Καὶ ταῦτα ἀμφότερα δείκνυται ἐν ταῖς Γραφαῖς. Οἵ τε γὰρ περὶ Κορνήλιον ἀπὸ τῆς αὐτῶν πίστεως ἐπεσπάσαντο τοῦ Πνεύματος τὴν χάριν· καὶ ἐπὶ τοῦ Ἐλισσαίου δὲ, οὐδενὸς πιστεύσαντος, νεκρὸς ἀνέστη. Οἵ τε γὰρ ῥίψαντες, οὐ διὰ πίστιν, ἀλλὰ διὰ δειλίαν ἔῤῥιψαν ἁπλῶς καὶ ὡς ἔτυχε, φοβηθέντες τὸ πειρατήριον, καὶ ἔφυγον· αὐτός τε ὁ ῥιφεὶς ἀποτεθνηκὼς ἦν, καὶ ἀπὸ μόνης τῆς τοῦ ἁγίου σώματος δυνάμεως ἀνίστατο ὁ νεκρός. Ὅθεν δῆλον ἐνταῦθα, ὅτι καὶ οἱ μαθηταὶ ἠσθένησαν, ἀλλ᾽ οὐ πάντες· οἱ στῦλοι γὰρ οὐ παρῆσαν ἐκεῖ.
Μετάφραση
Και αυτά τα δύο αποδεικνύονται στις Γραφές. Διότι οι περί τον Κορνήλιο, χάρη στην πίστη τους, προσέλκυσαν τη χάρη του Πνεύματος· ενώ στην περίπτωση του Ελισσαίου, χωρίς να έχει πιστέψει κανείς, ένας νεκρός αναστήθηκε. Διότι εκείνοι που τον έριξαν, δεν τον έριξαν από πίστη, αλλά από δειλία, απλώς και όπως έτυχε, επειδή φοβήθηκαν τη ληστρική συμμορία, και έφυγαν· και ο ίδιος που ρίχτηκε ήταν πεθαμένος, και ο νεκρός αναστήθηκε μόνο από τη δύναμη του σώματος του αγίου. Επομένως, καθίσταται φανερό εδώ ότι και οι μαθητές έδειξαν αδυναμία, αλλά όχι όλοι· διότι οι στύλοι δεν ήταν παρόντες εκεί.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες