Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄ 15:19

Έπειτα, ενώ έπρεπε πάλι από Αυτόν και μόνο να ζητήσει τη συνήθη βοήθεια, και με παρακλήσεις να πείσει τον Σωτήρα να τον προστατεύσει, σκεφτόταν ολέθρια πράγματα εναντίον της ίδιας του της κεφαλής. Διότι έστελνε πρέσβεις σε αλλόφυλους και αναζητούσε τις συμμαχίες των εχθρών, δηλαδή, πείθοντας με χρήματα τον επιτιθέμενο Ασσύριο, νόμιζαν ότι θα απαλλαγούν από τα δεινά που τους απειλούσαν. Και πράγματι, όταν βασίλευε στη Σαμάρεια ο Μαναείμ, ανέβηκε ο Φουλά, ο βασιλιάς των Ασσυρίων, εναντίον του Ισραήλ· έπειτα τον έπεισαν με χρήματα και πρεσβείες να απομακρυνθεί από τη χώρα. Αυτό σημαίνει το «επορεύθη ο Εφραίμ προς τους Ασσυρίους». Ο Φακεέ πάλι, ο γιος του Ρομελίου, βασιλιάς του Ισραήλ, μίσθωσε κάποτε τον Ραασών, βασιλιά των Σύρων, και πολέμησε εναντίον του Ιούδα και εκείνων από τη φυλή του Βενιαμίν, όταν βασίλευε ο Άχαζ, ο γιος του Ιωάθαμ, ο οποίος, επειδή φοβήθηκε την επίθεση, με πρεσβείες και χρήματα έπεισε τον Ασσύριο Θεγλαφαλασάρ να προστατεύσει τα Ιεροσόλυμα. Και εκείνος, αφού κυρίευσε με τη βία τη Δαμασκό, εξόντωσε και τον ίδιο τον Ραασών. Αλλά, κι αν επορεύθη, λέει, προς τους Ασσυρίους ο Εφραίμ και εξαγόρασε με χρήματα και παρακλήσεις την αναβολή της επιθέσεως, κι αν ο Ιούδας απέστειλε πρέσβεις προς τον βασιλιά Ιαρείμ, δηλαδή τον εκδικητή, διότι αυτό σημαίνει το όνομα Ιαρείμ, όμως δεν κατανίκησαν τη θεία οργή, ούτε βέβαια θα επιβληθούν στον Θεό, ο οποίος επιβάλλει τιμωρία για μια τόσο φοβερή αποστασία.

Είναι σαν να λέει: Ενώ επρόκειτο να αποκοπεί σαν κάποιος κορμός αυτός που βασίλευσε από τη φυλή του Εφραίμ, και οιονεί να καταμαρανθεί από τη φωτιά της θείας οργής, άνθισε και πάλι από μόνος του, δηλαδή χωρίς εμένα και χωρίς να έχει τη δική μου σύμπνοια, και νόμισε, λέει, ότι θα ζήσει και θα ρίξει ρίζα σε βάθος, και ότι δεν θα εκπέσει από τους θρόνους του. Διότι εξαγόρασε προσωρινή και μικρή αναβολή του κακού, έχοντας αγαπήσει τα δώρα· όχι να δέχεται μάλλον, αλλά να δίνει. Και ποιο το αποτέλεσμα; Κανένα απολύτως όφελος, αλλά θα παραδοθούν στα έθνη, και μέσα από τα ίδια τα γεγονότα θα μάθει ότι κανείς δεν μπορεί να αναβλαστήσει από μόνος του· ούτε ότι το να δίνουν δώρα στους εχθρούς θα ωφελήσει αυτούς που εναντιώνονται στον Θεό. Διότι θα υποβληθούν, και μάλιστα σύντομα, στη δίκη. <Τώρα θα τους δεχτώ, και θα παύσουν για λίγο να χρίουν βασιλιά και άρχοντες.> Για όλη σχεδόν την φαυλότητα του Ισραήλ συνυπαίτιοι έγιναν αυτοί που βασίλευσαν επάνω τους από τη φυλή του Εφραίμ. Διότι πρώτος ο καταραμένος Ιεροβοάμ έγινε ο εφευρέτης της αποστασίας, στήνοντας για αυτούς χρυσές δαμάλεις, και καθιστώντας ιερείς των λεγόμενων υψηλών τόπων, δηλαδή των τεμενών σε όρη και βουνά, ανθρώπους που δεν κατάγονταν από τη φυλή του Λευί, αλλά μάλλον όσους «γέμιζαν το χέρι τους», σύμφωνα με την Γραφή. Έπειτα μετά από εκείνον, όταν αναμένονταν οι Ασσύριοι, την εποχή της βασιλείας του Μαναήμ, έστειλαν χρήματα πείθοντάς τους να απομακρυνθούν από τη χώρα.

Προφητεύει λοιπόν και ο μακάριος Μιχαίας κατά την περίοδο της βασιλείας του Ιωάθαμ, του Άχαζ και του Εζεκία. Ενώ βασίλευε ο Ιωάθαμ, εκστράτευσαν εναντίον της Ιερουσαλήμ ο Φακεέ, γιος του Ρομελία, και ο Ραασσών, ο βασιλιάς της Συρίας. Όταν δε αυτός πέθανε, τον διαδέχθηκε στην εξουσία ο Άχαζ, ο οποίος, επειδή ο πόλεμος παρατεινόταν, μίσθωσε με χρήματα τον βασιλιά των Ασσυρίων και τον παρακαλούσε να τον βοηθήσει, καθώς δεν μπορούσε να αντισταθεί στις δυνάμεις των επιδρομέων. Αυτός, καταφθάνοντας, κυρίευσε τη Δαμασκό και σκότωσε τον Ραασσών. Έπειτα, εκείνη την εποχή κατά την οποία βασίλευαν στη Σαμάρεια ο Ιεροβοάμ, γιος του Ιωάς, και μετά από αυτόν ο Αζαρίας, και τρίτος ο Μαναήμ, εκστράτευσε ο Φουλά, ο βασιλιάς των Ασσυρίων, ο οποίος, αφού πείστηκε μετά βίας λαμβάνοντας πολλά χρήματα, επέστρεψε στην πατρίδα του. Μετά δε τον Φουλά, εκστράτευσε εναντίον της ιουδαϊκής γης ο Ασσύριος Θεγλαφαλάσαρ, και ερήμωσε πάρα πολλές πόλεις της Σαμάρειας και σε αυτές προσέθεσε και ολόκληρη τη Γαλιλαία μέχρι τον Νεφθαλείμ. Αυτά βεβαίως τα έχουμε αναφέρει λεπτομερώς όταν συντάσσαμε την ερμηνεία στον μακάριο προφήτη Ωσηέ, αλλά τα υπενθυμίσαμε και τώρα κατ' ανάγκην, επειδή καθορίστηκαν και οι χρόνοι της προφητείας του Μιχαία. Διότι έπρεπε απολύτως ο φιλήκοος και φιλομαθής να μην αγνοεί την αιτία για την οποία κατονομάστηκαν αυτοί που βασίλευσαν στην Ιερουσαλήμ, εννοώ τον Ιωάθαμ και τον Άχαζ.