με αυτόν τον τρόπο. Και δεν συμβουλεύει μόνο, αλλά και προσεύχεται, πράγμα που κάνει πάντοτε, λέγοντας: «Είναι δε δυνατός ο Θεός να περισσεύσει σε εσάς κάθε χάρη».

Γνωρίζω δε ότι, ερχόμενος προς εσάς, θα έρθω με το πλήρωμα της ευλογίας του ευαγγελίου του Χριστού. Τι σημαίνει «εν πληρώματι ευλογίας»; Είτε αναφέρεται σε χρήματα, είτε γενικώς σε όλα τα πνευματικά κατορθώματα. Διότι, τις περισσότερες φορές, συνηθίζει να ονομάζει «ευλογία» την ελεημοσύνη· όπως όταν λέει: «Ως ευλογία και όχι ως πλεονεξία»· εξάλλου ήταν παλαιά συνήθεια να ονομάζεται έτσι η πράξη αυτή. Επειδή όμως εδώ πρόσθεσε τη φράση «του ευαγγελίου», για τον λόγο αυτό λέμε ότι δεν αναφέρθηκε μόνο στα χρήματα, αλλά και σε όλα τα υπόλοιπα· σαν να έλεγε: «Γνωρίζω δε ότι, ερχόμενος, θα σας δω να προοδεύετε στα πάντα, να είστε στολισμένοι με τα αγαθά και άξιοι για μύριους επαίνους σύμφωνα με το ευαγγέλιο». Και αυτό αποτελεί ένα θαυμαστό είδος συμβουλής, το να τους προκαταλαμβάνει δηλαδή με τα εγκώμια.

«Θεώρησα, λοιπόν, αναγκαίο να παρακαλέσω τους αδελφούς να προηγηθούν ερχόμενοι σε εσάς και να προετοιμάσουν αυτή την προαναγγελθείσα ευλογία σας, ώστε να είναι έτσι έτοιμη.» Εφόσον είπε τόσα πολλά για αυτήν, λέει, μου είναι περιττό να σας γράφω. Και η σύνεσή του δεν φαίνεται μόνο σε αυτό, αλλά και σε όσα λέει πάλι για αυτήν: «Ως ευλογία, και όχι ως πλεονεξία. Και τούτο λέω: όποιος σπέρνει φειδωλά, φειδωλά και θα θερίσει· και όποιος σπέρνει με ευλογίες, με ευλογίες και θα θερίσει.»