Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄ 1:2

Πολλές φορές κάνουν το κρασί θανατηφόρο ή νοσογόνο, είτε επειδή επικάθονται σε αυτό νεκρά, είτε επειδή έχουν γευτεί δηλητηριώδη ερπετά. Τέτοια είναι η συνήθεια στα μικρά αμαρτήματα· διότι ζυμώνει την ψυχή σύμφωνα με κάθε διάθεση του Δράκοντα. Τέτοια είναι η λεπτότητα του Εχθρού, που προκαλεί όλεθρο ακόμη και στους ασφαλείς. Διότι λέει ο Εκκλησιαστής, ότι μια μύγα καταστρέφει το παρασκεύασμα του αρωματικού ελαίου, ώστε οι Άγιοι να κατανοήσουν το ευτελές και ακάθαρτο αυτού, ενώ οι αμελείς την επιβουλή και την πανουργία του. Και στα βιβλία των Βασιλειών ο Ηλίας αποκάλεσε τον θεό της Ακκαρών μύγα Βάαλ· διότι επικάθεται στις ψυχές των ασεβών σαν σε πληγές που βγάζουν πύον, απομυζά την ακάθαρτη πράξη τους, και τρέφεται από τους αναβρασμούς της ασωτίας τους. Ανέχεται ο Δράκοντας να γίνει μύγα, για να ευφρανθεί με το πύον της ασέβειας. Στους πονηρούς συναναστρέφεται ως δράκοντας, και στους ασώτους συνυπάρχει ως μύγα.

Για εμένα, όμως, ο λόγος θα ανατρέξει πάλι στον ίδιο επινίκιο ύμνο: Έπεσε ο Βηλ, συνετρίβη ο Δαγών, ο Σαρών έγινε έλος, καταισχύνθηκε ο Λίβανος. Δεν θα πουν πλέον στον ανόητο να κυβερνά, στην ακίνητη και αναίσθητη παράταξη των ειδώλων· ούτε θα αναζητήσουν ως θεό τη μύγα της Ακκαρών, ή ό,τι άλλο είναι πιο γελοίο από αυτήν· δεν θα ενδιαφέρονται πλέον για τα άλση και τους υψηλούς τόπους, και για κάθε βουνό κατάφυτο και σκιερό· δεν θα θυσιάζουν πια τους γιους και τις κόρες τους στα δαιμόνια, πράγμα για το οποίο παλαιότερα ο Ισραήλ ονειδιζόταν από τους προφήτες. Αλλά τι σχέση έχουν αυτά με εμένα; Θα στραφώ στα παρόντα και τα δικά μας.

Πέρασε λίγος καιρός στο μεταξύ, και ο Αχαάβ πεθαίνει· αναλαμβάνει δε την εξουσία ο γιος του —Οχοζίας ονομαζόταν αυτός—, άνδρας δεισιδαίμονας, ο οποίος μεταχειριζόταν τη Βάαλ ως θεό. Αυτός, αφού έπεσε σε αρρώστια, έστειλε απεσταλμένους για να την επερωτήσουν αν θα αναρρώσει από τη νόσο, και μάλιστα να αναζητήσουν τη Μυία, τον θεό της Ακκαρών, από την οποία θα μάθαινε πώς θα εξελιχθεί η κατάστασή του και αν πρόκειται να ανακτήσει πλήρως την υγεία του.

Έτσι λοιπόν, όσοι παλαιότερα ήταν υποταγμένοι στη ματαιότητα, αν ίσως κάποτε θαύμασαν τη λαμπρότητα του χρυσού ή έμειναν έκθαμβοι από τη διαύγεια του αργύρου, καθώς και την ίδια την ύλη και τα κατασκευάσματα των ανόητων για προσκύνηση [γιατί σε τέτοιο σημείο διαστροφής και παραφροσύνης κατρακύλησαν, τοποθετώντας τα αστόχαστα σε ίση μοίρα με τον Θεό ως αντικείμενα λατρείας, δίνοντας προσοχή και στα πιο ευτελή από τα ζώα· όπως ακριβώς ακούμε και κάπου αλλού στη Γραφή για τη μύγα, που τιμόταν ως Θεός της Ακκαρών]· τώρα πια έχουν κατηχηθεί στον λόγο από τους διδασκάλους της οικουμένης και έχουν πιστέψει σε όσα υπερφυή και εξαίσια Αυτός που κηρύσσεται ως Θεός θαυματούργησε, περιδιαβαίνοντας τη γη και επιδεικνύοντας το μεγαλείο της θείας Του δύναμης· καθώς και σε όσα ο Ίδιος, ως άνθρωπος, καταδέχθηκε οικειοθελώς να πάθει για τη δική μας ελευθερία, ντυμένος την ταπεινότητα και την ευτέλεια της δικής μας πτωχείας. Εξαιτίας αυτών, κυοφορώντας τον φόβο του Κυρίου στις ψυχές τους και εκπλησσόμενοι υπερβολικά από τη δόξα και τη δύναμη των μεγαλείων Του, αφενός χλεύασαν και αποστράφηκαν κάθε πλάνη, και αφετέρου διατήρησαν τις ψυχές τους ελεύθερες από κάθε υλιστικό και εμπαθές φρόνημα. Μαθαίνοντας πια να μην θεοποιούν την κτίση ούτε να προσκυνούν τα έργα των χεριών τους, αλλά να προσφέρουν την αρμόζουσα λατρεία μόνο στον Θεό, δεν προσκυνούν ούτε σέβονται τα είδωλα, αλλά βδελύσσονται και αποδιώχνουν τους δαίμονες, τους αποφεύγουν ως μίασμα και καταστρέφουν ολοσχερώς κάθε σεβασμό προς τα είδωλα. Έπειτα, απεκδέχονται εκείνη τη φοβερή και μεγάλη έλευση του Σωτήρα μας, όταν πρόκειται κατά την κοινή ανάσταση όλων να έλθει με την πατρική Του δόξα μαζί με τους αγίους αγγέλους, για να συντρίψει και να τιμωρήσει όσους απείθησαν και επαναστάτησαν, οι οποίοι ρέπουν προς την ύλη και τα εγκόσμια και είναι υποταγμένοι στα θελήματα του κοσμοκράτορα, και για να αναδείξει άξιους άφθαρτης μακαριότητας και βασιλείας εκείνους που Τον υπηρετούν και αγάπησαν την επιφάνειά Του.