Ὅμοιον ὡς εἰ λέγοι· μέλλων ἐκκόπτεσθαι καθάπερ τι στέλεχος ὁ ἐκ φυλῆς Ἐφραῒμ βεβασιλευκὼς, καὶ οἷον ὑπὸ πυρὸς τῆς θείας ὀργῆς καταμαραίνεσθαι, ἀνέθαλε καθ᾽ ἑαυτὸν, τουτέστιν, ἐμοῦ δίχα, καὶ σύμπνοιαν τὴν ἐμὴν οὐκ ἔχων, ᾠήθη φησὶν, ὅτι ζήσεται καὶ δώσει ῥίζαν εἰς βάθος, καὶ τῶν ἰδίων οὐκ ἀπολισθήσεται θρόνων. ἐξεπρίατο γὰρ πρόσκαιρόν τε καὶ ὀλίγην ἀνάβλησιν τοῦ κακοῦ, δῶρα ἀγαπήσας· οὐ δέχεσθαι μᾶλλον, ἀλλὰ διδόναι. καὶ τί τὸ ἐντεῦθεν; ὄφελος μὲν οὐδὲν, παραδοθήσονται δὲ τοῖς ἔθνεσι, καὶ δι᾽ αὐτῶν μάθοι τῶν συμβησομένων, ὡς οὐκ ἄν τις ἀναθάλοι καθ᾽ ἑαυτόν· οὐδ᾽ ἂν ὀνήσειε τοὺς Θεῷ προσκρούοντας τὸ δῶρα διδόναι τοῖς ἐχθροῖς. ὑποκείσονται γὰρ, καὶ οὐκ εἰς μακρὰν, τῇ δίκῃ. <Νῦν εἰσδέξομαι αὐτοὺς, καὶ κοπάσουσι μικρὸν τοῦ χρίειν βασιλέα καὶ ἄρχοντας.> Ἁπάσης, ὡς ἔπος εἰπεῖν, τῆς τοῦ Ἰσραὴλ φαυλότητος παραίτιοι γεγόνασιν οἱ ἐκ φυλῆς τοῦ Ἐφραῒμ ἐπ᾽ αὐτοὺς βεβασιλευκότες. πρῶτος μὲν γὰρ ὁ ἐπάρατος Ἱεροβοὰμ τῆς ἀποστασίας γέγονεν εὑρετὴς, δαμάλεις αὐτοῖς ἀναστήσας χρυσᾶς, καὶ τῶν καλουμένων ὑψηλῶν, τουτέστι, τῶν ἐν ὄρεσι καὶ βουνοῖς τεμενῶν, καθιστὰς ἱερεῖς, τοὺς οὐκ ἐκ φυλῆς Λευῒ, ἀλλ᾽ ὅσοι μᾶλλον “ἐπλήρουν τὴν χεῖρα αὐ- ”τῶν,” κατὰ τὸ γεγραμμένον. εἶτα μετ᾽ ἐκεῖνον, τῶν Ἀσσυρίων προσδοκωμένων, ἐν καιρῷ τῆς βασιλείας Μαναεῒμ, πεπόμφασι χρήματα, πείθοντες ἀποσχέσθαι τῆς γῆς.
Μετάφραση
Είναι σαν να λέει: Ενώ επρόκειτο να αποκοπεί σαν κάποιος κορμός αυτός που βασίλευσε από τη φυλή του Εφραίμ, και οιονεί να καταμαρανθεί από τη φωτιά της θείας οργής, άνθισε και πάλι από μόνος του, δηλαδή χωρίς εμένα και χωρίς να έχει τη δική μου σύμπνοια, και νόμισε, λέει, ότι θα ζήσει και θα ρίξει ρίζα σε βάθος, και ότι δεν θα εκπέσει από τους θρόνους του. Διότι εξαγόρασε προσωρινή και μικρή αναβολή του κακού, έχοντας αγαπήσει τα δώρα· όχι να δέχεται μάλλον, αλλά να δίνει. Και ποιο το αποτέλεσμα; Κανένα απολύτως όφελος, αλλά θα παραδοθούν στα έθνη, και μέσα από τα ίδια τα γεγονότα θα μάθει ότι κανείς δεν μπορεί να αναβλαστήσει από μόνος του· ούτε ότι το να δίνουν δώρα στους εχθρούς θα ωφελήσει αυτούς που εναντιώνονται στον Θεό. Διότι θα υποβληθούν, και μάλιστα σύντομα, στη δίκη. <Τώρα θα τους δεχτώ, και θα παύσουν για λίγο να χρίουν βασιλιά και άρχοντες.> Για όλη σχεδόν την φαυλότητα του Ισραήλ συνυπαίτιοι έγιναν αυτοί που βασίλευσαν επάνω τους από τη φυλή του Εφραίμ. Διότι πρώτος ο καταραμένος Ιεροβοάμ έγινε ο εφευρέτης της αποστασίας, στήνοντας για αυτούς χρυσές δαμάλεις, και καθιστώντας ιερείς των λεγόμενων υψηλών τόπων, δηλαδή των τεμενών σε όρη και βουνά, ανθρώπους που δεν κατάγονταν από τη φυλή του Λευί, αλλά μάλλον όσους «γέμιζαν το χέρι τους», σύμφωνα με την Γραφή. Έπειτα μετά από εκείνον, όταν αναμένονταν οι Ασσύριοι, την εποχή της βασιλείας του Μαναήμ, έστειλαν χρήματα πείθοντάς τους να απομακρυνθούν από τη χώρα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες